சீர்பெருகு மாவைத் திருமுருகன் சந்நிதியில்

ஆர்வமொடு வீற்றிருக்கு மைங்கரனே — பார்பரவு

தம்பிதனை வெண்பாவிற் றாள்பணிந்து பாடுகிறேன்

தும்பிமுகா நீயே துணை.

பாட்டெழுத நானறியேன் பாட்டி லுனதுபுகழ்

கூட்ட வகையறியேன் கூர்வேலா — ஏட்டிலே

நல்லபடி நானெழுத நாமகளே மாவையுறை

வல்லவளே வந்தருளு வாய்.

தாயார் பெறவில்லை தந்தை நுதல்விழியின்

தீயாகிச் சேயான தேவனவன் — தாயாகித்

தாங்கி யருள்புரிவான் தண்ணார் வயல்மாவை

ஓங்குபுகழ் வேலவனென் றோது.

கந்தனுறை மாவையிற் காட்டுகிற தீபங்கள்

சிந்தையைக் கந்தன்பாற் சேர்த்துவிடும்—மந்திரங்கள்

முந்தைவினை போக்கிவிடும் மூவாசை நீக்கிவிடும்

பந்தவினை மாற்றிவிடும் பார்.

மூலப் பொருளாவான் மூர்த்திதலந் தீர்த்தமெலாஞ்

சாலப் பொருந்துகிற தண்ணளியான் — கோலமிகு

மாவைப் பதியுறைவான் மக்கள் துயர்தீர்த்து

ஆவிக்கு நற்றுணையா வான்.

இந்திரனும் வானவரு மேத்துகிற வாழ்த்தொலியும்

அந்தணர்கள் கூறு மருமறையும் — மந்திரமும்

ஆனந்தக் கூத்துடையா ரார்ப்பரிப்பும் மாவையில்

ஞானவொளி காட்டுந் நனி.

பாடிப் பரவுமிடம் பண்டிதர்கள் கூடுமிடம்

ஆடி யடங்குமிடம் அற்புதங்கள் — நாடுமிடம்

ஓடி யொதுங்குமிடம் ஓங்காரக் கந்தனிடம்

தேடியுறை மாவையிட மே.

சின்னஞ் சிறுபிள்ளை செந்தூர் தரும்பிள்ளை

வன்னமயி லேறி வரும்பிள்ளை — மன்னுலகில்

தேவர் தொழும்பிள்ளை சீருடைய வேற்பிள்ளை

மாவைநகர் மாப்பிள்ளை யே.

அருவாகி யுள்ளுறையு மானந்தத் தெய்வம்

குருவாகி வந்தகுக தெய்வம் — திருவாரும்

மாவைத் தலமுறையும் மாணிக்கத் தெய்வமுயர்

தேவர் தொழுந்தெய்வ மே.

ஈராறு தோள்காட்டி யின்ப விழிகாட்டி

ஓராறு தண்முகமு மொண்வேலும் — நேராக

மாவையிற் காட்டி மனங்குளிர வைத்தனனே

தேவர் தொழுந்தேவ னே.

வேலும் மயிலுமென வேண்டுவார் தங்களுடன்

பாலும் பழமாய்ப் பழகிடுவான் — வேலுடனே

வந்தருளிக் காத்திடுவான் வண்மாவை வீற்றிருக்கும்

சுந்தர வேலனெனச் சொல்.

ஆறுமலை யாடிவரு மண்ண லமர்ந்திருந்து

ஆறுமலை கீரிமலை யாக்கினான் — சீறும்

மயிலேறி வந்துநன் மாவை யுறையும்

அயில்வேல னென்றே யறி.

தந்தையின் பிள்ளையாய்த் தப்பாமல் வந்துதித்தான்

விந்தை புரிமாவை வேல்முருகன் — தந்தையோ

சுட்டெரித்தான் முப்புரத்தைச் சூர னுடல்கெடவேல்

விட்டழித்தான் வேலனிவ னே.

மயிலேறி யீசற்கு மந்திரஞ் சொல்லி

நிலைபேறு கண்ட நிமலன் — நிலையாக

ஆடு மயிலேறி யம்மை யிருவருடன்

கூடுமிடம் மாவையெனக் கூறு.

வேதப் பொருளறியா வேதன் தலைகுட்டிப்

பாதம் பணியவைத்த பாலகன் — சீதவயல்

நன்மாவை நாயகன் நாதற்கு நாதனிவன்

துன்பகற்றி நிற்பான் துணை.

சீரார் பரங்குன்றம் செந்தூர் திருத்தணியும்

ஏரார் பழநியொடு ஏரகமும் — நேராகக்

கண்ட முருகனைநாம் காலமெலாம் மாவையிற்

கண்டு களித்திடுவோம் காண்.

வேலும் மயிலும் வினைதீர்க்கும் வேலவனின்

காலுமே முத்திதனைக் கைகூட்டும் — பாலகனாம்

மாவைக் குமரன் மலரடியே தஞ்சமெனில்

பாவப் பிணியோடும் பார்.

புவியரசி நன்மா ருதப்புர வல்லி

பவவினையால் வந்தபழி தீர்ந்து — நவமாகக்

கந்தனுக்குக் கோயிலொன்று கட்டினாள் மாவையில்

கந்தனருள் கண்டு களித்து.

அலங்காரம் நல்லூரில் ஆற்றோரா வேலன்

தலங்காணு மன்னதா னந்தான் — நலமாம்

அருட்கோலங் காட்டி யடியார்க் கருளுந்

திருக்கோலம் மாவையெனத் தேர்.

நிலந்தரும் கல்விதரும் நீண்டபுத்தி யாக்கை

நலந்தரும் செல்வமும் நல்கும் — வலந்தரும்

மாதா விலுமினிய மாவை நகர்வேலன்

பாதார விந்தம் பணி.

ஆறு முகங்காட்டி அஞ்சு முகமோட்டித்

தேறு முகந்தந்த தெய்வமே — ஆறுபடை

வீடுடைய வேலவனே விண்ணோர் புகழ்மாவை

நாடிவந்த தேனோ நவில்.

ஆசை யடங்குமிடம் ஆங்காரம் நீங்குமிடம்

ஓசை யொடுங்குமிடம் உண்மையில் — பாசம்

அழியுமிடம் வேல னருளுமிடம் புத்தி

தெளியுமிடம் மாவையெனத் தேர்.

கோலத் திருவுருவைக் கூர்வேலின் தண்ணளியைக்

காலமெலாங் கண்டு களித்திடுவீர் — வேலவனை

சீலமிகு மாவின் திருவைத் தினந்தொழுது

ஞாலமிசை வாழ்வீர் நனி.

புத்திவரும் சக்திவரும் போற்றித் துதித்திடவே

பத்திவரும் பாடிப் பரவிடவே — முத்திதரும்

ஆனை முகன்தம்பி ஆறு முகன்மாவை

வானவனை யென்றும் வழுத்து.

அரவணை கொண்ட அரிமருகா மாவைச்

சரவணப வாவெனச் சாற்றி — இரவுபகல்

அற்ற இடங்கண்டு ஆறு முகம்பெற்றுப்

பற்றற்று வாழ்வீர் பணிந்து.

வள்ளியொடு குஞ்சரியை வாரி வலமிடமாய்

அள்ளி யணைத்தே யருகிருத்தி — மெல்லவே

மாவைப் பதியமர்ந்து மக்கள் துயர்போக்குந்

தேவனிவன் செந்தூர னே.

கேட்ட வரமருள்வான் கேளா திருப்போர்க்கும்

ஊட்டிவளர் தாய்போ லுதவிடுவான் — நாட்டமொடு

மாவைப் பதியுறையும் மன்னன் மலரடியே

பாவவினை போக்கும் பணி.

வள்ளி! உனதடியில் வந்தடைந்த வேடனவன்

தெள்ளுதமிழ் தந்த சிவகுமரன் — வள்ளல்

அடியார் துயர்போக்க ஆசையொடு மாவை

குடிபுகுந்தா னென்றே குறி.

புலனடக்கிப் போற்றிவரும் புண்ணியர்க்கு மாவைத்

தலமுருகன் தன்றாள் தருவான் — நிலவுலகில்

கந்தா! கடம்பா! கதிர்வேலா! என்றுருகிச்

சிந்தையிற் கொள்க தினம்.

அருளொழுகு கண்களொடு அன்புமுக மாறும்

பெருகுபுய மீராறும் பேணும் — திருவுடைய

கூர்வேலுங் கண்டு குளிர்ந்திடலாம் மாவையில்

ஏர்பெருகு கந்தன்றா ளேத்தி.

அந்தரம்வாழ் தேவ ரரிபிரம னிந்திரனும்

சிந்தை மகிழ்ந்தினிது சேவிக்க — பஞ்சரதம்

ஏறிவரும் வேலவனை இன்பமுறக் காணுபவர்

பேறுபெற்றார் மாவையிற் பேசு.

கண்ணுதலான் பெற்ற கனியமுதே! கந்தனே!

விண்ணோர் சிறைமீட்ட வேலவனே! — மண்ணுலகில்

மக்கள் துயர்போக்க மாவை தனிலமர்ந்து

பக்கத் துணையானான் பார்.

மணியோசை கேட்டு மனமுருகு மன்பர்

பிணிதீர்க்கும் மாவைப் பெருமான் — அணிவேலை

செங்கரத்திற் றாங்கிவருஞ் செவ்வேள் திருவடியைத்

தங்கவைப்பா னென்றலைமேற் றான்.

காவின் மயிலாடக் கண்டு மனங்களித்து

மாவின் குயில்பாடும் மாவையில் — மேவியுறை

ஈசன் முருகேசன் எண்ணு மடியவர்தந்

நேசன் குகராச னே.

பெற்றாளும் வாராள் பிரியமனை பிள்ளைகளும்

உற்றாரும் வாரா ருறுதுணையாய் — வற்றாத

அன்புடைய மாவை யணிவேலன் பொற்பதமே

பொன்றுங்காற் பொன்றாத் துணை.

பத்தர்கள் சூழப் பவனிவரும் பாலகனைச்

சித்தங் களிகூரச் சேவித்து — முத்திதனைப்

பெற்றிடுவோம் மாவையிலே பேசி முருகனடி

பற்றிடுவோம் வாரீர் பணிந்து.

அருணகிரி பாடலிலே ஆழ்ந்திருப்பா னன்பு

அருண்நிதியந் தந்தே யளிப்பான் — குருமணியாய்

மண்டு புகழ்கொண்ட மாவைக் கதிர்வேலன்

அண்டியருள் செய்வா னறி.

தொல்லை வினைவந்து துன்பப் படுத்தாமல்

எல்லை யிலாவின்ப மெய்திடவே — சொல்மாவை

கந்தன் திருவடியைக் கைதொழுது ஏத்திடுவீர்

சிந்தை தனையொடுக்கி யே.

ஆரா வமுதே அடியே னடிபோற்றி

நீராய்க் கசிந்துருகி நின்றிடச்செய் — சீராரும்

வேல்முருகா மாவை விளங்கு சிவகுமரா

மால்மருகா மன்னா மகிழ்ந்து.

கந்தா கடம்பா கதிர்வேலா காங்கேயா

சிந்தா குலமகற்றுஞ் செவ்வேளே — வந்தாளும்

மந்தா கினிமகனே மாவைப் பெருமானே

எந்தா யிரங்கா யினி.

நக்கீரன் செய்தமுரு காற்றுப் படைக்கிரங்கி

அக்கிரமம் மிக்கமலை யானவனை — தக்கபடி

தண்டித்த வேலவனே தண்மாவைக் காவலனே

அண்டியுனைப் போற்ற வருள்.

பொற்சிலம்பு தண்டையும் பூணூல் அரைஞாணும்

கொற்றமுறு வேலுங் குளிர்முகமும் — பற்றுடனே

காணவே கண்ணிரண்டுங் காணா கதிர்மாவை

வாணுதல் வள்ளிகண வா.

அலங்காரஞ் செய்து அநுபூதி கண்டு

இலங்கு திருப்புகழு மேற்றித் — துலங்கும்

அருண கிரியாரை யாண்டகுகா மாவைத்

திருவே யெனக்குமரு ளே.

கந்தர் கலிவெண்பா காட்டி யருள்பெற்ற

எந்தை குமர குருபரன்போல் — சந்ததமும்

கந்தனே மாவைக் கனியே யுனைப்பாட

வந்தருள வேண்டும் வரம்.

பாடிப் பரவிப் பணிந்துருகி நின்னடியைக்

கூடிடவே வேண்டுகிறேன் கூர்வேலா — ஓடி

மயிலேறி வந்திடுவாய் மாவைப் பதிவாழ்

அயில்வேல் கரங்கொண்ட வா.

தேவர் சிறைமீட்ட தெய்வமே சீருடைய

மாவைப் பதியுறையும் மன்னவனே — பாவியேன்

நாளும் மனமொடுக்கி நாவா லுனைத்துதித்து

வாழ வழிகாட்டு வாய்.

நோயுற் றழுந்தாமல் நொந்துமனம் வாடாமல்

பாயிற் கிடக்காமல் பாவியெனை — நேயமொடு

மாவைப் பதியுறையும் மன்னா மயிலேறும்

தேவே உனதடியிற் சேர்.

தாயா ரெனக்கில்லை தந்தைமனை தானில்லை

நாயாய்க் கிடந்தலைந்து நானிங்கு — பேயாகித்

தேடுவா ரற்றுத் திரியாமல் மாவைவளர்

ஆடுமயி லோனே யருள்.

புழுவாய்ப் பிறந்தாலும் பூதலத்தி லுன்னை

வழுவாது ஏத்தியே வாழ்வேன் — அழுதழுது

மாவைத் திருமுருகா மால்மருகா வென்றேத்தும்

பாவியெனைத் தள்ளாமல் பார்.

இன்னல் பலவந்து ஏங்கித் தவித்தாலும்

உன்னடியை யான்மறவே னுத்தமனே — மன்னுபுகழ்

மாவைப் பதியுறையும் மன்னவனே யுன்நாமம்

நாவில் நிலைத்திடச்செய் நாளும்.

கந்தா முருகா கதிர்வேலா மாவைநகர்

வந்தாள் சிவகுமரா வாழ்த்துகிறேன் — நெஞ்சதனில்

அஞ்சுதலை நீக்கியே யாறுதலைத் தந்திடுவாய்

வெஞ்சூர் தடிந்தவே ளே.

ஆலால முண்ட வரனார் திருமகனே

சேலார் வயல்மாவைச் செம்மலே — மாலோன்

மருமகனே வந்து மரணபயம் தீர்ப்பாய்

அருமருந்தே யாறுமுக வா.

எண்ணமெலாந் நின்னடியே வேறேதும் யானறியேன்

தண்வயல்சூழ் மாவைத் தனியரசே — மண்ணுலகில்

காக்குங் கடவுளெனக் கைகூப்பிப் போற்றுமெனைத்

தூக்கிவிட லாகாதோ சொல்.

பள்ளியறை தன்னிற் பரிந்துரைத்துச் சீர்மாவை

வள்ளி யெனக்காக வாதாடி — உள்ளநிறை

தண்டமிழிற் பேசித் தமியேனை ஆண்டருளப்

பண்ணிடுவா யின்றே பணிந்து.

ஆதீன நற்குருவா மையா மனமுருகி

வேதா மிகவகுத்த வேதங்கள் — ஓதியே

பூவைச் சொரிந்துசெயும் பூசைக் குகந்துகந்தன்

மாவையருள் கின்றான் மகிழ்.

மன்றாடி மைந்தனே மாவையுறை கந்தனே

குன்றேறி வாழுங் குமரனே — என்றுமே

இன்புற் றிருந்து இனிய புகழ்பேசி

யன்புற் றிருக்க வருள்.

என்று வரும்மரணம் என்று விழுமுடலம்

ஒன்றும் புரியா துழல்கின்றேன் — பொன்றுநாள்

வந்தென்னைச் சேரமுனம் வாராய் வளர்மாவைச்

சுந்தரா நல்ல துணை.

உள்ளக் கிழியதனி லுன்னுருவம் மாவையுறை

வள்ளலே யானெழுதி வாழ்த்துகிறேன் — துள்ளியே

ஓடவிட மாட்டேன் உலவுபுல னைந்தினையும்

ஆடவிட மாட்டே னறி.

அறப்பணிகள் செய்தறியே னானாலும் பாதம்

மறப்பறியேன் மாவை மணியே — பிறப்புதரும்

பந்த வினையகற்றிப் பாதார விந்தத்தைத்

தந்தருள்க ஞானபண்டி தா.

கிள்ளைமொழி பேசிக் கிளுகிளுக்க மாவைதனில்

வள்ளியொடு குஞ்சரியும் வாய்த்திருந்தும் — பிள்ளையிலாப்

பாவியென வுன்னைப் பரிகசிக் காதிருக்கத்

தாவியெனைத் தத்தெடுப்பா யே.

இன்னல் தனைநீக்கி யேற்று அடியவரை

அன்னையெனக் காக்கு மரிமருகா — வன்னமயில்

கொண்டவனே மாவைக் குகனே யடியவனின்

பண்டைவினை போக்கிவிடப் பா.

பாத கமலத்தைப் பற்றாமல் பற்றறுத்துப்

பாத கமலத்தைப் பற்றிடச்செய் — சீதவயல்

மாவைப் பதியுறையும் மாமணியே மாலறியாத்

தேவன் திருக்குமர னே.

அண்ட மெலாந்தனது ஆளுகைக் குட்படுத்திக்

கொண்டபெருஞ் சூரன் குடல்பிதுங்க — பண்டொருநாள்

வேல்தொடுத்த மாவைநகர் வேலவனே உன்னிரண்டு

கால்பிடித்தேன் கைதொழுதேன் காண்.

தொழுது உனைப்பாடித் தோத்திரங்கள் செய்தும்

அழுதுமகங் காரமக லாதே — அழிகின்றேன்

அந்தமொடு ஆதியு மற்றவனே மாவையுறை

சுந்தரனே வாராய் துணை.

பொல்லாப் புழுவாய்ப் புகுந்து கிடந்தலைந்து

நில்லா வுலகில் நிலைத்தாலும் — மெல்லவே

உன்னை மறவா வுயர்நிலையை மாவையுறை

மன்னவனே தந்து மகிழ்.

வஞ்ச மனத்தானை வாழும் வகையறியா

தஞ்ச மனத்தானை யாட்கொள்வாய் — பிஞ்சு

மனத்தோனே மாவைசேர் மன்னவனே வேடர்

இனத்தோனே வேலா இனி.

சொல்லத்தான் வேண்டுமா சொல்லா தறியீரோ

எல்லாந் தெரிமாவை யீசரே — கல்லால்

அடித்தாலும் போகேன் அடிக்கீ ழமர்வேன்

எடுத்தடி வையே னினி.

காத்திடுவா யென்றுன்னைக் கையெடுத்துக் கந்தப்பா

ஏத்தித் தொழுகின்றேன் என்னுள்ளம் — பார்த்து

இனியா கிலுமிரங்கி யேற்றிடுவாய் மாவைக்

கனியா இனிக்குங்கு கா.

ஆத்தா ளடித்தாளோ அப்பன் மறுத்தானோ

சேர்த்தெனைக் கொள்வதற்குத் தேவியரும் — பார்த்து

வெறுத்தாரோ மாவைசேர் வேலவரே சொல்லும்

ஒறுத்தாலும் போகே னுணர்.

பொல்லா வினைபோக்கிப் புன்னெறியிற் சேராது

எல்லா நலனு மெனக்களிப்பாய் — நல்லமனம்

தந்திடுவாய் மாவை தருநிதியே வேல்முருகா

சிந்தை யுறைதெய்வ மே.

ஆசை யறுத்துவிடு அன்பாக வுன்புகழைப்

பேசவெனை வைத்துவிடு பெம்மானே — நீசனெனத்

தள்ளியே வையாதே தண்வயல் சூழ்மாவை

வள்ளிக்கு வாழ்வளித்த வா.

போகு மிடமறியேன் புத்திதடு மாறுகிறேன்

தாவுங் கொழுகொம்பு தானறியேன் — பாவியெனைப்

பாராது நீயகன்றால் பார்த்திடுவா ரார்மாவைச்

சீரான வேற்பிள்ளை யே.

மாவை வளர்சோலை மாங்குயிலாய் நான்பிறந்தால்

கூவி யுனையழைத்துக் கும்பிடுவேன் — பூவுலகில்

ஆக்கி விடுகுயிலாய் ஆனந்த வேலவனே

தூக்கிவிடு நீயே துணை.

மாவையில் நந்தவன மாமலராய் நானுதித்தால்

பூவாகி நின்னடியைப் பூசிப்பேன் — ஓவாது

மாலையா யென்றும் மணிமார்பிற் சேர்ந்திடுவேன்

வேலையா வேண்டுமிது வே.

வேளப்பா நன்மாவை வேலப்பா என்பாடல்

கேளப்பா சீர்கார்த்தி கேயப்பா — வாழப்பா

பாழப்பா இப்பிறவி பாவியுடல் வீழுமுனம்

ஆளப்பா வந்துகந்தப் பா.

எல்லா மறிபவனே யெங்கும் நிறைபவனே

நில்லாத யாக்கை நிலைகெடுமுன் — தில்லையுளான்

மைந்தனே மாவை மரகதமே மற்றெனது

சிந்தை தெளிந்திடவே செய்.

பஞ்சப் புலனடக்கிப் பாவி மனமொடுக்கி

அஞ்செழுத்தை யோத வறிவிப்பாய் — நெஞ்சினில்

ஆறெழுத்தைக் கண்டு அகங்குளிரச் செய்மாவை

ஏறுமயி லேறுபவ னே.

உன்னுருவம் கண்வழியா யுள்ளத்தைத் தொட்டவுடன்

கன்மனமும் நெக்கிக் கசியுதே — வன்னமயில்

ஏறிவரும் மாவை யெழிலாரும் வேலவரே

ஆறுமுகந் தாருமை யா.

சித்தமெலா முன்னடியிற் சேர்த்திடுவாய் செவ்வேளே

புத்தி தடுமாறிப் போகுமுனம் — சத்தியமாய்

உன்னைவிட வுற்றா ரொருவரிலை யிங்கெனக்கு

மன்னுங்குக மாவைமன் னா.

ஆடவைத்தா யாடுகிறேன் அன்பர் தொழுங்குமரா

கூடவைத்தா லுன்னடியிற் கூடுகிறேன்— தேடவைத்துத்

துன்பப் படுத்தாதே தூமாவைக் கந்தனே

இன்பத் திருவே யினி.

எத்தாலு முன்னையே யேத்தித் தொழுகின்றேன்

செத்தா லெனையெங்கு சேர்த்திடுவாய் — பித்தான

பத்தனென மாவைப் பரனே யறியாயோ

சித்தப் படியெதுவுஞ் செய்.

அரனார் மகனே அரிமருகா வேலா

சரவண சண்முக சாமி — இரவுபகல்

என்றும் நினதடியே யென்மனத்தில் சீர்மாவை

ஒன்றியுள கந்தா வுணர்.

சரவணத்தில் வந்துதித்த சண்முகனே மாவைப்

புரமிடமாய்க் கொண்டுறையும் பொன்னே — பிரமனின்

ஆங்காரம் நீக்கி யருள்புரிந்த வேலவனே

தூங்காமா லென்னுள்ளந் தூங்கு.

கல்லா திருந்துவிட்டேன் கற்றோர்கள் தம்பக்கம்

செல்லா தொழிந்தேன் சிறுமையேன் — வல்லானே

மாவையுறை வேலவனே மண்ணி லுனையன்றிப்

பாவியெனக் கார்துணையப் பா.

மடக்கவழி காணேன் மனக்குரங்கு ஓடிப்

படக்கெனவே பக்கமெலாம் பாயும் — மடக்கி

மலரடியிற் சேர்த்துவிட மார்க்கமுரை மாவை

இலகுபுகழ் வேலா வெனக்கு.

எருமைக் கடாவினிலே யேறியம ராசன்

அருகினில்வந் தென்னை யழைத்தால் — கருவுற்று

மேலும் பிறக்காமல் மேதினியில் மாவையுறை

வேலவனே காத்திடுக வே.

ஊரார் பழிக்காம லுள்ள முலராமல்

சீரான வாழ்வுதருஞ் செவ்வேளே — நேராகக்

கூற்றுவனார் வந்தென்னைக் கூப்பிடுமுன் மாவையொளி

யேற்றிடுவா யென்னுள்ளத் தே.

புத்திரரோ டுற்றார் பொருந்து சுடுகாடு

செத்தவுடன் கொண்டென்னைச் சேர்க்குமுனம் — அத்தனே

அன்புடைய மாவை யணிமுருகா வுன்பாதம்

இன்பமுறத் தந்தருள்வா யே.

துட்ட னெனவூரார் சொல்லி விலக்கிடினும்

கட்டியுன் கால்பிடிப்பேன் கந்தனே — நட்டமிடும்

ஈசன் மகனே எழிலாரும் மாவையூர்

வாசனே காத்தருள வா.

சூலப் படையுடனே தூதுவருஞ் சூழ்ந்துவரக்

காலனைக் கண்டு கருத்தழிந்து — ஞாலமிசை

பாவியுடல் வீழுமுனம் பாடிமனம் மாவையுறை

தேவனடி தேடுதிலை யே.

பாழு முடல்சுமந்து பாவிமனங் கெட்டழிந்து

மாழு முனங்கந்த மாவையான — தோழனென

நீளப் பழகியவன் நெஞ்சில் நிறைந்தவன்றன்

றாளைப் பதித்திடுவான் றான்.

வீரனெனக் கையிலே வேலெடுத்து நிற்கிறாய்

சூர னுடல்கிழித்த சுப்ரமண்ய — தீரமுடன்

காத்திடுக கந்தனே காலமெலாம் மாவையில்

ஏத்திடுவோ முன்னடியை யே.

கூடித் திரிந்தவுயிர் கூடுவிட்டுப் போகவுடல்

தேடிச் சுடுகாட்டில் சேர்ப்பதன்முன் — நாடியெனை

வந்தவினை போக்கி வளர்மாவை வேலவனே

சிந்தா குலந்தீரச் செய்.

காலனுயிர் நீக்கக் கடாவில் வரும்போது

வேலவனே மாவைசேர் வேந்தனே — ஓலமிட்டுக்

கந்தா வெனக்கூவிக் கத்திடுவேன் காத்திடுவாய்

அந்தமொடு ஆதியற்ற வா.

மூவுலகுங் காப்பவனே மூலமலந் தீர்ப்பவனே

தேவுலக நாயகனே செந்தூரா — பூவுலகை

என்னுயிர்விட் டேகுமுன மேற்றருள மாவைசேர்

வன்னமயில் வாகனனே வா.

நாட்கள் நகர்கிறதே நாடி நமனார்தம்

மாட்களுட னிங்குவர வாயத்தம் — ஓட்டித்

துரத்திடுவாய் மாவைத் துயர்களையும் வேலா

கரங்கொண்ட வேலினைக் காட்டி.

அமரா வதியுறையு மையா குமரா

தமராகி மாவையூர் சார்ந்தாய் — நமனாரும்

பாசக் கயிறுகொண்டு பாவியெனைப் பார்க்குமுனம்

நேசக் கரமெனக்கு நீட்டு.

உடலுந் தளர்ந்து உலகோர் நகைக்கத்

திடமற்றுக் கோலூன்றித் தேய்ந்து — நடமாடித்

தள்ளாடி வீழுமுனந் தாங்கிடவே தண்மாவை

வள்ளலே வள்ளியுடன் வா.

மண்புகழும் மாவை மகராஜ ராஜஸ்ரீ

சண்முக நாதகுரு தக்கபடி — விண்ணவரும்

போற்றிப் புகழ்ந்திடச்செய் பூசை தனைக்கந்தன்

ஏற்றெவர்க்கும் வாழ்வளிப்பா னே.

பஞ்சப் புலனடக்கிப் பக்குவமாய் வேலவனை

நெஞ்சத் திருத்தி நினைந்துதொழும் — வஞ்சமிலாச்

செஞ்சொற் புலவனெனைச் சீர்மாவைக் கந்தனே

அஞ்சலெனக் காப்பா னறி.

கந்தனே வாழ்க கடம்பனே வாழ்கவீசன்

மைந்தனே வாழ்கவாழ்க மாதுமை — தந்தருளும்

சுந்தரா வாழ்கவாழ்க தூயனே மாலையாளும்

எந்தையே வாழ்கவாழ்க வே.