ஐந்துகரனுக் கிளைய வாறுமுக வேலவனைச்

செந்திற் குகந்தவனைக் கிளியே

சேரமனந் தேடுதடி

கூடிக் குலாவிமெத்தக் குகனோடு வாழ்ந்ததெல்லாம்

வேடிக்கை யல்லவடி கிளியே

வெகுநாளைத் தொந்தமடி

நீலமயில் வாகனனால் நெஞ்சங் கரைந்ததன்றிப்

பாலுங்கசப் பாச்சுதே கிளியே

பசலையும் பூத்ததடி

சேமநிதி யாடைபணி சென்றாலுஞ் சிறுதுயர்

காமங்கொடுந் துயரடி கிளியே

கன்னிகைமார்களுக் கெல்லாம்

மாலைவடி வேலவர்க்கு வரிசையாய் நானெழுதும்

ஓலையுங் கிறுக்காச்சடி கிளியே

என்னுள்ள முங்கிறுக்காச்சடி

ஊரார் வசைசொல்லவும் உற்றார் வசைசொல்லவும்

வாராத வார்த்தையெல்லாம் கிளியே

வந்து வந்து போகுதடி

ஐந்து வயதினிலே யறியாப் பருவத்திலே

பிஞ்சிலே கூடினனடி கிளியே

பிரியமனங் கூடுதில்லை

வள்ளிக் குகந்தவனை மருவியிருந்த விதம்

கள்ளப் புணர்ச்சியல்லடி கிளியே

கற்பு நிலையப்படியடி

அந்தந்த நாளையினான் அறியாதே கூடிவிட்டேன்

இந்த விதிவருமென்று கிளியே

நான் எண்ணியறிந்தேனில்லை

எல்லார்க்கு மொருவிதம் எனக்கொருவிதமடி

வல்லார்க்கும் வல்லவனாம் கிளியே

மான் மருகன்றந்தமையல்

எட்டாப் பழமடியோ இறக்காதனவடியோவு

வட்டாத வானந்தமே கிளியே

மான் மருகன்றந்தசுகம்

சுட்டும் பொருளுமற்றுச் சும்மா விருக்கவைத்தான்

எட்டிரண் டுமறியேனடி கிளியே

ஏமாந் திருந்தேனடி

மோகந்தவிர வென்னை முந்தி பிடித்திலுத்து

ஏக வெளிதனிலே கிளியே

என்னைக் கலந்தானடி

வள்ளி கணவன்பேரை வழிப்போக்கர் சொன்னாலும்

உள்ளங் குழையுதடி கிளியே

ஊனு முருகுதடி

எட்டி யெட்டிப்பார்ப்பவர்க்கு எட்டஎட்ட நிற்குமது

சுட்டுக் கடங்காதடி கிளியே

சுந்தரத்தின் பேருருவம்

கன்னல் மதுரமொழிக் கட்டழகன் என்குரவன்

என்னபொடி போட்டானோடி கிளியே

இடைபிரியக் கூடுதில்லை

அறிவு என்றானப்பால் அறியறிவுதானென்றான்

பிறிதொன்றுமில்லை யென்றான் கிளியே

பேசா திருந்தானடி

அலைந்து திரிபவர்க்கு ஆசையுண்டு தாபமுண்டு

கலந்து சுகிப்பவர்க்குக் கிளியே

கண்ணீரும் வருமோடி

கானமயிலேறு மென்றன் கட்டழகன் றந்துவரும்

ஆனந்த மென்பதெல்லாம் கிளியே

அழுது தவிப்பதோவடி

உண்டாற் கிறுக்கவைக்கும் ஊரிலுள்ள கட்சரக்கு

கண்டாற் கிறுக்கவைக்கும் கிளியே

என் கட்டழகன் பேருருவம்

தாழ்வாரைக் கைதூக்குந் தம்மனைக் குள்ளேயிருந்து

வாழ்வாரை வாழ்த்துமடி கிளியே

மான் மருகன்றன் கருணை

எட்டும் வரைக்குந்துன்பம் எட்டிவிட்டாற் பேரின்பம்

தட்டினாலும் போகாதடி கிளியே

தானா யறிந்ததடி

மணத்த குழலிருந்தென் மற்றவழ கிருந்தென்

குணந்தான் குறியடியோ கிளியே

என் கோலமயில் வாகனற்கு

சொல்லாத சொல்லும்வரும் துறவாத் துறவும்வரும்

கல்லாத கல்வியும்வருங் கிளியே

என் கணவரைச் சேர்ந்தவர்க்கு

என்னோ டுடன்பிறந்தா ரெத்தனையோ பேர்கள்பட்டார்

அத்தனை பேர்கள் பட்டுங் கிளியே

அவனாசை போகுதில்லை

மாடுமனை போனாலென்ன மக்கள்சுற்றம்

கோடிசெம்பொன் போனாலென்ன கிளியே

அவன் குறுநகை போதுமடி

முத்து நகைக்குமவன் மோனமொழி வார்த்தைகட்கும்

பித்துப் பிடித்தேனடி கிளியே

பேசுதற்குக் கூசுதடி

ஆடுமயில் வாகனனா லன்றுமுதற் பட்டதுயர்

ஏடுமடங்காதடி கிளியே

எல்லாமெழுதவென்றால்

என்னைக் கெடுத்தான்பின் என்னைத் தானென்றுசொன்னான்

தன்னையுங்கெடுத்துக் கொண்டான் கிளியே

ஷண்முகத்தான் மாயவித்தை

பக்தியுள்ள பேர்களுக்குப் பயன்றரும் பொருளது

முக்திபெற்ற பேர்கட்கெல்லாம் கிளியே

மூடிவைக்குஞ் செம்பொருளது

ஊனம் வருமென்றறியேன் உள்ளுக்குள்ளே கலந்தேன்

மானம்பறி போச்சடி கிளியே

மற்றவருக் கேச்சாச்சடி

அஞ்சியொடுங்கி நின்றேன் அழுது சலித்துநின்றேன்

பஞ்சுபடு பாடுபட்டேன் கிளியே

என் பாக்கியத்தைக் காணவென்று

கொஞ்சி யிருப்பார்கள் குழலைமொழி மாதரெல்லாம்

அஞ்சியிருப்பேனடி கிளியே

என் ஆறுமுகவேலவர்க்கு

மோகம் மெத்தவானாலும் முன்னும் பின்னும் பார்த்து

ஏகாந்தவேளையிலே கிளியே

என் குறையைச் சொல்வேனடி

மதியா தொருவார்த்தை வாயிருந்து வந்துவிடும்

எதிர்த்தொன்றும் சொல்லாரடி கிளியே

என்றன் மட்டும் சொந்தமடி

சீவிச் சிணுக்கெடுப்பார் சிந்துாரப் பொட்டிடுவார்

மேவியிருந்திடுவார் கிளியே

விகற்பமொன்றுமில்லையடி

வைவேன் பிணங்கிடுவேன் மறுத்து மருவிடுவார்

பொய்மட்டுங் கூடாதடி கிளியே

என்பொன்னின் வடிவேலவற்கு

பேசி யிருக்கின்றார்கள் பித்தமுத னோய்களுக்கு

ஆசைக்கொருமருந்தைக் கிளியே

அங்கெழுதி வைத்தார்இல்லை

சரியா யெழுதிவந்துந் தங்கவடி வேலரென்னைப்

பிரியாவெழுத்தெழுதக் கிளியே

பிரமன் மறந்தானடி

இரண்டு என்றானப்பால் இரண்டு மொன்றாமென்றான்

ஒன்றென்றுமில்லை யென்றான் கிளியே

உணர்வுதெரியுதில்லை

தாரணியோர் மெச்சத் தனியரசுசெய்து வந்தேன்

சீரலைவாய்வந்ததனால் கிளியே

என் சீரலைவாயாச்சுதடி

ஏகம் பேதமுனக் கின்று மென்றுமானாலும்

தேகமிருக்கும் மட்டுங் கிளியே

சேர்ந்து சுகித்திரென்றான்

ஆதரவாய்க் கூடிடினும் அங்குப் பிரிந்திடினும்

பேதமற்று வாழ்வதுவே கிளியே

பெருவாழ்வு என்றுசொன்னான்

நான்பேதை யாதலினால் நாதனென்ன சொன்னாலும்

பேதமென்றெண்ணேனடி கிளியே

பேதமிருக்காதடி

சேர்க்கையிலென் கணவன் திடமென்ன சொன்னாலும்

ஏக்கமெடுக்குதடி கிளியே

என்புமுருகுதடி

விட்டுத்தான் சொல்லுகிறேன் மெள்ளமெள்ளப் பித்தேற்றிக்

கட்டுக்குலைத்தானடி கிளியே

கண்டவருக் கேச்சாச்சடி

கட்டுக் கொடிபடர்ந்த கருவுருக் காட்டுக்குள்ளே

விட்டுப் பிரிந்தாரடி கிளியே

வேலவர்க்குச் சொல்வதெவர்

சார்பிலி ருப்பேன் சலிப்புவந்தாலென் கணவர்

மார்பிற் றுயின்றிருவேன் கிளியே

மயங்கவு மாட்டேனடி

எல்லாரைப் போலமனத் தெண்ணமற்று வாழ்ந்திடலாங்

கல்லா திருந்தேனில்லை கிளியே

கற்று மென்னகண்டேனடி

வைவேலெடுத்த வென்றன் மன்னனை யல்லாதெவையும்

பொய்யாகத் தோற்றுதடி கிளியே

பொருத்தமு மில்லையடி

தன்னை யறிந்தாற் றனியாகா தானாலும்

மன்னர் மறந்திடலாமோ கிளியே

வழக்கிடுங் காரியமோடி

எண்ணாத வெண்ணியெண்ணி யீடழிந்து போவதற்குப்

பெண்ணாய்ப் பிறந்தேனடி கிளியே

பிறக்குமுன் செய்தவினை

கூடிச் சுகங்கொடுத்த கொற்றமயில் வாகனனார்

பாடும் புலவர்கையில் கிளியே

பட்டோலை யானேனடி

வாடி யிருப்பானேன் வலியவே நங்கணவர்

தேடி வருவாரென்று கிளியே

திடமும் பிறக்குதில்லை

பர்த்தா மனைவியென்று பாடும் பழக்கமெல்லாங்

கர்த்தாவின் சீரடியோ கிளியே

கருத்தில் வேறெண்ணாதபடி

என்னைமருட்டவென்று ஏன்றமட்டும் பார்த்துவந்தாய்

உன்றன் மருட்டுக்குள்ளே கிளியே

உலகமிருக்குதடி

ஆறுமுகம் போற்காமம் ஆருமிங்கே வாருமென்று

கூறுந்திருவாய்முத்தங் கிளியே

கொண்டினிவாழ்வதென்று

என்னோடு நீயும் இணங்கியவரைக் கலந்தும்

உன்குணம் வேறாச்சடி கிளியே

உனக்குத் தெரியுதில்லை

எனக்குச் சலிப்புமுனக் கெக்களிப்பு மாயிருந்தால்

மனத்துயர் போவதென்று கிளியே

மன்னர் மகிழ்வதென்று

மனக்கிளி நீயொரு மறுவற்ற பெருங்கிளி

சின்னக்கிளி யானாயடி கிளியே

சேர்க்கையின் தோஷத்தினால்

ஒருவரு மறியாமல் உள்ளுக்குட் கூடியதைத்

தெருத்தோறுந் தூற்றுகிறாய் கிளியே

செல்வரென்ன வெண்ணாரடி

ஆசைக்கணவர் சொன்ன அந்தரங்கச் சொல்லதனைப்

பேசிவிட்டோமென் றெண்ணுவாய் கிளியே

பேசுதற்கும் வாராதடி

வேண்டியென்ன சொன்னாலும் மிஞ்சுகிறாய் நீயும்நானுந்

தோண்டியுங் கயிறுமடி கிளியே

சொல்லியுந் தெரியுதில்லை

எண்ண முடிவதெல்லாம் இந்தவுடலிற் போனால்

இந்தவுடலே வருமென்று கிளியே

யாருனக்குச் சொன்னாரடி

தன்னிற்றிடம் பிறந்தார் சத்தசத்தென் பதில்லை

சின்மய மென்பதில்லை கிளியே

திரிபுடியு மில்லையடி

சுட்டிடுவா ரவ்விடத்திற் றூங்கிக் கிடந்திடுவார்

எட்டியெட்டிப் பார்த்திடுவார் கிளியே

இருக்குந் திரிபுடியடி

கீழிருந்தேபோகவேணும் கிட்டிவிட்டால்மேற்குதித்துத்

தாழ்வில்லா நிலையில்நிற்குங் கிளியே

சமர்த்தே சமர்த்தடியோ

இப்படி யப்படிநா னிருந்திட வேணுமென்ற

தப்பித வெண்ணமெல்லாங் கிளியே

சற்குருமுன் நில்லாதடி

மனமொன்று சாக்ஷியொன்று மற்றதெல்லாம் நெடுவழி

மனம்போனாற் சாக்ஷியென்ற கிளியே

வார்த்தையும் போகுமடி

இனிமேற் பிறப்பதனை யாரறிபவர் அதனால்

யாரும் பிரமமென்னக் கிளியே

இயம்பிடலா மோவடி

மரிப்பா ரொருவரன்றி மனஞ்சஞ்சரித் ததென்றால்

மனம்போன விடமதுவே கிளியே

மாமவுன மாகுமடி

பாடுவதும் ஆடுவதும் பரநிலை கூறுவதுந்

தேடுவதுங் கூடுவதுங் கிளியே

சிந்திக் கிலகமேயடி

இரவு பகலாகும் ஏந்திழையார் மோகமுற்றால்

பகலிரவாகு தேயடி கிளியே

பாவியென்ன செய்வேனடி

அறுநான்கிற் கல்விபெற்றேன் அப்படி யப்படித்தான்

எழுநான் காமாண்டினிலே கிளியே

என்னை யறிந்தேனடி

ஒருசொல் சொன்னாலதற்கே யுயிர்விட வேணுமப்பாற்

பலதரஞ்சுட்டிச் சொல்லியுங் கிளியே

பாவியுயிர் போகுதில்லை

கண்கொடுத்து வாழவைத்த கண்மணி யோடேகூடி

எண்ணமெல்லாம் முடியாவிட்டால் கிளியே

என்குலத்திற்கே வசையடி

பெரும்பாவி மாதேவன் பேருறுப்பெல்லாம் படைத்து

உருகா மனமதொன்றைக் கிளியே

ஊடே படைத்தானடி

பத்தஞ்சு வைத்திருக்கும் பாக்கியத்தி னாலல்ல

உத்தமர் தஞ்சேர்க்கையினால் கிளியே

ஒன்றையுமதியேனடி

அண்ணலை நினைக்கும் போதாறாக நீர்பெருகும்

கண்ணுக்குத்தான் சுபாவமோ கிளியே

கள்ளக் கண்ணீரோவடி

கள்ளங் கபடுவைத்தே கவல்கின்றே னழுகின்றேன்

உள்ளங் கனிந்ததென்றால் கிளியே

உத்தம ரறியாரோடி

அன்பு பெருகவவன் அன்று சொன்னதை நினைந்தால்

என்பு குளிருதடி கிளியே

என்னென்னவோ தோணுதடி

ஆகமெல்லாம் நோவுகின்ற தவன்றந்த மையல்மிஞ்சி

முகத்திற் கண்ணீர்வருகுதே கிளியே

மூச்சு மொடுங்குதடி

சீராளன் என்குடிச் செல்வனவன் றிருவாயை

வாரிமுத்தங் கொள்வதற்குத் கிளியே

வாயிதழ் துடிக்குதடி

உருவமுமென் கணவனுருவல்லா வுருவைப்போற்

பரமசுக வடிவமே கிளியே

பாலுந்தேனும் போலடி

நிமிஷம் யுகமாமென்பர் நேரிழையா ரெல்லாரும்

அதுவோரளவு பட்டதே கிளியே

அப்படியு மில்லையடி

அரைக்கணம் வீண்போக்கேன் அப்படியே வாழ்ந்து

மருவாவொரு நாளோடே கிளியே

வாணாளும் போகுதடி

விட்டுப் பிரிந்தாரென்றும் விடாமலே யெப்போதுந்

தொட்டேயிருக்கின்றா ரென்றுங் கிளியே

துணிந்து சொல்லப்படுவதில்லை

கனவு நனவாகும் கைகலந்தாற் போற்களிப்பர்

நனவு கனவாகுதே கிளியே

நானினியேது செய்வேன்

நான்போனால் நீபோவாய் நானிருந்தால் நீயிருப்பாய்

நான்தானே போய்விடுவேன் கிளியே

நாணந்தலை குனியுதே

நம்முடைய சொல்லவன்சொல் நந்தொழி லவன்றொழில்

நம்மாசை யவனாசையே கிளியே

நாமெனுமகம் போய்விட்டால்

ஓயாத்துயர் தனிலும் உயிர்போனாற் றேவையில்லை

பாய்ந்து விடுவோமென்றாலுங் கிளியே

பாக்கியத்தி னுயிரடியோ

கருக்கொண்ட தென்றுவன்றே கணவன்நானென்று

உருக்கொண்டு நின்றாலல்லவோ கிளியே

ஊடலெல்லாந் தீர்த்திடலாம்

சாருந்தொழில் கட்கெல்லாஞ் சாடைசெய்கின்றான்

கூர்ந்தறியும் புத்தியில்லையே கிளியே

கொடும்பாவி யென்னசெய்வேன்

கண்டோர்க்குப் பேரிழிவு கலந்தார்க்கு இன்பநிலை

கொண்டாரைத் தெய்வமென்று கிளியே

கோடிமறை கூப்பிடுதடி

இதைச்சத மென்று கண்டோர்க் கேயது

அதைச்சதமென்று கண்டோர்க்குக் கிளியே

அவனி தெரியுமோடி

வேதத்தின் சாகைகட்கு மேலானா னாதலினால்

விசாகனெப்பெயர் கொண்டான் கிளியே

வேலெடுத்த மூலகுரு

எங்கும் நிறைந்திருப்போன் எட்டியுமெட்டா திருப்போன்

குங்குமவர்ணனடி கிளியே

என் குமரப்பெருமானடி

வள்ளிக் குகந்தவன்றான் மறையின்முடிவில் வந்தான்

புள்ளிமயி லூர்ந்தானடி கிளியே

போக்குவரத் தில்லானடி

கண்ணன் கரிமுகவன் கபாலியே முதலாம்

எண்ணரிய தேவரிவனே கிளியே

எமதாயி சத்தியவனே

நீநா னெனும்போது நினக்கர்த்த மானாலது

தானே நிர்வாணமென்று கிளியே

சற்குருமுன்சொன்னாரடி

இங்குமங்கு மெங்குமுள்ள தேகரச வானந்தம்

அங்கமு மனந்தமென்றால் கிளியே

அவதூத மாகுமென்றான்

மாமயிலோன் வாழ்கநாம் வருந்தாது வகைதந்த

நீமனமே வாழ்ந்திருப்பாய் கிளியே

நீடூழிக் காலம்வரை