காலமெலாம் பாலனவன் கணேசன் திருவுடையோன்

சூலமொடு ஐம்முகத்தோன் சுரனோடு நான் முகனும்

சீலமிகு திருமாலும் தேடிவரும் கரிமுகத்தோன்

மூலவினை மலைநீக்கி முழுச்செல்வமருள் புரிவான்.

கவியறியேன் வசனமோ கண்டறியேன் யென்றன்

செவியறியா தொலியெதையும் செப்பியு மறியேன் பொருள்

புவிபுகழும் ஆறுமுகா! உன் புனித முகம் நோக்குங்கால்

தெவிட்டாத தேன் தமிழ்ச்சொல் தெளிந்து வரும் நெஞ்சிருந்து.

உலகமெலாம் காக்கும் கந்தா உளம் மகிழும் ஒளி உருவே

நலமுடை சான்றோர் நெஞ்சில் நாளெலாம் வாழும் தேவே

பலர்போற்றும் சிவன் மைந்தா! பக்திமிகு அந்தணர் தம்

குலதேவா! வேதத்தின் தத்துவமே! கோலமயில் வாகனனே! பணிக்கின்றேன்

செந்திற் கடலுடையோன் சேவடி துணையென்றே

வந்தவர்தம் பிறவியெனும் வரையில்லாக் கடலினியே

கந்தன் திருவருளால் கடந்திடுவர் பராசக்தி

மைந்தன் பதம்பணிவோம் மால்மருகன் சொன்னபடி.

ஓங்கி உயர்ந்தடிக்கும் ஒய்யாரக் கடலலையும்

ஆங்கென் அடிபணிந்து அமர்ந்திடுமாம் விந்தை போல

ஏங்கும் கவலையொடு என்முன்னே வந்திட்டால்

நீங்கும் தீங்கென்பான் நெஞ்சிலுறை செந்தூரான்.

எந்தன்மலை வந்தவர்கள் எந்தைமலை போனவர்கள்

கந்தன்மலை வந்தவர்கள் கைலைக்கு வந்தோரென்பான்

சிந்தும் ஒளி மதிமுகத்தோன் செந்திலுறை ஆறுமுகம்

செந்தாமரை மலரொக்கும் சேவடிகள் தாம் வாழ்க.

எத்தனையோ பாவமெல்லாம் எளிதினிலே போக்க வல்ல

சித்தர்வாழ் கந்தன்மலை சீரலைவாய் ஓரத்தினில்

புத்தொளியாய்க் குகையினிலே புனிதகுகன் வீற்றுள்ளான்

புத்துயிராய் விளங்குமவன் பொன்னடிகள் போற்றிடுவோம்.

மாணிக்கக் கட்டிலென்ன மாசறு பொற் கோயிலென்ன

நாணக் கண்டிடலாம் நாற்கோடி ரவி ஒளியும்

வானத்துத் தேவன் வரம்வேண்டத் தான்தருவான்

காணக்கண் குளிரும் கார்த்திகேயன் தாள்பணிவோம்.

செந்நிறப் பாதமலர் சிந்தும் தேனமுதமலர்

இன்னொளி பாதரசம் இன்பமய மாக்கும் மனம்

உன்னினைவில் நினைவாக உலவிவரும் வண்டெனவே

என்னிதயம் இருந்தங்கே எப்போதும் களித்திடுமே.

தங்கமய ஒளிவீசும் தகதகக்கும் பட்டாடை

அங்க அசைவினிலே அரைஞாணும் ஒட்டியாணம்

கிண்கிணிக்கும் சலங்கை ஒலிகிறங்க வைக்கும் இடுப்பழகும்

எங்கும் ஒளி வடிவாம் எழில்முருகன் நாம் பணிவோம்.

மங்கைகுற வள்ளிதனை மால் மருக னணைத்ததுமே

கொங்கை யழகிட்ட குங்குமமும் மார்புதைந்தே

அங்கும் செவ்வொளிவீச அன்பர்தமை யாட்கொள்வான்

தங்கநிற மார்புடையோன் தாரகனைக் கொன்றவனாம்.

சூரபதுமனைக் கொன்றே சுரன்பகை தான் வென்றே

தூரயமனை ஒட்டி துண்டித்த யானைத்தந்தம்

பாருலகம் படைத்தவனைப் பணியவைத்த வேலவனைச்

சேரும் உயிர்காக்கச் செந்தூரான் கரம் துணையே.

பனிக்காலச் சந்திரனும் பருவமெல்லாம் நிறைந்தாலோ

தனித்தாறு முழுமதியின் தன்னொளிபோல் ஆறுமுகம்

தனக்குள்ளே மாசுற்றும் தரணியிலே தோணும் மதி

கனிக்காக வலம்வந்த கந்தனுக்கு நிகராமோ.

அன்னப் பறவைகளோ? ஆறுமுகா புன்சிரிப்பு

இன்னமுத இதழழகால் இன்சொற்கள் தாம்வருமே

வண்ணமலர்த் தாமரையில் வண்டுலவும் விழியழகை

என்ன சொல்ல! சிவபாலா! எழில் தாமரை முகனே!

கண்விழிகள் பன்னிரண்டும் காதுவரை நீண்டிருக்கும்

நின் கருணைப் பெருவெள்ள நீர்த்துளிதான் கிட்டாதோ

அன்பரெனத் தொழுவோர்க்கு அருள்புரிந்தால் குறைந்திடுமோ

உன்பார்வை படுமாயின் உய்வேனே உமைபாலா.

முன்னின்ற பாலகனை முகர்ந்திட்டு மகிழ்ந்த சிவன்

என்னின் றுதித்தமைந்தா என்றென்றும் வாழ்கவென

சொன்னதுமே ஆறுமுறை சுகவாழ்வை நிலையாக்கும்

மண்ணுலகின் சுமைதாங்கும் மணிக்கிரீட சிரம்பணிவோம்.

மாலை மணியணிகள் மார்பில் அசைந்தாட

கோலமிகு காதணியும் குண்டலமும் தோள்வரையும்

மேலிடை பட்டாடை மேன்மையொளி வீசிடுமே

வேலன் புரமெரித்தோன் வேதமைந்தா நீ வருக.

“இங்குவா” வெனறதுமே இளைய திருக்குமரன்

சங்கரிதன் மடியிருந்து சங்கரன் கரம்தழுவும்

தங்கநிற இளமேனி தவழும் குழந்தையவன்

திங்கள் முகமாறும் தினமும் பணிந்திடுவேன்.

குமரா! ஈசன்-திருமகனே! குகனே! திருமயில் வாகனனே!

அமரர்பதியே! ஆறுமுகா! அடியார் துயர்கள் நீக்குபவா!

சமரில் தாரகனைக் கொன்றவனே! சரவண வள்ளி மணாளா!

உமையாள் உருவாம் வேல்முருகா! உம்மைப் பணிந்தோம் காத்திடுவாய்

புலனடங்கி நினைவிழந்து பொறி கலங்கி கப மடைக்கப்

பலம் நலிந்து செயல் மறந்து பயம் மிகுந்து உடல் நடுங்க

நலம் நசிந்து உயிர் மறைந்து நமனை நாடும் போதினில்

உலகறிந்த துணைகள் வேறு உதவிடுமோ உனையல்லால்.

வெட்டு, பிள, பொசுக்கென்று வெஞ்சினமாய் யமதூதர்

கிட்டவரும் காலமதில் திருமயிலும் வேலுடனே

கெட்டலைய விட்டிடாமல் கிட்டவந்து ‘அஞ்சேல்’ எனத்

தொட்டுக் காத்தருளத் தோன்றிடுவாய் வேலவனே.

உனைப்பணிந்து கேட்கின்றேன் ‘ஓம் முருகா’ என்றுனையே

கணப்பொழுதும் சொல்லாமல் கைகளையும் குவிக்காமல்

நினைவிழந்து தவிப்பேனே நெஞ்சிலுயிர் நீங்குகையில்

துணைபுரிவாய் அப்பொழுது துதித்திடுவேன் இப்போதே.

தாரகன் சிங்கமுகன் தம்பிகளின் தமையனவன்

சூரபத்மன் என்பவனும் சூழும் அண்ட மாயிரத்தை

வீரமொடு ஆளுகையில் வீழ்த்தியதும் வேலதனால்

பாரமன நோய்நீக்கிப் பார்த்தருள்வாய் வேலவனே.

உமையாள் திருமகனே! உன்னடியேன் துக்கமெனும்

சுமையால் தளர்ந்தவன் நான் சுந்தரவடி வேல்கொண்டு

இமையா அமரர்தேவா! ஏழைக் கிரங்கும் வேலா!

உமையன்றி வேறறியேன், உளநோய் நீக்கிடுவாய்.

காசம்கபம் குட்டமொடு காக்கைவலி காய்ச்சலெனும்

நாசம்செய்யும் பெருநோயும் நலியவைக்கும் பைசாசம்

வாசம் செய்ய என்னுடலில் வந்திட்டால் வேலா உன்

பூசுமிலைத் திருநீற்றால் போக்கிடுவாய் தீவினையாம்.

கந்தனைக் காணவே கண்கள் கரங்களும் அவன் பணிக்கே

செந்தில் முருகன்புகழ் செவிபடைத்த பயனாகும்

சந்ததமும் அவன்சரிதம் சந்தமொடு வாய்ப்பாடும்

சிந்தனையும் உடல்வாழ்வும் சீரலைவாய்க் கந்தனுக்கே.

பக்திநெறி மனிதர்க்கும் பரதத்துவ முனிவர்க்கும்

முக்தி யளித்திடுவர் மும்மூர்த்தி தெய்வங்களாம்

எந்தையு மறிந்திடாத எளியநிலைப் பஞ்சமரின்

சித்தமருள் முருகனன்றி சிறியேனெதையு மறியேனே.

மனைவியொடு மக்களும் மனையில்வாழும் பசுக்களும்

மனிதனொடு பெண்களும் மற்றுமுள்ள சுற்றமும்

நினைந்துமையே வணங்கவும் நித்தமும் துதிக்கவும்

வினைகள் நீங்க வேள்வியை விதிப்படி நடக்கச்செய்வீர்.

நெடியமலைக் கிரௌஞ்சமதை நினைத்ததுமே வேல்கொண்டே

பொடிசெய்த வேலவனே! புண்படுத்தும் நோய்களையும்

கொடியவிடப் பிராணியொடு கொத்தவரும் பறவையினம்

கடுகியோடச் செய்திடுவீர் கைகள்தாங்கும் வேலதனால்.

தன்மகன் செய்தபிழை தந்தைதாய் மன்னியரோ?

உன்மகன் நானன்றோ! உலகத்தின் தந்தையே நீ

தென்பரங் கிரிதேவா! தேவ சேனாபதியே!

என்பிழை மலையெனினும் எளியேனைப் பொறுத்தருள்வாய்.

கந்தா! உன்மயில் போற்றி கடம்பா வேல்போற்றி சிவன்

மைந்தா! சேவல் போற்றி! மறியாடும்தான் போற்றி

சிந்தா குலந்தீர் செந்தூரா! சிந்தும் சேவடியும் போற்றி

வந்தே வரமருள்வாய் வணக்கம் வணக்கமையா.

வெற்றிதரும் இன்ப வடிவேலனே! சிவன்மகனே!

வெற்றியின் திருஉருவே! விளங்கும் புகழுடையோய்!

வெற்றி கொண்ட திருக்கடலே! வெள்ளப் பெருக்கினைப்போல்

வெற்றிபுகழ் இன்பமெலாம் வேண்டுவோர்க் கருளிடுவீர்.

கந்தனின் புஜங்கமதைக் கவிபாடி பக்தியோடு

வந்தித்து வழிபட்டால் வாழ்ந்திடலாம் நெடுங்காலம்

சிந்தைக் குகந்த இல்லாள், செல்வம் நன் மக்களுடன்

தந்திடும் பேரின்பநிலை தரணிபுகழ் குகனருளே.