நேசத்து வந்து தினம்பேணு மன்பினர் நெஞ்சகத்தே

பாசத்து வந்துவஞ் சேராம லாண்டிடும் பண்பினவான்

மாசத்து வப்பெரி யோரேத்துஞ் சீர்கொண் மருதவெற்பில்

வாசத் துளவன் மருகோன் றிருவடி வாரிசமே.

மன்றங்க ளெங்கு நடமாடு மீசன்றன் மார்புடனே

குன்றங்க ளெங்குங் கமழ்ந்திடுஞ் சேய்பொற் குளிர்மலர்த்தாண்

மின்றங் கருச்சுன வெற்பிற்கண் டேத்தினர் விண்ணவர்கண்

மென்றங் கலர்பொழிந் தேத்தவன் னோன்புர மேவுவரே.

கின்னம் பொருந்து மடவா ரகட்டிற் கிருமியைப்போ

லின்னம் பொருந்த விடாதே யடைக்கலம் யானடியேன்

சின்னம் பொருந்து மணிக்கவு மாரர் திரளெனவெள்

ளன்னம் பொருந்து மலர்த்தடஞ் சூழ்மரு தாசலனே.

பொன்னை மதித்தழி வார்களை யோர்பொரு ளாமதியா

துன்னை மதித்தடைந் தேனடி யேன்றனை யொத்திடநீ

யென்னை மதித்தரு ளிற்றுய ரொன்றெனை யெய்திடுமோ

பின்னை மதித்தனை வோன்றாழ் மருதப் பிறங்கலனே.

நறவார் மலர்ப்பொழில் சூழர்ச் சுனகிரி நாதநின்றான்

மறவா வரமடி யேற்கீந் தினியுமொர் மாதகட்டிற்

பிறவாத வண்ணம் புரிந்தா ளுனையன்றிப் பேசின்மற்றோ

ருறவா னவரின் றுலகெவற் றூடு மெனதுயிர்க்கே.

உன்றிருப் பாதந் துணையென்று பஃறுதி யோதிடுமஃ

தன்றிமற் றொன்று மறிகின்றி லேன்மெய் யருச்சுனப்பேர்க்

குன்றிடத் தாயடி யார்மாட்சி நல்குவை கொள்கருவூ

டொன்றிடச் செய்வைகொ லோதெரி யேனின துட்குறிப்பே.

பாடிடு மன்பர்க்கின் பீந்திடு நின்பத பங்கயங்கள்

கூடிடு மொப்பில் பரானந்த வின்பங் குவலயத்தி

லூடிடு மங்கையர் பொய்ச்சுகம் வாஞ்சித் தொழிவிலிடு

காடிடு மாக்கை படைத்தேங்கு மானிடர் காண்பரிதே.

சழக்குண்ட வஞ்சக் கொடுமாயை யின்வன் றளையிடைப்பட்

டுழக்குண் டயரு மடியேனுக் குன்றா ளுபயநெஞ்சிற்

பழக்குண்ட தொண்டர் பெறும்பே றருளச்சம் பந்தமிக்க

வழக்குண்டு னக்கின் றெனிலெனக் குண்டு மருதையனே.

கண்டமட் டுங்கறுத் தார்குரு நாதனைக் கார்முகிலிற்

கொண்டமட் டுங்கறுத் தோன்றாழு மர்ச்சனக் குன்றிடத்திற்

றண்டமட் டும்புரி வாரையுங் கார்நிறச் சண்டன்முனங்

கண்டமட் டுந்திறற் றீர்வரான் பிரமன் கதிநினைத்தே.

அல்லாக்குஞ் சோலை யதனிடை பாம்பி னரதனங்க

ளெல்லாக்குஞ் சீர்கொண் மருதா சலனையுள் ளெண்ணிலுடன்

மல்லாக்கு மைம்புலன் மல்லாக்கும் வஞ்ச மனவடிவா

யில்லாக்கு மாயையை யில்லாக்கு மானந்த மீந்திடுமே.

மருதா சலன்பொன் னடிகளை யன்பின் மனத்திருத்தக்

கருதாத நித்தப் புவிவாழ்வை மெய்யெனக் கண்ணியென்றும்

விருதா வினிலுழல் வார்நர சென்மத்தின் மிக்கதுகாண்

வருதா ரணிமிதித் தற்கஞ்சு பேய்பெறும் வன்பிறப்பே.

திருவளிக் கும்பெருங் கல்வியு நல்கிடுஞ் சேணுலகார்

தருவளிக் கும்பத ம்யாவையு மீந்திடுந் தன்னனைய

வுருவளிக் குந்தொண்ட ரெண்ணிய யாவு முடனளிக்கு

மருவளிக் கும்பொழில் சூழ்மரு தாசலன் வண்பதமே.

தானந்த மாதியி லாதங்கு நின்றிடுத் தாட்டுணையா

மானந்த சாகரத் தெந்நா ளணைய வருள்புரிவாய்

பானந்த மேந்துகை மாயனின் மேகம் படிந்தணியார்

வானந்தந் தோய்மரு தாசல மேவிய வானவனே.

உன்னையொப் பாமுயர் வுள்ளார்ரு மெந்த வுலகிடத்து

மென்னையொப் பாமிழி வுள்ளாரு மின்றிவ் விருவகையாற்

றன்னையொப் பாநிலை பெற்றனம் யாமிந்தத் தன்மையினா

லன்னையொப் பாயுகந் தென்னையொப் பாய்மரு தாசலனே.

அகோரவி கற்புரி மாயை வலைப்பட் டரிவையர்தம்

பகோதரத் திற்றொடக் குண்டழி யாதுகண் பார்த்தெனையுன்

சுகோதயப் பொன்னடி யூடொன்று மாறென்று தோய்த்தருள்வா

யகோவெனும் பல்வளஞ் சான்மரு தாசல வாண்டவனே.

வானாருந் தேவர் துயரொழித் தாண்டவை வேலரசே

தேனாரு மின்பக் கவிகொண் டுனைத்துதி செய்திடுவேன்

யானாருந் துன்பறிந் துந்தா மதித்த லியல்புகொல்லோ

கானாரும் பூம்பொழில் சூழ்மரு தாசலக் காவலனே.

என்பற்ற புன்புழு வென்முற் றுடித்தலி னிவ்வுலகத்

தின்பற்ற வாழ்விற் றுடித்தோர் செயலற் றிரங்கெளியேற்

குன்பற்றல் லாற்பற்று வேறுள தோசொன்மு னும்பர்கொண்ட

துன்பற் றிடச்செய் திடுமரு தாசலத் தூமணியே.

கல்லைப் புரையு மனத்தீனச் செல்வரைக் கண்டுவந்து

செல்லைப் புரைகைய னேயென்று பல்கவி செப்பியுறும்

பல்லைப் புரைபடக் காட்டுந ரேளனம் பண்ணவென்றன்

சொல்லைப் புரைபடுத் தேன்மரு தாசலச் சுந்தரனே.

அனங்கன் றிசைமுக னந்தக னாமிவ ராட்சியினான்

மனங்கன்றி யெண்ணரி தாந்துயர் கொண்டுமெய் வாடக்கண்டு

முனங்கன்றி லாண்ட முறைமறந் தாய்முறை யோமுருகா

கனங்கன்றின் மேயு மருதா சலவருட் கண்ணருளே.

படைத்தலை யாற்றுவன் வேண்டாதுஞ் சூட்டுநின் பாதமென்ற

னுடைத்தலை மேல்வைத் திடவிரந் துஞ்சற் றுதவுகிலாய்

மடைத்தலைக் கொக்கஞ்சப் பாய்சேற்றண் வாவி மருதவெற்பா

ளுடைத்தலை வாவுருட் சிந்தையென் றன்னை யுகந்துகொள்ளே

பொல்லாத தீமைக் குணங்கோடி கொண்டுநம் பொன்னடிக்கன்

பில்லாத பாவியென் றென்னைப் புறந்தள்ள வெண்ணுதியேற்

கல்லாத பேதைக் கருள்வா ரெவர்கரு ணைக்கடலே

பல்லா தவரில் வயங்குவை வேற்கைப் பரஞ்சுடரே.

வாளார்ந்த வஞ்சகக் கண்மட மாதர் வடிவினையே

கோளார்ந்த வென்மனத் தூடுநின் னுள்ளங் குளிர்தவமெய்த்

தாளார்ந்த தொண்ட ருளந்தொறுந் துன்னடி சார்தலுண்டோ

வேளார்ந்த வின்பிற் பணிமரு தாசல வித்தகனே.

பகடேறி வந்ததட் டுங்கொடுங் கூற்றனும் பாவையர்த

மகடே றிடப்புரி மாரனும் வேதனு மான்றதையிற்

சகடே றிடுமரு தாசலன் றாளன்றிச் சாற்றுமண்ட

முகடேறி னாலும் விடார்மன மேசற்றுண் முன்னுதியே.

இந்தியத் தின்மனஞ் செல்லும் பொழுதி லிசைந்துளதாம்

புந்தியிற் காண்டரு சொற்ப னமாமிப் புவிப்பொருளை

நந்திற வாழ்வென் றுழல்வீ ரறிவின்மெய்ந் நாடியன்பின்

முந்தியுட் டோயு மருதா சலனடி முன்னுமினே.

தன்னையொப் பாம்வடி வேலாநின் றாட்டுணை தானினையா

தன்னையுந் தந்தையு முற்றாரென் றோர்கணத் தாயிரர்த்தோய்

மின்னையொத் தோடிடு பொன்னைநத் தென்னவி வேகந்தனை

யென்னையென் றோதிடு வேன்மரு தாசலத் தெம்மிறையே.

ஊனானெ னச்சொற் றுழன்ற தல்லாலுன துண்மையருண்

ஞானாநு பூதி நிலையோர் சிறிது நயந்தறியேன்

மானா ரகடு புகாமைக்கென் செய்வன் மலர்பொழியுந்

தேனார் தடம்பொலி சீர்மரு தாசல சிற்பரனே.

வேடம் புனைந்தெதிர் காண்போர்க ளுள்ளம் வெருளமெத்த

வாடம் பரஞ்செய் திடுவேனுன் பாத மடைவதுண்டோ

தோடம் பரந்திழி வேன்றலை மீதடி சூட்டிடுவாய்

நீடம் பரந்தொட் டிடுமரு தாசல நின்மலனே.

மலையிடத் தாடல்செய் நின்றிடுத் தாளென் மனமெனும்வன்

சிலையிடத் தாக வமைந்திட நீயுளஞ் செய்யிலுட

னுலையிடத் தாமெழு கேபோன் றிடற்கைய மொன்றுளதோ

தலையிடத் தாமணி நாகங் குலாமரு தாசலனே.

போதென் றுவமை பொருந்துநின் பாதம் புகுந்ததொண்டர்

கோதென்று விட்ட குணங்களெல் லாமொன்று கூடியென்பால்

வாதென்றுஞ் செய்ய மனந்தளர் வேனைநின் வாரிசத்தாண்

மீதென்று கூட்ட நினைவா யருச்சுன வெற்பரசே.

மாயையென் றொன்றுனை யல்லாதுண் டென்ன மதிக்கிலனுன்

சேயையிவ் வாறு செயலே னகலச் சினந்திடினுந்

தாயையல் லாலிளஞ் சேய்க்கிடம் வேறிச் சகத்திலுண்டோ

வேயையொப் பாமனத் தேற்கரு ளர்ச்சுன வேதாண்டனே.

காமன் றனதலர் வாளிக் கயர்ந்திளங் கன்னியரை

மாமன்ற லாற்ற மதிக்குநெஞ் சொன்று வழுத்திடக்கே

ளேமன் றருதுய ரெல்லையில் லாதண வெண்ணியருட்

சேமந் தருமரு தாசலற் றோயின்பஞ் சித்திக்கவே.

உருவாழ்வு கொண்டிட வாரமு தான வுணவுகொள்ளுந்

தருவாழ்வு தானுமொர் வாழ்வன் றெனிவிச் சகவநித்தக்

கருவாழ்வு கண்டிறு மாத்தனன் றோவுட் கலந்தழியாப்

பெருவாழ்வு சீர்மரு தாசலன் றாளவை பேணுநெஞ்சே.

விரவுஞ்சத் தாதிய வாமரு தாசல வேலநின்றாள்

பரவுஞ்சத் தார்குண வீரர்க டாரகப் பாதகனாற்

கிரவுஞ்சத் தார்தரு பெற்றியுற் றேனெனைக் கிட்டுபுவாழ்

தரவுஞ்சத் தாள்பெற நல்குநின் செம்பொற் சரண்சரணே.

செய்வகை யொன்றறி யாதே யுலகச் சிறுநடையி

னைவகை மிக்குழன் றேன்மரு தாசல நாயகயா

னுய்வகை கொள்ளநின் பாலடுத் தேனரு ளுற்றுனைத்தோய்

மெய்வகை யன்பரன் பீந்தா ளுணைமிக வேண்டினனே.

அல்லும் பகலு மறியா விடத்தி லமர்ந்தடியேன்

சொல்லும் பொருளுமற் றுன்பத பங்கயந் தோய்சுகத்தி

லொல்லும் படியெற் கருளுந் தினமொன் றுளதுகொலோ

செல்லும் பரிதியுந் தோய்மரு தாசல சிற்பரனே.

மனமென்ற பாவி மயல்கொண்டு தீவினை மங்கையர்தந்

தனமென்ற வெற்பி லிவர்ந்திழி யல்குற் சலதிபுக்குக்

கனமென்ற னந்தம் பிணிமழை பெய்யொய்க் கடங்கடக்குந்

தினமென்றென் றேனுஞ்சொல் வாய்மரு தாசல சேவகனே.

வனங்கா தலிக்குஞ் சடையானுங் கும்பனும் வாழ்த்துபுதம்

மனங்கா தலிக்கு மருதேசன் பாத மறந்துவன்பே

யினங்கா தலிக்கு மினமான மாதரொ டேதமிக்க

தனங்கா தலிக்கு மனமே யுனக்கென்ன சால்புடைத்தே.

தேனூறு மின்ப மருதா சலன்புகழ் செப்பெனவே

நானூறு கோடி தரமுனைப் போற்றி நவிலினும்விட்

டூனூ றுடையபொய் வாழ்விலின் புண்டென் றுழன்றனையா

லேனூ றுனைவிட் டகலுநெஞ் சேமதித் தெண்ணுதியே.

பவந்தோறு மென்மன மேயுன் வழியிற் படர்ந்தளவி

லவந்தோயுந் துன்புழந் தேன்பிறப் பொன்றிதி லாயினும்யா

னுவந்தோது மாற்ற மதித்தன்பி னோடென் னுடனிணங்கிச்

சிவந்தோயு மாமரு தாசலன் றாட்டுணை சேர்ந்துருகே.

பெருகும் பரசுகத் தேனல்குன் றாட்டுணை பேணியுள்ள

முருகருஞ் செயல்சற் றடையாத பாவி யொதியனையேன்

பொருகுஞ் சரநிகர் மெய்த்தொண்டர் பான்மை பொருந்தலுண்டோ

முருகுந்து தண்டலை சூழ்மரு தாசல முன்னவனே.

முன்னந் தரங்கக் கடற்றாண்டிச் சூரை முடித்திமையோர்

மன்னந் தரங்கவி னெய்தச்செய் தாளு மருதவெற்பா

யென்னந் தரங்க மறிந்துஞ் சிறிது மிரங்கிலர்போ

லின்னந் தரங்கம் பெறக்காண்ட னின்னருட் கேற்பதன்றே.

பழிக்கே பிறப்பிட மாமட மாதர்தம் பாலமுத

மொழிக்கே கலக விழிக்கே யிடையின் முடைகொளுந்திச்

சுழிக்கே விருப்பம் பெறுவதல் லாற்சிற் சுகங்கொணின்றாள்

வழிக்கே வராமனத் தாலிளைத் தேன்மரு தாசலனே.

வகையொன்றுந் தேர்கில னாயாண வாதி மலங்களினான்

மிகையொன்றும் வெம்பவத் தின்னன்மிக் கெய்த்தனன் வேதவருட்

சிகையொன்று நின்பதஞ் சூட்டிமெய்த் தொண்டர்கொள் சீர்பெறவே

தகையொன்று மாமரு தாசல சற்றெனைத் தாங்கிக்கொள்ளே.

வெப்பின் றியதண் விளக்கா யெனதுள மேவியநின்

னொப்பின் றியதுணைத் தாணாடிச் சற்று முருகலின்றித்

துப்பின் றியவத் தலையுமென் னெஞ்சநின் றொண்டரொப்பாத்

தப்பின் றியநெறி தாங்கலெந் நாண்மரு தாசலனே.

காலத்தை வீணிற் கழித்ததல் லாலருட் காட்சிபெறுஞ்

சீலத்தை யோர்சற் றறிகின்றி லேன்வெஞ் சினத்தொடிருட்

கோலத்தை மேவி வருநம னுக்கென் குயிற்றிடுவேன்

சாலத்தை நீக்கி யருண்மரு தாசல தற்பரனே.

சின்னஞ் சிறுபரு வத்தில்வந் தாண்டின்று தேர்கிலர்போற்

பென்னம் பெரிய துயருறக் கண்டும்பே சாதிருந்தாய்

கன்னங் கரிய நிறத்தந் தகன்கொளக் காட்டிவிடே

றன்னந் தனிப்பொரு ளேமரு தாசல சண்முகனே.

தருவாகி நின்றம ரர்க்குறு போகந் தருதலிற்சற்

குருவாகி வந்தடி யேற்கருட் சீலங் கொடுத்துமின்னங்

கருவாகி டும்வழி யென்னெஞ்ச மோடக் கறங்கிலெய்த்தே

னருவாகி வாழ வருண்மரு தாசல வாண்டவனே.

பண்டுண்ட வொன்றினை நாளும் புதிதெனப் பற்றுமிஞ்சி

யுண்டுண் டலைமனத் தேனீ யருள்சற் றுதவினன்றித்

தொண்டுண்ட மெய்யடி யார்போல நின்சிற் சுகக்கடலின்

மொண்டுண் டமையே னிசமரு தாசல முத்திவித்தே.

உலைக்கண் ணிடுமெழு கேபோல நெஞ்ச முருகுகன்பர்

முலைக்கண்ணிற் பாற்பெரு வாரிதி தோன்று முறையிலின்ப

வலைக்கண் ணியைந்தனர் நானேழை வஞ்சக வைம்புலப்பொய்

வலைக்கண் ணிருந்துயர் கொண்டேன் மருத வரையரசே.

நானுட னீயென் றிடும்பேத முற்று நசிக்கநறுந்

தேனுடன் பால்கலந் திட்டது மொப்பின்மெய்ச் சிற்சுகத்தி

லூனுட னுள்ள முருகும் படிக்கென் றுதவியென்னை

மானுடப் பேறு பெறப்புரி வாய்மரு தாசலனே.

மீனென்று மானென்றும் வேலென்றுங் கோலென்றும் வேடனம்பு

தானென்று மாதர்கண் ணைப்புகழ் மோகந் தவிர்ந்தவனி

வானென்று மேத்து மருதாச லேசநின் வண்புகழ்ச்சீர்

நானென்றுந் துத்தியுஞ் செய்துய்யு மாறுரு ணல்குவையே.

விடந்தீண் டிடுந்தகை போலெனைச் சற்றும் விடாதுமயற்

சடந்தீண்டி வாதனை தந்திடச் சாலத் தளர்ந்தனன்வா

னிடந்தீண் டியமரு தாசல மீதி லிலங்குனின்ப

நடந்தீண் டியபத நான்றீண்ட வென்றரு ணல்குதலே

வழியாது மோர்கில னாயா ணவவன் மலத்தினுட்கண்

விழியா தழுஞ்சிறு சேய்போற் கிடந்து வெதும்புகின்றேன்

சுழியா தருளிலுய் வேன்சோதிப் பானீ தொடங்கியுய்யேன்

பொழிவார் மதுப்பொழில் சூழ்மரு தாசலப் புண்ணியனே.

புண்ணியர் யாருநின் பொன்னடி போற்றிப் பொருவிலின்பாங்

கண்ணிய மெய்திக் களிதூங் கினரிக் கடையவனேன்

மண்ணியல் வாழ்க்கையை மெய்யென்று நாடி மதியிழந்து

புண்ணியன் மாயையி லாழ்ந்தேன் மருதப் பொருப்பிறையே.

அந்தோவிவ் வேழைச் சிறியேந் சகித்தற் கரியதுன்பா

னொந்தோல மிட்டரற் றும்பான்மை தன்னையுண் ணோக்கினிற்குச்

சந்தோட மேவுவ தோமே விடிலதென் சம்மதங்காண்

பைந்தோகை யாட லறாமரு தாசலப் பார்த்திபனே

கவலைகள் யாவுங் கழிந்தேநின் செம்பொற் கழற்றுணையா

முவமையின் மெய்ச்சச்சி தானந்த வாரிதி யுண்டெழுந்து

நவரசப் பாடல் பல் கோடிபெய் தாட னவிற்றவென்னுட்

டவவிழைந் தேன்மரு தாசல வாஞ்சை தருவதென்றே.

வார்க்குங் குமமுலை யாரநு ராக வழியிலென்னை

யீர்க்குங் கொடுமனப் பேய்க்கோட்பட் டெய்க்குமெ னின்னலறத்

தீர்க்கும் படியென்று நீநினை வாயுயர் சேணையெட்டிப்

பார்க்குஞ் சிகரி குலாமரு தாசலப் பார்த்திபனே

திருந்துங் குணமலி மெய்த்தொண் டடியவர் சென்னிமிசை

பொருந்தும் பதமலர்க் கென்சென்னி சாலப் பொருத்தமின்றோ

முருந்துந் தளவ வரும்பும் பொருங்கதிர் மூரல்வள்ளி

வருந்துன் படவி புகுமரு தாசல வானவனே.

கீர்த்தியென் றூழ்மரு வென்னே ரருண கிரிப்பெயர்சான்

மூர்த்தி புகலுன் றிருப்புகழ்ப் பாக்கண் முதிருமன்பி

லார்த்தியி லோதித் துதிக்காத வத்தி லலையெனக்கண்

பார்த்திடு தற்கிசை வாயோ மருதப் பருப்பதனே

பனையென்று நீடுயர் பல்கோடி நல்குமிப் பார்நடையின்

மனையென்று மைந்தரென் றுஞ்சுழன் றெய்க்குமென் வஞ்சநெஞ்ச

நினையென்று மன்பி னினையென்று சால நிகழ்த்தினும்யான்

றினையென்றுங் கொள்கில தேமரு தாசல சிற்பரனே.

கண்டுண்ட மாதிய கொண்டுநின் றாளிற் கலந்தவின்ப

மொண்டுண் டகிலச் சிறுநடை தோயு முயக்கறுமெய்த்

தொண்டுண்ட பேரன் பினர்போ லடியேன் றுலங்கிடுநா

ளுண்டுண்டு கொன்மரு தாசல வேலவ வோதுதியே.

வேதா கமமுடி மீதே முடியில் விளங்குநின்பொற்

பாதார விந்தமல் லாதுன தாணையிப் பார்மிசையோ

ராதாரங் காண்கில னீதுன் னுளமறி யாச்செயலோ

மாதா பிதாகுரு வாமரு தாசல வானவனே.

மட்டாரு நின்பொற் சரண்சர ணென்று மதித்தவெனை

யெட்டாத பேரின்ப ஞானாநு பூதி யிசைத்தருளில்

விட்டாலு மல்லது மாபாவி யென்றுள் வெறுத்திருளி

னுட்டாழ வைக்கினும் பாரநிற் கர்ச்சுன வோங்கலனே.

மயனிறை வுற்றபொய்ப் பார்மீதிற் றந்தை மரபமைந்தா

ரியனினைக் குந்தொறுஞ் சோதனை நீமிக் கியற்றிடினும்

வியனில குற்றெனொர் நெஞ்சத்து ளோகை மிகுகின்றதால்

கயனில வுஞ்சனை யார்மரு தாசல கந்தப்பனே.

தேனென நின்புக ழேபாடு மாசை செறிந்தவெனை

யானெனக் கூவி யணையாம னெஞ்சத் தருளர்போ

லேனெடுஞ் சோதனை பல்வா றியற்றியு ளெய்க்கவைத்தாய்

கானெழுந் தண்டலை சூழ்மரு தாசல காங்கெயனே.

பித்துல கத்தவர் தம்மையுற் றாரெனப் பெற்றவரோ

டொத்துழ லுங்கொடு மாயப் பிணிமுற் றொழிந்தறவே

நத்துல வுங்கட லுண்டாற் கருண்மொழி நல்கிடுவாய்

சத்துமுன் முப்பொரு ளாமரு தாசல சற்குருவே.

எற்றுங் கொடும்புலக் கோட்பட்டி யான்மீண் டிரங்குசெயன்

முற்றுந் தெரிந்து மிரங்கா திருத்தன் முறைமைகொல்லோ

வெற்றுன்ப நின்றுனை யல்லா லெடுப்பவர் யாரிசையாய்

விற்றுன்று மண்டிவந் தோய்மரு தாசல வித்தகனே.

மானிட ரானவர் யாவரு மர்ச்சன வள்ளனின்றாள்

வானிடந் தோய்ந்திறப் பின்றிய வானந்த மன்னினர்யா

னூனிதி லாசை மிகுத்தே யுணர்வற் றுழன்றிடும்வெங்

கானிடத் தார்விலங் கொத்திழிந் தேன்கதி காண்பதென்றே

மனங்கண்ட குற்றங்கள் பற்பல கோடி மலைகடல்போற்

றினங்கண்ட பாவிக் கொடியெனென் றுன்மெய்த் திருவுளத்திற்

சினங்கண் டனையெனி னாயேன் றனக்கொரு திக்குளத்தோ

கனங்கண் டகவுஞ் சிகিমரு தாசல கந்தப்பனே.

எப்படி யாகினு நம்மைவி டானெந்தை யென்றுதின

மிப்படி மீதெதிர் கண்டோ ரிடத்து மிசைக்குமென்சொல்

பொய்ப்படி யாகிடு மாறரு ளாது புறக்கணியேன்

முப்படி யுந்தொழுஞ் சீர்மரு தாசல முன்னவனே.

வம்புந்து மைம்புல வேடர்க ளான்மிக மாழ்கிநொந்து

வெம்புந் தகையுடை யேனா யினுநின் விரைமலர்த்தா

ணம்புந் தகையு முடையே னெனைக்கை நழுவவிடேல்

கொம்புந்து தேன்கொட் டிடுமரு தாசலக் கொற்றவனே.

வேண்டா திகழ்ந்துரைக் குஞ்சமன் றன்பதி மேவநம்மைக்

கூண்டா ரொடும்வந் தழைக்குமக் காலுளக் கோயிற்கொண்ட

வாண்டான் மருதப் பிறங்கலில் வாழ்தும் மருட்கடறான்

வீண்டா னிருந்திடு வானோவ வன்றுதி விண்மனமே.

கற்பனை பற்பல கோடிகொண் டொவ்வொர் கணத்துமுயர்

மற்பனை போற்றுயர் கொண்டுகொண் டேங்கென் மடநெஞ்சமே

யற்பனை மார்க ளனந்தரிற் சீர்த்த வருண்மருத

வெற்பனை நாடுதி யேலெய்து மின்பம் விளம்பரிதே.

கோதுசெய் வஞ்சக் கொடுமாயை யின்னங் குவலயத்திற்

காதுசெய் வஞ்ச விழியார் கரங்கொளக் காட்டிடுமோ

யாதுசெய் யுங்கொலென் றேங்கிடு வேற்கு ளிரங்கியெந்தப்

போதுசெய் வாயுருண் மாமரு தாசல புண்ணியனே.

ஆனந்த வாரிதி மேலெழுந் தார்க்கு மலையெனவே

நானந்த மின்றிநின் சீர்கோடி யாக நவின்றுதியா

வானந்த மெய்திட வாஞ்சித் தனனந்த வண்ணநல்கா

தேனந்த வீண்டலைக் கின்றா யருச்சுனத் தெம்மிறையே

பேயென்று மேலவர் தாம்வெறுத் தோதிய பேதையர்தோள்

வேயென்று மங்கதைத் தோயென்றுஞ் சால விளம்பியென்னை

நோயென்றுஞ் செய்மன மேமரு தேசனை நோக்கியன்பிற்

சேயென் றுரைத்தறி வாயெனின் மற்றிதைச் சீயென்பையே

எங்கெங்கு போஞ்சனி கட்பற்றிச் சுற்றமென் றெண்ணியிகத்

தங்கங்குஞ் சென்று பொருளிட்டி மற்றவர்க் காக்கிமிகு

பங்கஞ் சுமந்து மடிவேற்கு ஞானம் பலித்திடுமோ

துங்கம் பொருந்து மருதா சலத்தமர் தூமணியே

நசைசான்ற தொண்டர்க டோய்மரு தாசல நாயகனின்

னிசைசான்ற பத்தியில் லாரிறு மாக்கு மிகற்கலியில்

வசைசான்ற விவ்வுல கத்திருத் தற்குண் மதிக்கலனித்

தசைசான்ற துன்பப் பொறையொழித் துன்பதஞ் சார்த்தருளே

பணமென்று மாடென்றுங் காடென்றும் வீடென்றும் பாவைநல்லார்

மணமென்றும் பேசி யிருந்தே சுவாச வழக்கொழியிற்

பிணமென் றெடுத்திடு காட்டிட் டழுதமை பேயர்நட்பைக்

கணமென்றும் வேண்டுகி லேன்மரு தாசல காத்தருளே.

அம்பர மோவெனுங் கண்மட வார்மிசை யாசைமிஞ்சிப்

பம்பர மோவென வோயாது சுற்றுமென் பாவிநெஞ்சஞ்

செம்பர மோக்கம வாயுனை நாடொர் தினமுளதோ

வம்பர மோடணை யுங்கோ புரமரு தாசலனே.

ஞானத் திருப்புளஞ் சாலரு ணைச்சுக நாதனவில்

கானத் திருப்புக ழோதியொர் சற்றுங் கசிந்துருகா

வீனத் திருப்புள வஞ்சனை யுன்னடி யெய்துமுன்பர்

மானத் திருப்புகண் டாய்மரு தாசலம் வாழ்குகனே.

முன்னெஞ்ச லின்றி யருளாடல் கோடி முயன்றதன்பர்

நன்னெஞ்ச மேவிய தன்மையி னாலென நன்குணர்ந்தே

னென்னெஞ்ச மேவிய தன்மையி னிற்கு மிரங்குகிலா

வன்னெஞ்ச மாகிய தான்மரு தாசல மாமணியே.

மதிகொண்ட தொண்ட ருளத்தோ டுயரு மருதவெற்பிற்

குதிகொண்ட தாமரைத் தாள்சிரஞ் சூட்டியென் கோதொழித்துப்

பதிகொண்ட வாழ்விற் பதித்தரு ளாய்செழும் பங்கயந்தோய்

சுதிகொண்ட நான்மறை யோனாதி யர்தந் தொடர்பறவே.

தேகாபி மானத் தளையுண்ட நித்த செகப்பெயர்கொண்

மோகா டவியிற் சுழல்பாவி வன்கொடு மூர்க்கனிவ

னாகா தவனமக் கென்றுளத் துன்னி யகற்றுதியே

லேகா வருட்கட லேமரு தாசல யார்கதியே.

தாயா தரிக்கில னேற்பிள்ளைக் கேதொரு சார்பதுபோ

னீயா தரிக்கிலை யேன்மரு தாசல நெஞ்சயர்ந்திட்

டோயா தரிக்கும் புலனா லலைப்புண் டொழிவதல்லாற்

சேயா தரிக்கும் வகையேது நீயுட் டெரிவதிதே.

முருகாவென் றுன்னரு ணாமமெய் யன்பின் மொழிந்திடுவாட்

கருகாகி நீகர மீந்தாண் டருள்கை யறிந்திருந்தும்

பெருகா தரங்கொடுன் பேரோதி நின்னடி பேணிலராய்

வருநாசிக் கான்மறிப் பார்மதி யென்மரு தாசலனே.

மையுற்ற வையக் கடத்தின்மின் னாரென் வனசரரென்

கையுற்ற ஞானப் பொருளா றலைக்கக் கலங்கிநொந்தேன்

மெய்யுற்ற நின்னரு ளாந்துணை தன்னை விடுக்கிலுய்வேன்

வையுற்ற வேற்படை யாய்மரு தாசல வானவனே.

கரணத்தொ டைம்பொறி யாதியு மெத்தக் கலங்கவரு

மரணத் தொடுபவ மென்றெற்றொடர்பிணி மாற்றவுன்பொற்

சரணத் துணைசர ணத்துணை யாமெனச் சார்ந்தனன்பைங்

கிரணத் தொகரப் பரியூர் மருதக் கிரிக்கந்தனே.

வன்புள மாயை வடிவா மனமென் வசமகன்றே

துன்புள வைம்புலப் பாற்கணந் தோறுஞ் சுழற்றவெய்த்தே

னன்புளத் தொண்டர் பெரும்பே றெனக்கென் றளித்தருள்வாய்

பொன்புணர் கஞ்சத் தடஞ்சூழ் மருதப் பொருப்பிறையே.

உலைமீ துறுமெழு கேபோல நெஞ்ச முருகிடவென்

றலைமீதுன் பொன்னடி சூட்டிமெய்த் தொண்டர்கள் சார்ந்தவின்ப

நிலைமீ தமையப் புரிந்தருள் வாய்நிக ரின்மருத

மலைமீ தமைகுரு வேசற் றுனது மனமுவந்தே.

தாட்டா மரைத்துணை யென்சென்னி மீதிற் சதுமுகன்கை

தீட்டாமற் சேய்கொள்ளி நாட்டாமு லுள்ளஞ் சிறிதிரங்கிச்

சூட்டாமன் மெய்ந்நிலை காட்டாம லின்னமுஞ் சோதனையோ

சேட்டா மருவு மருதா சலத்தெஞ் சிவக்கொழுந்தே.

விரதவித் தாரமெய்த் தொண்டர்க ளொத்திட மேனடிக்கும்

பரதவித் தார முடையே னெனினுநின் பங்கயந்தோய்

சரதவித் தாகிய வாஞ்சையு ளேன்மரு தாசலஞ்சால்

வரதவித் தாலென்னை யாட்கொள்ள நிற்கொர் வழக்குளதே

எனைத்தடுக் குந்தடை யெல்லாந் தடுத்துனை யெய்தநெஞ்சி

னினைத்தடுத் தேனடி யேற்கருள் செய்ய நினைத்தடுக்கி

னினைத்தடுக் குந்தடை யொன்றுள தேகொ னிகழ்த்திடுவாய்

கனைத்தடுக் கும்புய றோய்மரு தாசலக் காவலனே.

வெதுப்புஞ் சகலத் தொடுகேவ லத்தில்வி ழாமலுன்பொன்

மதுப்புண் டரிகத் திருத்தாளி லென்றெனை வைத்தருள்வாய்

சதுப்புந்து மாயைப் புவிவாழ்வி லிச்சை தவிர்ந்தவருள்

விதுப்புந்து சீர்மரு தாசல மேவிய வித்தகனே.

மின்கவின் மேனி யுருட்குரு வாக விளங்கியரு

ணின்கரு ணைத்திறஞ் சற்றேனு மன்பி னினைந்துருகா

வன்கருங் கல்லன்ன நெஞ்சகத் தேன்வயக் கும்பிழைகட்

கென்கட வேன்கழு வாய்மரு தாசலத் தெம்மிறையே.

சும்மா விருசொல் லறவென்று நீமுனஞ் சொற்றலுமே

யம்மா பொருளொன் றுமறிந் திலனெ னருணையெங்கோன்

விம்மானந் தானு பவஞ்சிறி யேற்கு விளக்கிடுவாய்

கைம்மா வுலவும் பொழின்மரு தாசல காரணனே.

மலவாகக் கானடைந் திட்டே னடைக்கல மற்புரியும்

புலவேட ராலரிப் புண்டே னடைக்கலம் புன்மனச்சஞ்

சலவாழ்க்கைக் குட்சலித் திட்டே னடைக்கலந் தாங்கியரு

ணலமேற் றடைக்கல நான்மரு தாசல நாயகனே.

வள்ளிதெய் வப்பிடி நாதா வபய மணங்கமழுங்

கள்ளிய னீபத் தொடையா யபயங் கலாபவெழிற்

புள்ளி மயிற்பரி யானே யபயம் பொருதுசத்தோ

டொள்ளிய வேன்மரு தேசா வபய முனதடிக்கே.

படைக்கலந் தாங்கிப் பொரும்வேள் சமன்றன் பகைபெறும்பார்

நடைக்கலந் தோர்புக லுங்காண் கிலதுநின் னாண்மலர்த்தாட்

கடைக்கல மாயின னாயேனை யுன்ற னருளடியார்

புடைக்கலந் தின்புறப் பார்மரு தாசல போற்றியவே.

திசையாறு மேமுக மாய்ச்சம யங்க டிருப்புயமா

யிசைவேத வாகம நிச்சயந் தாள்க ளிரண்டெனக்கொண்

டசையாப் பரந்தண்ட மேந்துகைத் தேசிக னாமுருவாய்

நசைதோ யடியர் தொழமரு தாசல நண்ணியதே.