பூமேவு நாபனும் நான்முகத் தோனும் புரந்தரனுந்

தாமேவு வாழ்வும் அதிகார மும்பெறத் தார்புனைந்த

கோமேவு வேல்கொண் டவுணரை மாய்த்த குமரனெங்கோன்

தூமேவு தாள்மலர் போரூரி லென்முடி சூடினனே.

தெய்வப் பிடிவந்து சேருந் துகிர்க்கிரி செந்தளிர்போல்

மெய்வைத்த வள்ளிக் கொடிபடர் தாரு வியனுலகிற்

சைவப் பயிரை வளர்க்குந்தண் மேகந் தகைமைசெறி

நெய்வைத்த வேல்கொண்டு போரூரி லென்றும் நிகழ்தெய்வமே.

கருதார் புரங்கொன்ற சேவக னார்க்குங் களிப்புறவே

ஒருதா ரகப்பொரு ளோதிய வாவுன தன்பரைப்போல்

தருதா ரணிசொலும் நாயேனும் அன்புளந் தானுளனோ

விருதாசெஞ் சேவற் சமரா புரிவரு வேலவனே.

சிற்றறி வொன்று நினைப்போடு நித்திரை சேர்ந்தியங்கு

மற்றிவை நீங்கி லதுதா னெவைகளு மாகிநின்ற

அற்றமில் பேரறி வூடே கலந்திடு மாயவிதே

பற்றறு முத்தியென் றான்சம ராபுரிப் பண்ணவனே.

எல்லார்க்கு மேலவன் நீயென் றறிந்துனை யேத்தியன்பாய்ப்

பொல்லாக் கருமலந் தீர்ந்தான் பொதியப் புகழ்முனிவன்

சொல்லாற் புனைதொங்கல் நக்கீரன் சாத்தித் துனிகடந்தான்

நல்லார்க்கு நல்லவ னேசம ராபுரி நாயகனே.

தோட்குங்குமநக்குங் கோக்குழை மாதர்க்குந் தொல்லைமத

வேட்கும் உளங்குலைந் தேனைவி டேல்விண்டு மாமலர்க்கை

வாட்குங் கொடிய மருப்பார் மகிடன் வளைப்பிலுறா

தாட்கொண் டருளுகண் டாய்போரி வாழும் மயிலவனே.

அண்டஞ் சராசரம் எண்திசை யாவும் அளித்தவளுங்

கண்டங் கரிய சிவனுந் தமஅங்க ரங்களின்மேல்

மண்டன்பின் ஏந்தி முறைமுறை தந்து மகிழ்மதலாய்

தொண்டன் பெனக்கு முளதோதென் போரிச் சுராதிபனே.

கொங்கணர் ஆரியர் ஒட்டியர் கோசலர் குச்சரராஞ்

சிங்களர் சோனகர் வங்காளர் ஈழர் தெலுங்கர்கொங்கர்

அங்கர் கலிங்கர்கன் னாடர் துருக்க ரனைவருமே

தங்கள்தங் கட்கிறை நீயென்பர் போரிச் சரவணனே.

மான்சூட் டிறைச்சிசெந் தேன்தோய்த் தருந்தும் வனசரர்மான்

கூன்கோட் டிளம்பிறை நெற்றிக்கும் வேலிணைக் கூர்விழிக்குங்

கான்கூட்ட மாமலர்க் கூந்தற்குங் கொங்கைக்குங் காதல்கொண்டோன்

தேன்கூட்டம் வாழ்பொழிற் போரூர னென்குரு தேசிகனே.

கோக்குஞ் சரமத நாற்றந் தவிர்த்துக் குலநரந்தந்

தேக்கும் புழுகு மணம்வீசும் போரியெந் தேவன்செவ்வேள்

நோக்கும் விழியருள் போக்கும் பிணியினை நூபுரத்தாள்

காக்கும் பவம்புக வொட்டா தெமக்கென் கவலைநெஞ்சே.

ஆயன் குழலிசை கேட்கும் பணாமுடி யாடரவம்

வாயையங் காந்து மணிகா லுதல்வள்ளல் பாடல்கொண்டு

தூய கொடைகொடுத் தாங்குறும் போரிச் சுராதிபனை

நாயக னைக்கும ரேசனை நாடுவர் ஞானிகளே.

இடமுறச் சூழும் முழைதோறும் நாகம் எரிபுரையும்

படமணிச் சென்னி யெடுத்தாள்தன் மங்கலப் பந்தரிலே

சுடர்மணித் தண்டினைச் சூழ விளக்கிட்ட சோதியொக்குந்

தடவரைப் போரிச் சரவண நாயகன் தஞ்செனக்கே.

பிடிபார்த் தலற எயினச் சிறார்கள் பிரிந்தகன்றைக்

கொடியாற் பிணித்ததன் மேலேறி யாடுங் குளிர்பொழில்சூழ்

அடிவாரப் போரிப் பதிவே லவனைவந் தண்டினனென்

குடியார்க்கு நல்ல கதிவாய்த்த தென்றுளங் கொண்டனனே.

தோகை நடித்திட வேடச் சிறாமுழைத் தோற்பறையை

நாகம் பறித்துலர் வாகைநெற் றாற்கொட்ட நாடியளி

ஓகை தரும்பண் ணிசைபாடுஞ் சந்தன வொண்பொழில்சூழ்

மாகர் தொழுந்திருப் போரூரன் தாளென் மதிவிழியே.

மேகங்கள் சூற்கொண்டு சாரற் படிந்து மிகக்குமுற

நாகங்கள் கோடிநப் பாயத் தெறித்த நகைத்தரள

மோகந் தருங்குற மின்னார்கள் மேலுற மொய்த்தெதிர்பார்த்

தாகந் தடவிய போரூர்க் குகனென் னருட்டந்தையே.

வரைமுத் தொளிரும் பளிக்கரா டரங்கின் மயில்நடித்தல்

புரையில் சரிமண் டலத்தாடல் மாதர் புரிவதொக்கும்

விரவுற்ற சாரலம் போரூர் விசாகன் விரைமலர்த்தாள்

உரையற் றுணர்வற் றுயரின்ப மாகிய வுள்ளொளியே.

பளிக்கறை யூடு தருக்குழைப் பாயலிற் பள்ளிகொண்டே

களிக்குறு மாகந் தருவார்தங் கீதமுங் காரையினால்

விளக்குறு மேனிலத் தோகையர் கீதமும் வேறறவே

கிளக்க லுறுந்திருப் போரூரன் அன்பர்தங் கேண்மையனே.

கருநாகத் தொண்டைக் கயமுனிக் கூட்டங்கள் கல்லுச்சில்லுப்

பொருநாசிக் கேழ லுடனாடுஞ் சாரலம் போரிச்செவ்வேள்

இருபாத தாமரை யேத்தி வணங்கியெந் நாளுநினைந்

தொருவா திருந்திலை நெஞ்சேயென் வீணி லுழன்றனையே.

அகிலேந்து நல்ல முகிலேய்ந்த கூந்தல் அரிவையர்தம்

நகிலேந்தும் ஆர வடம்போல் அருவி நகந்திகழும்

முகிலேந்தும் மாடநம் போரூர்க் குகன்பத முண்டகத்தைத்

தகிலேந்து நெஞ்சினர் மேல்மத வேளெய்யத் தானஞ்சுமே.

மதுவார்த் திடுகடம் போலே மயக்குறு மாதரையோர்

கொதுகாக் கருதுறுங் காலமுண் டோகொடி யேன்றனக்கே

விதுவாற் சலந்தருங் கற்களை யூடு விளங்குபிடி

சதுராக் குடைந்து விளையாடும் போரிச் சரவணனே.

அள்ளித் தெளித்தன்ன கள்ளிவெந் நீழ லணுகுழைதான்

நள்ளிப் புனலெனப் பேய்த்தேரை நாடி நலிவதுபோல்

உள்ளிப்பொய் வாழ்வினை யூர்தொறுஞ் சென்றுழ லாதெனையாள்

வெள்ளைப் பொருப்பினன் மைந்தாதென் போரியில் வேலவனே.

முடைமாற முல்லை குழல்சூடும் ஆய்ச்சியர் மூதளைதான்

கடைதோறும் ஆரத்தின் மார்பில் தெறித்திடக் கன்றுதுள்ளும்

புடையாய் உழுவை குமுறுமென் றிந்நிலப் போரியெங்கோன்

படைவேல் துணையுண் டெமக்கொரு நாளும் பயமில்லையே.

பூவையுங் கோவும் அசுணமும் நாகமும் பூம்பொறிக்கான்

சேவலுஞ் சித்திரம் போற்கேட் டுறங்கச் சிறார்ப்பொதுவர்

தூவருந் தீங்குழ லோசை வளர்க்கின்ற தொல்லைமுல்லைத்

தேவருந் தேடும் பொருள்போரி வேலன் திருவடியே.

கட்டான் நிரம்பி யகவிதழ் கீண்டெழு கஞ்சமுடன்

முட்டா டுவைத்திட மேதி தெறித்தொளிர் முத்தையன்னப்

புட்டான் சினையென்ற ணைக்கின்ற போரிப் புனிதச்செவ்வேள்

மட்டாருஞ் சேவடி தொட்டா லெமக்குநல் வாழ்வுளமே.

மடுப்ப மயக்கிடை கொண்டேகு நெஞ்சினை மாற்றியென்னை

எடுப்ப துனக்குக் கடனைய னேயெழில் கூர்பழனத்

துடுப்பு முகக்கொழுச் செல்கின்ற சீதையி லூறியநீர்

கடுப்ப வனசப் பிழியூறும் போரியன் காங்கெயனே.

பச்சைக் குடைதிருப் புந்தகைப் பாசடை யூடுருவ

மெச்சக் கடைசியர் சேல்பாயும் போரி விசாகனெங்கோன்

கொச்சைச் சிறியனை யிந்நாளும் பண்ணிய கோகனகத்

தச்சற் கினியெனைப் பண்ணக் கொடானிது சத்தியமே.

விருந்துண்டு பின்னைக் குபசாரஞ் செய்யும் விதத்தின்நத்துப்

பொருந்துஞ் சரோருகத் தேனுண்டு முத்தமிழ் போரியிலோர்

மருந்துண்ட தன்பெயர் செவ்வே ளஃதென் மலப்பிணியுந்

திருந்து முடற்பிணி தன்னையும் போக்கிடுஞ் சித்தமிதே.

தண்டா மரையில் அனப்பே டுறவது தன்னருகே

வெண்டா மரையிரண் டாலுதல் வாணிக்கு வெண்கவரி

கொண்டார வீசுதல் போலுறும் போரிக் குகனிருதாள்

கண்டாலும் இன்பக் கடல்வந்து கோக்குங் கருத்தினையே.

வண்டுகிண் டக்கஞ்சம் விண்டுதண் தேன்சிந்த வால்வளைகள்

கண்டயின் றின்புறும் போரூர் முருகன் கழலிணைக்கே

கொண்டுவந் தின்புறு வோர்பாத தாமரைத் தூளென்சென்னி

கொண்டுவந் தேன்மலம் விண்டேன் பரகதி கூடினனே.

கன்னிய ராடிக் கழித்தகத் தூரி கயல்மணக்கும்

மன்னிய வாவி திகழ்சம ராபுரி மாமயிலோன்

பொன்னியல் கிண்கிணித் தாளையுந் தோளையும் போற்றுவையேல்

உன்னிய யாவு முறுநெஞ்ச மேயுண்மை யுண்மையிதே.

வள்ளைக் கொடிச்செவி சைவல்க் கூந்தல் வனசமுகந்

தெள்ளுற்ற நீலக்கண் ணாம்பற்செவ் வாய்திக ழுந்திகிரிப்

புள்ளுக் குயமன்னப் பேட்டு நடையுடைப் பொய்கைமங்கை

நள்ளத் திகழ்கின்ற போரூர் விசாகனை நாடுள்ளமே.

கருப்புத் திரளை யறுத்துச் செறித்த கனைசகட

மருப்புப் பகட்டைக் கழையால் உழவர்கள் மாறுதொறும்

விருப்புற்ற முத்துத் தெறித்தொளிர் சாளர வீடுபுகுந்

திருப்பொற்ற போரிக் குகன்தா ளறிஞர்க்குத் தித்திக்குமே.

கரண்டம் அடிக்கடி நீர்மூழ்கி யாங்குக் கயலெடுத்தே

மருண்டமென் னோக்கியர் முன்காட்டல் நுங்கண் மலர்விழிக்கு

வெருண்ட கயலன் றிதுபார்மி னென்று விளம்பலொக்குந்

தெருண்டவர் சூழ்திருப் போரூரின் தேவர் சிரோமணியே.

காளைச் சலப்பெயர் நாயின மூழ்கக் கயமடுவில்

ஆளைப் பகட்டுறும் வாளைப் பகட்டினம் அம்பினிற்போய்ப்

பாளைக் கமுகின் மிடற்றப் பாய்ந்துநெற் பண்ணைபுகுங்

கேளொத்த போரிக் குகனன்ப ரேயென் கிளைஞர்களே.

கருக்கடல் நாயடி யேன்புகு தாவகை காத்துமுத்திப்

பெருக்குறு மின்பத் திருத்துகண் டாய்பெரு நீர்க்கரையின்

வருக்கை வெடித்தெழு செஞ்சாற்றுச் சேற்றில் வழுக்கிநத்துக்

குருக்கொளுங் முத்தமிழ் போரூர்ச் சடானனக் கோக்கொண்டலே.

வீட்டின்ப நாடி யிருப்போர் தமக்கும் விடயசுக

நாட்டங்கொண் டாங்கவர் போலிருப் போர்க்கும் நலனுறவே

காட்டும் உவமைய தாக்கொக்கு நீர்மடைக் கண்ணிலகுந்

தீட்டும் புகழ்கொண்ட போரூரன் வேல்சுரர் தேவதையே.

வாவிக் கரைக்கமு கேய்கொக்கு நீழல் வயங்குதெண்ணீர்த்

தாவிக் கயலதைக் கண்டே வெருவுதல் தன்கனவின்

மேவுற்ற காட்சி நனவிற்கண் டானின் விளங்கலுறும்

பூவிற் றிருத்திகழ் போரூர்க் குகன்பதம் போற்றுள்ளமே.

பச்சை நிறத்த நிறைநீர்க் குடங்கள் பலசுமந்தே

உச்சியி லுற்ற கதிரோனுக் கீயு முயாந்துளதெங்

கெச்ச மறச்செறி போரூர்ச்செவ் வேளை யிறைஞ்சிநினைப்

பிச்சநெஞ் சேயடு கின்றனன் பாரென்பிர தாபத்தையே.

சாறூற் றெழுந்து கணுவுடைத் தோடுந் தழைக்கரும்பை

வீறேற்று வாழைக் குலையொடு மாசினி வீழ்ந்தொடித்துச்

சேறாக் கியவயற் போரூர் முருகன்நந் தீதகற்றிப்

பேறாக் கருணைசெய் தேநெஞ்ச மேதரும் பேரின்பமே.

பவளக் கொடியிற் பிணித்துரசல் புன்னையிற் பார்வைமயற்

குவளைக்கண் கற்கு மடமாத ராடவக் கோடரும்பைத்

தவளத் தரள மழைபோ லவர்மெய் தனிற்சொரியுந்

திவளுற்ற போரிக் குமரேசன் என்குக தேவதையே.

வல்லைத் துரந்த முலைநுளை மாதர் வளையெறியப்

பல்லைத் திறந்துறு மிக்கவி தாலப் பழமிகுக்கு

தொல்லைத் திருத்திகழ் போரூர்க் குகன்பதஞ் சூடும்சென்னிக்

கில்லைப் பிரமன் துயருறக் கீறும் எழுத்துக்களே.

வாடைக் கொதுங்கிடப் பார்ப்புகள் வெள்ளை வனசங்கள்மேல்

தேடிப் பெடையனந் தன்பா லணைத்துறந் தீதில்நெய்தல்

நீடத் திகழ்கின்ற போரூர் விசாகன் நிமலபதம்

நாடிக் களிப்பவர்க் குண்டோ துயரெனும் நாமங்களே.

செக்கர்க் கிடையின் உடுக்கூட்ட மென்னத் திரைகளினால்

தொக்கப் படுந்துகிர் வண்டலின் மீது சுரிமுகங்கள்

கக்கப் படுமுத் தொளிருந்தென் போரியிற் காங்கெயனைப்

பக்கத் துடன்பணி வாரவ ரேகுக பாரணரே.

வண்டணை யாக்கொண்டு கண்தூங்கும் பூங்குழல் மாதரையே

கண்டனை யாயினுங் காலமுண் டோகடை யேன்றனக்கே

ஞெண்டினங் கேதகைத் தாதரித் துண்டறல் நீடுபொய்கைத்

தண்டுறை ஞெண்டுடன் ஆடிடும் போரிச் சரவணனே.

சந்திர காந்த மணிமாடத் தூடுதன் சாயைகண்டோர்

பைந்தொடி மாது தலைவனொ டூடப் பரிந்தவனே

சுந்தர ஆடி நிழற்காட்டி யின்புறு சொற்புகலுஞ்

செந்திருப் போரிக் குகனைக்கண் டார்க்குண்டு சித்திகளே.

ஏதங் கருதினர் செல்மினென் றேயும் இதங்கருதும்

போதஞ் சிறந்தவர் வம்மினென் றேயும் புகல்வனபோல்

வாதஞ் செறியக் கொடியாடும் போரி வரதன்தண்டை

நாதங்கள் யோகியர் யோகினிற் காண்குறு நாதங்களே.

தேரூர் இரவி வலவன்கை மீது செழுங்கொடிகள்

ஏராகத் தாக்குத லெங்கோன் அயிலொளிக் கெய்துமுன்கோல்

நேரோசொல் நில்லென்று போரூர்க்கைக் கொண்டு நிறுத்தலொக்குஞ்

சீரூரும் இந்நக ரேகயி லாயந் தெளிந்தவர்க்கே.

மனப்பரி சோர இறுமாந்து நாவி மதம்பொழியுந்

தனக்களிற் றன்ன முருகா குகாஎன்று தானுரைப்பப்

புனக்கிளி கற்கின்ற போரூர் இறையைப் புகழ்ந்தவரைச்

சினக்கனல் காமக் கனலும்விட் டோடுந் திசைப்புறனே.

மதிகொண்ட பூச்சக்ர வாளக் குடையின் வருநிழற்கீழ்த்

துதிகொண்ட யானைப் பிடர்மேல் வருமச் சுகந்தனிலும்

நதிகொண்ட பேரன்பி னாற்போரி வேலனை நண்ணியின்பக்

கதிகொண்ட மேலவர் கால்தலை தாங்கல் கனசுகமே.

அளகா புரியன்ன பட்டணத் தேசுதை யால்வனைந்த

களவார் முகில்படி மாடத்தி னூடு களித்தலினும்

உளகா டவியெழ மெய்ப்போரி வேலனை போற்றியுய்வார்

வளவார் புறந்திண்ணை வைகுத லேதமில் மாசுகமே.

உள்ளக் கவலை யெலாமொழிந் தேன்ஒழி யாதுசெய்யுங்

கள்ளக் கருமங்கள் யாவும்விண் டேன்மலை வாணியுடன்

வள்ளக் கமல மலர்மாது தந்தருள் வாழ்வடைந்தேன்

தெள்ளத் தெளிந்தனன் போரூர் முருகனைச் சேவைசெய்தே.

பூதர விற்கொண் டவுணரை மாய்த்த புராரிமைந்தன்

ஆதர வாலணிப் போரூ ரிருந்திங் கவனருளாற்

சீதரன் நன்மரு காமுரு காஎன்று செப்பினன்பின்

தாதரம் போலுறுந் தீவினை யாவுந் தணந்தனவே.

வட்டாடல் போலப் பிறப்பதுஞ் சாவது மாக்கியென்றும்

ஒட்டாரஞ் செய்கின்ற மாயை யுணர்ந்தும் உணரவொட்டா

தட்டாவ தானஞ்செ யுஞ்சீவ ரைப்பொய்மை யாயிருத்துங்

கட்டாணி யானமுத் தேசம ராபுரிக் காங்கெயனே

ஆள்வேட்டம் ஆடும் அயில்விழி மாதர் அமைகடந்த

தாள்வேட்ட புன்னெஞ்ச மேயது சீவரைச் சூழ்ந்துகொண்டே

வேள்வேட்டம் ஆடுவ தாங்கேகல் போரி விசாகன்இரு

தாள்வேட்டு நாடுதி மேல்வீட்டின் இன்பந் தழைத்துறுமே.

ஆறு சமயருந் தம்மிலொவ் வாதிங் கலைவதென்னே

தேறும் அறிவின ரெல்லாம் அறிந்துந் தெளிந்திலரே

பேறு தருந்தெய்வம் யாவைக்கும் யான்பெருந் தேவனென்றே

வீறு முகங்கொண்டு போரூர் முருகன் விளங்கியதே.

மற்றவர் நிற்கமெய்ஞ் ஞானிகள் வம்மின் வகுத்துரைக்கேன்

உற்றது கேண்மினெம் போரூர் முருகன் உயர்கதியை

நற்றமிழ்க் காழிவந் தெண்ணிலி யோர்க்கு நயந்தளித்தான்

கொற்றம் அவனதல் லாலெவர்க் குண்டிணிக் கூறுமினே.

கரும்பாற்செய் வேலி சுரும்பார்க்கும் போரியங் காங்கெயன்போல்

திரும்பாச் சுகந்தரு வீடவ தற்குஞ் சிறப்புடனே

பெரும்பாற் றிருத்தரு பெற்றிக்குந் தேவர் பிறரிலையென்

றிரும்பாற் கடற்றுயின் றோன்நெய்யி னூடுகை யிட்டனனே.

வேதனெங் கேயவன் தாதையெங் கேவிண்ணின் நண்ணுபுரு

கூதனெங் கேமிகு தேவரெங் கேகுறை யாததவப்

போதரெங் கேயற மாதியெங் கேதிருப் போரியில்வாழ்

நாதனெங் கோனவ ரைப்போலச் சூரையும் நாடிடிலே.

திருநீல கண்டம்வெந் தீவினை தீண்டப் பெறாஎனவே

கருநீல கண்டனைப் பாடி யடியரைக் காத்தவன்எம்

உருமே லிருந்த பிணியையும் மாற்றுவன் உண்மைநெஞ்சே

இருநீல வாவிநம் போரூ ரனைப்பணிந் தேத்துவையே.

அஞ்ஞானத் தாலடி யேன்பிழை செய்யினு மாரருள்சேர்

மெய்ஞ்ஞானத் தாய்பொறுத் தாட்கொள்ள வேண்டும் வியன்மறைதேர்

செஞ்ஞானத் தார்புகழ் போரூர் முருக செகமுயிராம்

பொய்ஞ்ஞானக் கூட்டத்துக் குட்புற னாகிய பூரணனே.

புரங்கொன்ற தேவெள்ளி மாமலை நீலப் புயமலைமேல்

உரங்கொண் டெடுத்தவன் ஈரரைந்து சென்னியும் ஊடுறவே

கரங்கொண்ட வாளியி னாலெய்த மாயன் கனமருகா

திரங்கொண்ட போரி முருகாஎன் தீவினை தீர்த்தருளே.

நெஞ்சைக் கலக்குறுஞ் சேலோ ரிரண்டை நேரிழையார்

வஞ்சக் கலவிமெய் யென்றே மயங்கினை வன்னெஞ்சமே

துஞ்சற்கும் வந்து பிறத்தற்கும் ஏதது சொற்கதிசேர்த்

துஞ்சற்கு நீதிருப் போரூர்க் குகனை யுறப்பணியே.

கொலையாதி செய்தவ ராயினும் அன்பு குணம்பொறுமை

இலையாம் உளத்தின ராயினும் போரி யிசைந்தகுண

மலையோ லிருந்த வடிவே லனைவந்து வாழ்த்தினரேல்

தொலையாமெய்ஞ் ஞான மடவார்முன் மேவுந் துயரிலரே.

இமையாக் கருங்கண் முலையானை மாதரை யெண்ணியெண்ணிச்

சுமையாகப் பாவஞ் சுமக்குநெஞ் சேயிது துன்புகண்டாய்

சமையாதி யாறும் உடையோர்க்கு வீடு தரும்பெருமான்

நமையாட்கொள் போரிக் குமரேசன் சேவடி நாடின்பமே.

சடையாம் பவளக் கொடிபடர் பேரின்ப சாகரத்தே

கடையா தெழுந்த சுகவா ரமுதினைக் கஞ்சம்ஒன்று

புடைதோன்றும் உந்திப் புணரி மருகனைப் புண்ணியனை

மிடைதீரப் போரியிற் கண்டேன் கதியின்ப மேவினனே.

மேருப் பொருப்பினைச் சென்றே வியன்அண்ட கூடமுட்டுஞ்

சூரப் பொருப்பைத் தொளைத்தவை வேலவன் துங்கன்எங்கோன்

போரிப் பிரான்எம் பிழைபொறுத் தாலன்ன பூதலத்தே

யாரிப் படிபொறுப் பார்சொல்க நீயிங் கறிந்துள்ளமே.

அண்டப் பரப்பினைக் கண்டோர் நொடிவரும் ஆய்ந்தபச்சைக்

கொண்டற் சிறைப்பெரு மாமயி லோன்குகன் எங்கள்ஐயன்

தண்டைத் திருப்பதம் போரூரில் வானவர் தம்முடிமேல்

தொண்டுற்ற பேர்முடி மேல்மறை மேலென்றுந் தோன்றிடுமே.

தரைபகச் சீத்துத் திசையதி ரச்சிறை தான்புடைத்தே

எரிநிறச் சென்னி நிமிர்த்து வளைத்ததெண் புலிநகவாய்

விரைவுறத் தோன்றத் திறந்தூழி மேக மெனத்தொனிக்கும்

பொருகொடிச் சேவலன் போரூர னாரினும் புண்ணியனே.

நதிபிறை கொன்றை செறிசென்னி மூன்றுகண் நான்குபுயந்

துதியிரு தாள்நிகர் மாணிக்க வெற்பைத் தொடர்ந்துபடர்

கதிதரு பச்சைக் கொடிதோன்றும் இன்பக் கனிஅளகை

அதிவளம் மேவிய போரூரில் வந்தெமை யாட்கொண்டதே.

நன்மை நினைத்துன் திருவடி சேர நயக்குமென்னைப்

புன்மைநினைத் துளங்கொண்டேக நொந்தனன் பொய்மையினேன்

மும்மை யழிக்குறும் இன்பன்நம் போரி முருகப்பிரான்

செம்மை யளிக்கும் நினைவினி வேண்டுஞ் சிறியனுக்கே.

அவுணக் கருங்கடல் செங்கட லாக்கு மணிநெடுவேற்

சிவணுற்ற தோட்கிரிச் சேவகன் தன்னைச் செழுங்கொடிக்காற்

கவணுற்ற கைக்குற மானைத் திருடிய கள்வன்தன்னைக்

குவடுற்ற சாரலம் போரியி லேகண்டு கொண்டனனே.

கோலக் கருங்குயி லேமயி லேயென்று கொஞ்சுமலை

வாலைப் பருவமின் தந்தருள் ஆனந்த மாமுகிலைச்

சோலைப் புயல்மலர்த் தேன்பொழி போரிச் சுராதிபனை

மாலைக் கடந்த மனத்திற்கண் டார்க்குண்டு வாழ்வுகளே.

நீரிற் கயலெனக் கண்ணீர் துலங்கிநெஞ் சைக்கவற்று

நாரிச் சமனையும் நம்புவ ரோநல னேகொடுக்கும்

போரிப் பதியெங் குமரேசன் தாட்கன்பு பூண்டுநித்தஞ்

சீரிற் பெரிய கதிமேவி யின்பஞ் செறிபவரே.

சூரன் கிளைகளைந் தெண்ணிலி தேவர் துயர்களைந்து

வீரஞ் சிறந்த நவவீரர் முன்னவன் வேலையில்மேய்ந்

தாரம் புயல்துயில் போரூர் முருகன் அருளெனக்குச்

சீருங் குணமும் மருவுந் தவமும்நற் செல்வமுமே.

இருகோட் டொருமதி சூடும் பிரான்மகிழ்ந் தின்புறவே

திருகோட் டுபோதம் உரைசெய்த தேசிகன் செங்குழையாற்

குருகோட்டி மாதர் விளையாடும் போரிகைக் கூப்பினரைப்

பொருகோட் டெருமையன் கண்டாலும் அஞ்சிப் புறஞ்செல்லுமே.

ஆரணன் நாரணன் இன்னமுங் காண்டற் கரியபரி

பூரணந் தோன்றிய பூரண னேதிருப் போரியில்வாழ்

காரண னேயொரு நாள்நீ யளித்த கரையில்சுக

பாரணம் என்றருள் வாய்கடை யேற்கெம் பரம்பொருளே.

மெய்வேடம் பூண்டவர்க் குள்ளும் புறனும் விளங்கும்பிரான்

பொய்வேடம் பூண்டனன் என்றாலுங் காத்தனை பூங்கணையால்

எய்வேட னால்வருந் தாதெனை யாளினி யேய்ந்ததினை

கொய்வேட மானை மணந்தோய்தென் போரிக் குணக்கொண்டலே.

அருண கிரிப்பெயர் மெய்ஞ்ஞான நாதன்சொல் லால்வனைந்த

பொருநை நதிக்கிரி யான்புகழ் மாலை புனைபுயனே

கருணை மிகுத்தென்னை யாண்டாய்க்கும் ஈண்டுகைம் மாறுளதோ

தருண வளத்தின னேசம ராபுரிச் சண்முகனே.

மாலோன் விருந்தையை யுண்டாக்கிக் கொண்டிலன் மாமலரோன்

மேலான நன்சிரம் ஒன்றாக்கிக் கொண்டிலன் மீதுயர்ந்த

நாலா மறைபுகழ் போரூரன் சம்பந்த நாமங்கொண்டே

நூலாம் இடைமயி லாக்கினன் என்பை நொடியினிலே.

சகல மதங்களை யெல்லா முணர்ந்த தவமுனிவோர்

புகலும் இலக்கம்எண் ணாயிரம் பேரைப் பொருகழுவில்

இகலுற வைத்தும் வரும்ஏத மொன்றின்றி யேயிருந்தான்

திகழுறும் போரியன் சம்பந்த நாமஞ் சிறந்துகொண்டே.

எண்ணற் கரிய சமணக் களைகளைந் தேதமிலாத்

தண்ணுற்ற பேரருள் நீர்பாய்ச்சிச் சைவப் பயிர்வளர்த்து

நண்ணச் சிவானந்த போகம் விளைவிக்கும் நல்உழவன்

விண்ணுற்ற தேவருஞ் சூழ்போரி வாழ்கின்ற வேலவனே.

தாருகன் கோளரி மாமுகன் கொக்கின் தனதுபெயர்க்

காருறு மால்வரை சூதம்வெஞ் சூரகங் காய்ந்தவைவேல்

பேருறு வோர்தமைக் காலனுந் தீண்டப் பெறான்எனிலே

போரியென் நாயகன் தாட்கே சரணம் புகுநெஞ்சமே.

ஆருயிர் யாவைக்கும் ஆனந்தத் தேனை யளிக்குமுக்கண்

தாருவி னாற்கவி மாமழை யேபொழி தண்முகிலே

காரிருள் மாமலந் தீர்த்தெனை யாளக் கடனுனக்கே

சீறுரு தேசிக னேபோரி மாநகர்ச் சிற்பரனே.

வீரத் தவுண ருயிர்களை மேய்ந்து விரைவின்அவர்

சோரிக் கடலிடை யாடிக் குடர்த்தொங்கல் சூடிவெற்றிக்

கூருற்ற வேல்கரங் கொண்டோன்தென் போரிக் குமரன் என்மேல்

சீருற்ற பேரருள் வைத்தான் இஃதென் தெளிந்திலனே.

தேவரும் நாகரும் யாவரும் மும்முறை தெண்டனிட

மேவரும் மாமகு டத்தின் இராசிகள் மீதொளிருந்

தூவரு மாமணி ராசிகள் மேவித் தொடச்சிவந்த

பூவரு தாளினன் போரூர்க் குகனெனும் புங்கவனே.

கொக்கரித் தேவருந் தானவர் சேனயைக் கொன்றுழக்கி

மிக்கரத் தக்கட லாடிப் பிணமலை மீதிவர்ந்து

செக்கரில் தோன்றுங் கணநாதர் சேவிக்குஞ் சேவடியான்

இக்கரிச் குஞ்சரும் பார்க்கின்ற போரிக் கிறையவனே.

மணிகொண்ட சேடன் படர்முடி தூக்கி மணியுதறித்

திணிகொண்ட மால்வரை மாடே பறந்துறச் சேண்பறந்தங்

கணிகொண்ட தேவர் தொழச்சென்று மீண்டிங் ககவுமும்மைக்

குணில்கொண்ட பேரிகை யார்க்கின்ற போரிக் குகன்மயிலே.

வாரி சுழல வடவரை யாதி வரைசுழலக்

காரொடு சந்திர சூரியர் மீன்கறங் காச்சுழலக்

கூரிருள் யாக்கை அரக்கர் சுழன்றிடக் கோதில்பச்சைத்

தேரென வட்டம் வரும்போரி வேலன் சிறைமயிலே.

மின்னல் சுடர்விழு தோட்டு மணிக்குழை மெல்லியலார்

பொன்னுற்ற பூண்முலை வேட்டநெஞ் சேயிது பொய்ம்மயக்கே

தன்னைத் தலைவனை யாராய்ந் தடையுந் தகைமையின்புக்

கென்னப்ப னாகிய போரூர்ச்செவ் வேளை யிறைஞ்சுவையே.

முகடிடித் துச்சக்ர வாளத்தை முட்டிவெம் மூரியெட்டுப்

பகலுகுத் திக்கனல் சிந்திடப் பார்த்துப் பரவையெல்லாம்

அகமுறத் தேக்கி விடுத்துறத் தாவி யரைக்கணம்போய்க்

ககனமுற் றும்வரும் போரூரன் ஏறுங் கனதகரே.

மகுடங்க ளாறுங் குழையோர் பனிரண்டும் வானவரும்

புகழுங் கடகங்கள் ஈராறும் ஆழியும் பூதப்பொன்

திகழும தாணியுஞ் செந்துகிர் ஆடையுஞ் செஞ்சிலம்பும்

நிகழும் படிதரித் தோர்தெய்வம் போரி நிலாவியதே.

நின்பாத தாமரைக் கன்பேது மின்றிய நீசன்பொல்லேன்

புன்போத மேலிட்ட பொய்யேன் பிழையைப் பொறுத்தருளாய்

அம்போ ருகமலர் ஓரா றலர்ந்த அருட்கடலே

செம்போரி வேலவ னேயிமை யோர்கள் சிகாமணியே.

செப்புக் கவித்தன்ன வன்குரத் தால்மண் சிதைத்தெறியுந்

துப்புற்ற மாவிற் கிணையாக வோதினர் தொல்கணத்தே

ஒப்பற்ற மூவுல கும்போய்த் திரும்பு மொருமனத்தே

எப்பொற்றி யாலுரைத் தார்சம ராபுரி எண்குணனே.

மெய்யாம் நெறிக்கண் அடியேன் செலுத்த விலங்கிமிகு

பொய்யாம் நெறிக்கண் எனைக்கொடு போமுளப் போர்க்களிற்றை

ஐயா நினதரு ளாங்கயிற் றாற்பிணித் தானதண்டைச்

செய்யாருந் தாட்கந்து சேர்ப்பாய்தென் போரியஞ் சேவலனே.

உள்ளுறு புல்நினை வெல்லா மொழிந்திங் குணர்வரிய

நள்ளிரு ளன்னஅஞ் ஞானமுந் தீர்ந்து நலனுதவுந்

தெள்ளிய பேரரு ளூடே கலந்தின்பு சேர்ந்திருப்பக்

கள்ளநெஞ் சேற்கும் வருமோதென் போரியங் காங்கெயனே.

எல்லாப் பொருள்களுந் தானாகித் தானொன்றி லேய்வதின்றாய்ச்

சொல்லாற் கருத்தத னாற்சென்று கூடருஞ் சோதியதாம்

மல்லா ரணப்பொருள் நாயேற்கும் ஈய மதித்திகொல்லோ

நல்லார்க் கினிய குகனேதென் போரியென் னாயகனே.

எண்ணிய எண்ணிய வாறே சிறியனுக் கீந்தருளும்

புண்ணிய னேநின் மகிமையை யோர்ந்திலன் பொய்யவனேன்

கண்ணுறு மாமணி யேகருத் தூறுங் கனிரசமே

தண்ணளி மாமுகி லேபோரி மேவிய சண்முகனே.

உள்ளத் தழுக்கினை யெல்லா மகற்றி யுனதுபத

வள்ளக் கமலத் தெழுநற வானந்த வாரியிலே

கள்ளச் சிறியனை வைத்தாள வேண்டுங் கழனிமடை

அள்ளத் திறந்திடும் வாளைகள் போரி அயிலவனே.

மலஞ்சோர் கடத்தைப் பிணிக்கூட்டை ஒன்பது வாயிற்பையை

நலஞ்சால எண்ணிக் கடையேன் களித்தன னாய்ப்புலையேன்

திலஞ்சார் தயில மெனஎங்கு மானசி வானந்தத்தேன்

கலந்தே களிப்பதென் றோசம ராபுரிக் காங்கெயனே.

எண்ணிலி காலத்தின் பின்னரிக் காயம் இனிதளித்தாய்

நண்ணுறும் ஈதினும் மெய்ப்பத்தி யீந்திலை நாயடியேன்

பண்ணிய பாவமென் றேகும் பரகதி யென்றடைவேன்

விண்ணுறு தேவருஞ் சூழ்போரி வாழ்கின்ற வேலவனே.

திரவணி நீடிய போரூர்கை கூப்பிச் செழுங்கமலச்

சரவண வாவியில் நீராடித் தங்கச் சதுங்கை கொஞ்சுங்

குரவணி பாதம் பணிவோர்க் கினிமை கொடுக்கும்பிரான்

அரவணி வோன்கும ராவடி யேனுன் அடைக்கலமே.