பூவார்ந்த கற்பகப்பூம் பொங்கரிடத் திற்சிறந்த

தேவாய்ந்த செல்வமுதற் செல்வமெல்லாம்-தூவாய்ந்த

வேள்பணிந்த பேரழகா மேதகுபோ ரூராநின்

தாள்பணிந்தார்க் குண்டாகுந் தான்.

காழியிலே வந்து கணக்கிலாச் சீவரைநீ

டூழியின்பத் துய்த்த வொருவனே - யாழியெனுந்

துன்பத் திருந்தேனைத் தூக்கித்தென் போரூரா

இன்பத்துள் வைப்பாய் இனி.

இருட்டறையை நோக்குவிழிக் கேற்றுவிளக் கென்றூழ்

பொருட்டனையே காட்டும்அது போல - மருட்டனையும்

மாயையினாற் பேரருளால் மாற்றி யறிவளிக்குந்

தாயனையான் போரூரன் தான்.

நாயேனுன் சீரடிக்கு நன்கல்ல செய்தாலும்

பேயேன் இழைத்த பெரும்பிழையை - நீயே

பொறுத்தாள்வ துன்கடனாம் போரூரா என்னை

ஒறுத்தா லெனக்கார் உறவு.

ஐம்பொறியாற் கண்டுபின்னர் அற்பித்தால் நாயடியேன்

எம்பெருமான் மிச்சிலுனக் கேறுமோ - வம்பனேன்

நீகாட்டக் காண்பதென நேயமுறப் போரூரா

நாய்காட்டி தற்புதமே யாம்.

விதிவழியே நின்றுன் மிளிர்கமலத் தாளை

மதிதழையும் அன்பால் வணங்கிக் - கதிதழையும்

அன்பரைப்போல் வேடம் அணிந்துநின்றேன் போரூரா

வன்பருக்குள் வன்பனேன் வந்து.

இல்லறத்தான் அல்லேன் இயற்கைத் துறவியல்லேன்

நல்லறத்து ஞானியல்லேன் நாயினேன் - சொல்லறத்தின்

ஒன்றேனும் இல்லேன் உயர்ந்ததிருப் போரூரா

என்றேநான் ஈடேறு வேன்.

இன்போ ரணுவாய் இடரதற்கு மாமலையாம்

புன்போகம் வேண்டிப் புலம்பாதே - என்போடே

உள்ள முருகவரும் ஒண்போரூர் ஐயன்அருள்

வெள்ளமுற நெஞ்சே விரும்பு.

மயக்கமெலா நீங்கியுன்றன் மாமலர்த்தாட் கீழே

இயக்கமறு வாரிதிபோ லென்றே - தியக்கமறு

பேரானந் தம்பெறுவேன் பேணுதிருப் போரூரா

சீராரும் தேவா தெளிந்து.

அளகையர்கோன் வாழ்வும் அனங்கன்போல் ஏரும்

அளகவட மீன்போல் அணங்கும் - உளமதனில்

உன்னாது கைவிட் டுனைப்பிடித்தார் போரூரா

என்ஆ தரவுகொண்டேன் யான்.

வள்ளிக் கொடிபடரும் மாகற் பகதாரு

தெள்ளிப் புகழ்தேவச் சிந்துரமே - உள்ளிக்

களித்துவிளை யாடுங் கனகமலை போரூர்

அளித்துவிளை யாடும் அரசு.

மெய்ப்பொருளாம் நின்னை விரும்பியின்ப மேவாது

பொய்ப்பொருளை நாடியிடர்ப் போந்தேனைச்-செப்பரிய

மட்டழகார் சோலை மலிந்ததிருப் போரூரில்

கட்டழகா காத்தாள் கடன்.

வள்ளையார் ஓடை மலிபோரூர் ஆறுமுகப்

பிள்ளையார் பாதம் பிடிநெஞ்சே - கொள்ளையார்

வன்பிறப்பு நீக்குநமை வாரிதிபோல் வந்தடருந்

துன்பிறக்குங் கூடுஞ் சுகம்.

இருளிற் கிடந்த எனையன்றே தூக்கி

அருளைத் தரத்தனுவே யாதி - தெருளுற்றுத்

தந்தவன்நீ மற்றவையைத் தந்ததுபோல் நிற்கீதல்

எந்தவகை போரூ ரனே.

இடர்களையும் இன்பக் கரும்பை யெமது

தொடர்பிறவி நீக்குந் துணையைத் - தொடர்பாகி

உள்ளும் புறம்பும் ஒளிவீசும் போரூரில்

தெள்ளுமணி யைநெஞ்சே சேர்.

சேர்ந்து நமதுசெய லற்றமுடி மேற்சேர்த்தி

ஆர்ந்தகளி மேன்மேலும் ஆக்கியே - சார்ந்தெவனும்

பொங்கி மணக்குமின்பப் போரூரன் தாட்பூவைத்

தங்கி மனமே தருக்கு.

முடித்தேன் களித்தேன் முசிப்பெல்லாம் மாறிக்

குடித்தேன் ஆனந்தக் கொழுந்தேன் - நடித்தேன்விண்

ஆரூரர் போற்றி யடிபணிந்து நின்றுதொழும்

போரூரன் பாதம் புயம்.

அருளே வடிவாகி ஆனந்த வாரிப்

பொருளாய்யான் என்னதெனல் போமோ - மருளேதும்

இல்லானே போரூர் இறைவனே நாயேற்கு

நல்லானே சொல்லாய் நயந்து.

என்னை விழுங்கி யிருக்கநீ ஆனந்தந்

தன்னை விழுங்கி தருக்கநான் - அன்னையிலுஞ்

சால அருள்புரிந்த சற்குரவா போரூரா

ஏலமருள் செய்யேல் இனி.

படல முரித்தவிழி பானுவைக்கண் டாற்போல்

உடலமுத லானவநோ யோட்டி - அடியிணையைக்

காட்டியநீ மீட்டுங் கனமயக்கிற் போரூரா

கூட்டியெனை யாட்டாதாட் கொள்.

எனதபிமா னம்பிடித்த இந்தவுட லாதி

உனதபிமா னம்பிடித்தாய் உற்றே - எனதாகக்

கொண்டேன் மயக்கங் குலையுநாள் எந்தநாள்

கண்டபோ ரூரா கழறு.

எனக்கவலம் வாராமல் எந்நாளுங் காத்து

மனக்கவலை மாற்றும் மருந்தாம் - புனச்சிறுமி

முத்துவடக் கோடுழுத முந்நான்கு தோளுடையான்

தத்துபுனற் போரூரன் தாள்.

பொருப்பெனவே பஞ்சின் பொதியெனினுஞ் சின்ன

நெருப்பணுகில் நீறாகு மாப்போல் - விருப்பமுடன்

உன்னைத் தொடர்வார்க் குறுபவநோய் போரூரா

பின்னைத் தொடரா பிறந்து.

கண்ணிற் கருமணியே கற்பகமே கற்றோர்கள்

உள்ளிற்கும் ஓரொளியே ஓர்பொருளே - எண்ணிற்கும்

போரூர் இறையே புனிதநிறை ஆனந்தச்

சீரூரில் நாயேனைச் சேர்.

வேல்கண்டேன் தோளில் வியன்சதங்கை மொய்த்திருந்த

கால்கண்டேன் ஆறுமுகங் கண்டேனே - நீல்கொண்ட

மாமயூ ரங் கண்டேன் வளமைதரு போரூரிற்

போயூரங் கண்டேன் புகுந்து.

தாயாம் எனக்குரிய தாதையாஞ் சற்குருவாந்

தேயாக் கருணைபொழி தெய்வமாம் - மாயப்

பொருள்நீக்கும் அன்பர் புனிதவீ டேற

இருள்நீக்கும் போரூர் இறை.

கேட்டதெல்லாம் பாலிக்குங் கேடிலாத் தாதாவும்

வீட்டுநெறி காட்டும் வியன்குருவும் - நாட்டமென

உள்நின்று நாயேற் கொளிகாட்டுஞ் சிற்பரனும்

எண்நின்ற போரூர் இறை.

ஐம்பொறியாற் போகம் அயின்றாலும் நாயேனுன்

செம்பதுமத் தாளினையே சிந்திக்க - உம்பருக்குங்

காணஅரி தாம்இன்பங் காணத்தென் போரூரா

பூண அருளே புரி.

அன்பெலாம் நின்பாலே யாக்கி யடியேனுன்

இன்பெலாம் உண்டிங் கிளைப்பாறக் - கொன்புனைவேற்

கையாதென் போரூரிற் காங்கேயா வீடுதவும்

ஐயாநீ கண்பார்த் தருள்.

நீலக் கடல்முகட்டில் நேருதய சூரியன்போற்

கோலக் கலாபக் குரகதமேல் - சாலவும்நீ

தோன்றி யடியேன் துயர்தீரப் போரூரா

ஊன்றியடி யென்முடிமேல் ஓது.

மலையரையன் ஈன்றபிடி வாழ்ந்துதவும் யானை

கலையரைய னைப்புடைத்த காளை - சிலையரையன்

மாப்பிளைதென் போரூரின் மாணிக்கச் செஞ்சதங்கைக்

கால்பிடிநா யேனார் கதி.

ஏதுபிழை செய்தாலும் ஏழையே னுக்கிரங்கித்

தீது புரியாத தெய்வமே - நீதி

தழைக்கின்ற போரூர்த் தனிமுதலே நாயேன்

பிழைக்கின்ற ஆறுநீ பேசு.

முக்கரணத் தாலும் முசியா துணைப்பணியுந்

தக்கவர்கள் தாள்தா மரைமீது - புக்கபொடி

ஒன்றினும்என் சென்னிக் கோரணியாற் போரூரா

சென்றுறுவேன் வீடு தெளிந்து.

மூவாசை கொண்டு முசிக்குநெஞ்சே போரூரில்

தேவாசை கொள்ளத் தெரியாதோ - தேவாசை

கொண்டாயேல் நம்தங் குறைகளெல்லாம் இக்கணமே

விண்டாயே கண்டாயே வீடு.

குழவி யழுத குரல்கேட்ட தாய்வந்

தழுதகண்ணீர் மாற்றிஅமு தூட்டுங் - கெழுதகைபோல்

நாயேன் இடர்களைந்து நல்லருளுட் டும்போரூர்ச்

சேயேநம் தாயாகுந் தேர்.

கலங்கினேன் கண்ணீருன் கையால் துடைத்தே

அலங்கிலைவேல் ஆறுமுகத் தையா - புலன்கரணங்

கண்டறியா இன்பங் கடையேற்குப் போரூரா

உண்டறியத் தந்தாள் உவந்து.

மலைமுழையில் உற்றாலென் மாமருந்துண் டாலென்

கலைமுழுதுங் கற்றாலென் காணார் - இலைநிலவு

வேல்பிடித்த கையான் வியன்போருர் ஐயன்இரு

கால்பிடித்தால் காண்பார் கதி.

விருப்பமுட னேபணியும் மெய்யன் பனையும்

இருப்புநெஞ்ச என்போ லியையுங் - கருப்பிறசக்

கட்டியார் தீஞ்சுவைபோற் காதலர்க்கீ யும்போரூர்ச்

செட்டியார் தாம்அறிவார் தேர்ந்து.

கோழிப் பதாகையுஞ்சீர்க் கோலமயில் வாகனமும்

ஆழிப் பெருக்குறிஞ்சி யார்வேலும் - வாழியெனத்

தோத்திரஞ்செய் போரூரிற் சுந்தரனார் பேரருளோர்

மாத்திரையில் நெஞ்சே வரும்.

அயிலேந்து தோளானை ஆறுமுகத் தானை

மயிலேந்து தாளானை வாழ்த்திப் - புயலேந்து

தண்டலையார் போரூர்ச் சரவணனை நெஞ்சமே

கண்டலையா துற்றார் களி.

புயல்போற் கருணை பொழிவிழியாள் தன்னை

மயல்போக்கு மாமருந்தை வந்தெஞ் - செயல்போக்கும்

போதானந் தச்சுடரைப் புண்ணியனைப் போரூரில்

நாதாந் தனைமனமே நாடு.

உரகபடந் தூக்கி உதறுபசுந் தோகைத்

துரகமிசைத் தோன்றுஞ் சுடரே - பரகதியில்

வாழ்ந்துய்ய நாயேன் வளமைதரும் போரூரா

சூழ்ந்தருளாய் சாலத் தொடர்ந்து.

கடலைச்சே றாக்கிக் கடுவரைநீ றாக்கி

மிடலுற்ற சூரனுரம் வீட்டி - அடலுற்ற

வேல்கொண்டார் தெய்வத்தை மெய்யாகப் போரூரின்

பால்கண்டார்க் குண்டோ பவம்.

மறப்புநினைப் பாகி வருதிரையெந் நாளும்

புறப்படா இன்பப் புணரி - உறப்புகுந்தே

ஆடிக் களிக்கும் அருட்போருர் ஐயனடி

கூடிக் களிக்குங் குழாம்.

முத்துச் சிவிகையராய் மூரிமத யானையராய்த்

தத்துபரி மான்தேரில் தங்குநராய் - மெத்தும்

அரியா தனத்தாராய் ஆளுவர்பூம் போரூர்ப்

பிரியாதான் நீறணிந்த பேர்.

பேய்போம் துயரம்போம் பித்தம்போம் போகாத

நோய்போம் மிடிபோம் நுவலுங்கால் - தாய்போல

நன்னிதியைப் போல நயந்திருப் போரூரன்

சன்னிதியைக் கண்டளவே தான்.

குமரா நமரென்று கூறினார் ஓர்கால்

அமரா வதியாள்வ ரன்றி - யமராசன்

கைபுகுதார் போரூரன் கால்புகுவார் தாயுதரப்

பைபுகுதார் சேரார் பயம்.

குற்றமிழைத் தாலுங் குணமாகக் கொண்டுநம்மேல்

பற்று விடாத பழம்பொருளாம் - முத்தமழைக்

காரூர் அரையனுக்குக் கற்பகநீ முற்கொடுத்த

போரூர் அரையன்நெஞ்சே போற்று.

வேலும் மயிலும் விளங்குஞ் சிறுசதங்கைக்

காலும்ச ராறு கனதோளுஞ் - சால

அருளுதவும் ஆறு முகமும்உள போரூர்ப்

பொருள்நமது நெஞ்சமே போற்று.

சரவண வாவிச் சலமூழ்கி யன்பால்

குரவணிதாள் நாடிக்கை கூப்பிப்- பரகுருவே

என்றோதி வாழ்த்தி விரும்போரூர் சூழ்ந்தவரை

நின்றோதி நெஞ்சே நினை.

வேலைநினைந் தாயோ வியன்கிண் கிணிசூழ்ந்த

காலைநினைந் தாயோ கனபோரூர்- வேலையாச்

சூழ்ந்துதொழு தாயோநீ சூரியா காரிருளைப்

போழ்ந்திடுவான் ஏதோ புகல்.

அம்புலியே போரூர்வந் தாறுமுகங் கண்டாயோ

நம்பும்அடி யார்சபையை நண்ணினையோ - எம்பரனைப்

பண்அளியாற் பாடினையோ பாற்கடல்போ லேவிளங்குந்

தண்அளிநிற் கேதுகாண் சாற்று.

கடவுட் படிக்கோர் களிப்பாகும் வள்ளிக்

கொடிசுற்றத் தானுங் குலாவும் - அடியர்க்கே

எண்ணுதொறும் உள்ளத்தில் இன்பூறும் போரூரில்

கண்ணுதலான் தந்த கரும்பு.

வாளைப் பகுடு மடைவாய் அடைக்கவரும்

ஆளைப் பகட்டும் அணிபோரூர் - நீளிடத்தில்

ஐவண்ணம் உண்டங் கதிலோர் அரசிருக்கும்

நைவண்ணம் போகநெஞ்சே நாடு.

என்போதம் நின்பாலே யீதலே நல்லறனாம்

உன்போதங் கைகொள்வ தொண்பொருளாம் - உன்பாதத்

தானந்தம் இன்பமாம் ஆறுமுதே போரூரா

மோனந்தான் வீடாகும் மொய்த்து.

சூக்குமையாம் வாக்குந் துனிஆ ணவவுடலும்

நீக்கரிய என்போத நெஞ்சமே - போக்கி

இருந்த படியிருக்க என்றுபோ ரூரா

திருந்தவரம் பாலிப்பாய் செப்பு.

ஐவாய் அவாவையும்உன் னாரடிக்கே வைப்பதலர்

மெய்யான அன்பே வியன்சலமாம் - பொய்யாத

உன்போதத் தாலறிவ தொண்சுடராம் போரூரா

என்போத நைவேத்தி யம்.

அமரர்க்கின் பாகும் அவுணர்க்கே கைப்பாம்

இமையப் பிடிகரத்தில் எய்துஞ் - சமயத்

தலைவனார் மோந்துகொளச் சாரும்போ ரூரில்

கலைவலா ரேத்துங் கனி.

மரகத மாமலைமேல் மாணிக்க வெற்புத்

திரகதமாய்த் தோன்றுந் திறம்போல் - வருமுனது

காட்சியினை நாயடியேன் கண்டுதொழத் தந்தருளாய்

மாட்சிதரு போரூரா வந்து.

ஆணிப்பொன் என்கோ அருளாழி தானென்கோ

மாணிக்கம் என்கோ மதியென்கோ - பேணிப்

பணிவார் இருள்போக்கும் பானுஎன்கோ போரூர்க்

கணியாகுந் தெய்வத்தை யான்.

ஆனந்த மாகடலே யாரா அமுதமே

மோனந் தருஞ்சுடரே முத்திவித்தே - தேனந்து

கஞ்சமலர் வாவிக் கனபோரூர் ஐயாஉன்

தஞ்சமெனைக் காத்தாள் சரண்.

பாம்பாகத் தோன்றிற் பழுதைசற்றுந் தோன்றாதாம்

பாம்பின்றாத் தோன்றிற் பழுதையே - மேம்பாடாய்ப

பொய்தோன்றின் மெய்தோன்றா போரூரா நின்னருளால்

மெய்தோன்றிற் பொய்தோன்றா வீடு.

கானலைநீ ரன்றென்று காட்டக்கண் டானொருவன்

மாநலநீ ரென்று மயங்கல்போல் - நீநலமாய்ப்

பொய்யுலகம் பொய்யாகக் காட்டியும்போ ரூரானே

மெய்யெனவுள் நைந்தேன் மிக.

கும்ப முனிக்குக் கொடுமலங்கள் மூன்றுறுத்துச்

செம்பதுமத் தாள்கொடுத்த தேசிகா - நம்ப

அறியேன் மலமறுத்தாய் அற்புதம்போ ரூரா

சிறியேன்மேல் என்னருளோ செப்பு.

அஞ்ஞான வல்லிருள்போய் அன்பர்குணக் குன்றின்மிசை

மெய்ஞ்ஞான பானுவெளி தோன்றச் - செஞ்ஞான

நாதத் தொனிகூவும் நற்கொடிப்போ ரூரன்இரு

பாதத்தை நெஞ்சே பணி.

பவளக் கொடியுடற் பன்னிரண்டின் மீதே

இவருற்ற சூரியர்போல் ஏய்ந்து - திவளுற்ற

குண்டலங்க ளாடவரு கோவைப்போ ரூரனைப்போல்

கண்டிலன்பொய் யாக்கருணைக் கார்.

மூதண்ட கூட முகடுதொடத் தாள்நீட்டுங்

கோதண்ட பாணி குலமருகன் - தீதண்டா

வண்ணமெமை யாண்டான் மகிழ்போரூர் ஐயன்இனி

எண்ணமெனை நெஞ்சே யெமக்கு.

ஆம்பல்வாய் விள்ள அடியார் கரகமலங்

கூம்ப வுதிக்குங் குளிர்மதியே - தேம்பி

அழுதபிள்ளைக் காய்போல் அருட்போரூர் ஐயா

தொழுததற்கு நீயே துணை.

என்செயலாய்த் தோன்ற இருள்திரோ தம்புரிந்தாங்

குன்செயலாய்த் தோன்ற வொளிஅருள்செய் - துன்செயலால்

என்போதந் தோன்றாதுன் இன்பாரப் போரூரா

உன்போதந் தந்தாள் உவந்து.

உள்ளந் தனிலே உவமையிலா ஆனந்த

வெள்ளந் துளும்ப விளையாடும் - பிள்ளைகளே

சூழும் திருப்போரூர்ச் சுந்தரனால் என்பிறவி

ஏழும்போம் நெஞ்சே யெமக்கு.

ஒளியாற் கதிரவுணர் ஊனடலாற் காலன்

அளியாற் குளிர்மதியே யாகும் - எளிதில்நனி

தூரம்போய் மீளுதலாற் சொல்மனமாம் போரூரில்

வீரன் கரத்தேந்தும் வேல்.

கைக்குரிய கஞ்சமாங் கண்ணுக்கோர் காட்சியாம்

மெய்க்குரிய சென்னிக்கே மென்முடியாம் - பொய்க்காதென்

நெஞ்சத்துள் இன்பம் நிறைக்கும் பரஞ்சுடராந்

தஞ்சுற்ற போரூரன் தாள்.

வள்ளலளச் செம்முளரி மாளிகையின் மீதிருந்து

பிள்ளைமட அன்னப் பெடைநோக்க - உள்ளலொடு

செவ்வாய்ச் சிரலாடும் தேன்வயற்போ ரூராளன்

எவ்வாய்ப்பும் ஆகும் எமக்கு.

வீதி மணக்கும் விரைச்சுகுங்கு மச்சேறே

ஓதி மணக்கும் உயர்மடந் - தாதுசெறி

பூமணக்குஞ் சோலை புகழ்மணக்கும் போரூரிற்

பாமணக்குஞ் செவ்வேள் பதம்.

மயிலடையுஞ் சந்த மலைச்சாரல் எங்கும்

குயிலடையும் பூஞ்சோலைக் குள்ளே - புயலடையும்

பொன்மாட மெங்கும் புகழ்போரூர் வாழ்தெய்வந்

தன்மா டடைவார் தவர்.

தன்னை மறந்துகண்ணீர்த் தண்தரள மார்பணியும்

பின்னைமுரு காவென்று பேசுமுளத் - துன்னும்

குயிலாலுஞ் சோலைக் குளிர்போரு ரானை

மயில்மேல் வரக்கண்ட மான்.

எத்திக்குந் தானா யிருந்தடியேன் உள்ளத்தே

தித்திக்குந் தேனளிக்குஞ் செட்டியாங் - கொத்தி

அரவமணிப் பையரக்கி யாடுமயி லேறிக்

குரவமணி போரூர்க் குகன்.

அன்புந் தருநல் லருளாழி யுந்தரும்பேர்

இன்புந் தருமெண் ணியதருமே - மன்பதையைக்

காக்கும்போ ரூரான் கடையோனைத் தன்னடியான்

ஆக்கும்போ ரூரான் அறிந்து.

நோவஉரை யான்எம்மை நோவக்கண் பார்த்திடான்

சாவ நினையான் தளரவிடான் - பாவனைய

சொல்வாய்க் குறத்தி துணைபிரியாப் போரூரன்

நல்வாய்ப்ப ரையன்நெஞ்சே நாடு.

திருவடிக்கே தோன்றுஞ் சிறியேன் துயரம்

ஒருவருக்குந் தோன்றாதென் னுள்ளே - சருவிஎனை

எந்நாளும் வாட்டும் இடர்களையப் போரூரா

நன்னாளிந் நாளா நயந்து.

ஆசையும் அன்பும் அபிமான மும்உனது

பூசையிலே வைக்காது பொய்க்காளாய்ப் - பேசரிய

பெண்ணாசை யாதி பிடித்துழன்றேன் போரூரா

எண்ணாது நின்னை யிருந்து.

தீயவனென் குற்றந் திருவுளத்தில் நாடாதென்

தாயனைய போரூர்ச் சரவணா - தூயசுக

வீட்டுக்குள் வைப்பாய் வினையோனைப் பொய்க்காயக்

கூட்டுக்குள் வைக்கேல் குறித்து.

வேல்விடலா யென்றுமணி வீரக் கழல்புனைந்த

காலுடைய சூரடுகா ளாயென்று - மாலின்

மருகனே யென்று மடநெஞ்சே போரூர்

முருகனே யென்று முயல்.

காதலித்த வாறுதவுங் காங்கெயனார் தாளினையை

ஆதரித்து நன்றாய் அனுதினமும் - நீதரித்துக்

கள்ளமெலாம் போகக் கருதுநெஞ்சே போரூர்வந்

துள்ளமெலாம் இன்பம் உறும்.

கருப்புச் சிலையானுங் கைகூப் பழகா

பொருப்புச் சிலையான் புதல்வா - விருப்புற்ற

என்னெண்ணத் தின்படியே யீந்தருளாய் போரூரா

உன்னெண்ணத் தின்பாய் உவந்து.

நாடுதனி லேயுழலும் நாயேனை வாவென்று

வீடுதனில் வைக்க விரும்புவாய் - பீடுதரு

காட்சியே போரூரிற் கற்பகமே ஆருயிர்க்கோர்

சாட்சியே உன்தாள் சரண்.

ஆரியனாய் வந்தும் அறிவுக் கறிவாயுங்

கூரியநூல் தந்துங் கொடியேற்குப் - பேரறிவு

தந்தாய் மறந்து தளர்கின்றேன் போரூர்வாழ்

எந்தாய்என் செய்கேன் இனி.

என்றும் அபிமானம் ஏழையேன் மீதுவைத்து

நன்றுபுரி யுங்குமர நாயகா - இன்றுசுக

பூரணத்தில் நாயேன் புகவைப்பாய் போரூர்வாழ்

காரணத்தாய் உள்ளே கலந்து.

கைவிட்டால் நாயேனைக் காப்பா ரொருவரில்லை

பொய்விட்டார் போற்றும் புனிதனே - மையிட்ட

கண்ணா ரிருவர் கலந்த புயத்தழகா

தண்ணார்போ ரூரா தரித்து.

ஆனைமுகத் தாற்கிளைய ஆறு முகத்தானை

மானையிடத் தில்வைத்தோன் மாமகனை - மானுதவு

வேடிச்சி தோள்சேர்ந்த மெய்ப்புயனை நெஞ்சமே

நாடிச் சீபோரூர் நயந்து.

மெய்யடியார் போல மிகநடிப்பேன் மெய்யடியார்

செய்யடிமைத் தொண்டேதுஞ் செய்திலேன் - பொய்யடியேன்

உன்னாட் கமலபதத் துள்நிறையப் போரூரா

எந்நாட் கிடைக்கும் எனக்கு.

நோயுற் றடராமல் நொந்துமனம் வாடாமற்

பாயிற் கிடவாமற் பாவியேன் - காயத்தை

ஓர்நொடிக்குள் நீக்கியெனை யொண்போரூர் ஐயாநின்

சீரடிக்கீழ் வைப்பாய் தெரிந்து.

குறைகளையுங் கோவே குணமளிக்குந் தேவே

மறைமுடிவு காட்டு மணியே - இறையவனே

போரூரா என்று புகழ்நெஞ்சே யெந்நாளுங்

காரூர் மயக்கமறுங் காண்.

கோது படாத குணஞான சாரமே

ஏது படிறேன் இழைத்தாலுந் - தீதாகக்

கொள்ளாது போரூர்க் குமரவேள் நாயேனை

எள்ளாது காத்தாள் இனி.

மருளுடையேன் செய்தபிழை வண்போரூர் ஐயா

அருளுடைய நீபொறுத்திங் காளாய் - தெருளுடையாய்

வேறுதுணை காணேன் வினையேன் தனக்குரிய

ஆறுதுணை ஆறா னனம்.

பஞ்சரத்தின் மூடிவைத்த பைங்கிளிபோல் நாயேனை

அஞ்சிரக்கக் கூட்டி லடையாதே - விஞ்சும்

அருளொளியிற் சேர்த்தி யமுதூட்டி வைப்பாய்

தெருளொளியே போரூரா தேர்ந்து.

எப்போதும் என்முடியுன் இன்பொன் திருப்பாத

மெய்ப்போதின் கீழிருக்க வேண்டுமே - மெய்ப்போத

வேதா வணங்கவரும் வித்தகா போரூரில்

நாதா மயில்வாக னா.

கன்றழைக்கும் முன்னே கருதிவரு மாப்போல

நின்றழைக்கும் நாயேற்கு நேர்தோன்றி - ஒன்றினுக்கும்

அஞ்சாதே வாவென் றழைப்பாய்தென் போரூரா

எஞ்சாத பேரருளா லின்று.

ஊழுக்கா ளாகி யுறுபோக மேகருதிப்

பாழுக் குழைத்த படிறேனை - ஏழுக் குள்

போகா வகைபுரியாய் போரூரா பன்னிரண்டு

வாகா வடிவே லவா.

உண்ணாத போகமில்லை யுற்பவியாக் காலமில்லை

நண்ணாத தேகமில்லை நாயினேன் - உள்நாடிப்

பண்டுவந்த துன்பமறப் பார்தொழுபோ ரூரானைக்

கண்டுவந்து நெஞ்சே கருது.

களங்கமெலாம் அற்றேன் கதிபுகுந்தேன் நாயேன்

உளங்குளிர ஆனந்த முண்டேன் - வளங்களெல்லாம்

உற்றேன் திருப்போரூர் உத்தமனார் சீர்பாத

நற்றா மரைதொழுத நான்.

ஆறு முகம்வாழி ஆறிரண்டு தோள்வாழி

தேறுபதம் வாழியிரு தேவிமார் - வீறுபுடை

வாழிவேல் வாழி மயில்வாழி போரூரர்

வாழிசுகம் வாழி மகிழ்ந்து.