ஓம்எனும் தாரக ஒண்பொருள், சிவனுக்(கு)

ஆம்என மொழிந்தே அருள்குரு ஆனோன்;

பொற்புறு பொதிய வெற்புறு முனிக்கு,

நற்பொருள் விளக்கும் ஞான தேசிகன்;

பொய்வழிச் சமணப் புலையிருள் நீக்கிச்

சைவம் வளர்க்கும் சம்பந்த மூர்த்தி;

முருகன், குமரன், மூவிரு முகன்,மால்

மருகன், சிவனருள் மைந்தன், கந்தன்,

மலைமகள் பாலன், வயம்கிளர் வேலன்,

கலைபயில் புலவன், கார்த்தி கேயன்,

வளைஒரு மருப்பு வாரண முகவற்(கு)

இளையவன், குகன், மயில்ஏறும் பெருமாள்,

சூரசங் காரன், சுப்பிர மணியன்,

வீரருள் வீரன், விரைகமழ் கடம்பன்,

சேந்தன், வள்ளி தெய்வ யானை

காந்தன், செவ்வேள், காங்கேயன், சிலம்பன்,

ஆயிர நாமத்(து) ஐயன், துய்யன்,

சேய்,அருள் கோமான், சேவல் துவசன்,

வரம்கிளர் கருணைப் பரங்கிரி உறைவோன்;

மாஇனம் விளங்கும் ஆவினன் குடியோன்;

நந்(து)ஊர் அலைவாய்ச் செந்தூர்க் கடவுள்;

பாரகம் விளக்கும் ஏரகத்(து) அமர்வோன்;

மால்அயன் இறைஞ்சும் சோலைமா மலையோன்;

குன்றுதோ றாடல் நன்றென மகிழ்ந்தோன்;

பாசக் கங்குல் பசையறப்பருகி,

நேசர்க்(கு) இன்ப நிறையொளி பரப்பித்,

திருவளர் செழும்பொன் செந்தா மரைக்கு

மருவும்ஓர் சான்றாய் மலர்ந்தபொற் பதமும்;

நினைப்பொடு மறப்பு நீங்கிடும் அதீதம்

அணைப்பர நாத மறையொலி அலம்பும்

பாந்தள்அம் சுடிகைப் பன்மணி இழைத்த

காந்துசெஞ் சுடர்க்கால் கழல்பரி புரமும்;

கண்குளிர் கனகக் கவின்கிடந்(து) இலங்கும்

கிண்கிணி இசைக்கும் கிளர்திரு அரையும்;

வட்டுடை வரிந்து தொட்டகூர் வாளும்;

கட்டுறு யோகப் பட்டிகைச் சிறப்பும்

இந்திரவில் இரண்(டு) எதிர்பொருத் துவபோல்

சுந்தர ஆழி சூட்டும் அங்குலியும்

மன்இரு முகிலால் மணிதரு நிதிசேர்

பன்னிரு கமல பாணியும்; அவற்றிற்

சூலமும், வேலும், துரோணமும், சரமும்,

பாலமும் குலிசமும், பரிசையும், வாளும்,

ஆழியும், மழுவும், அபயமும், வரதமும்,

சூழு(ம்)முன் கைகள் துலங்குபொன் கடகமும்

மந்தரம் தழுவும் வாசுகி அன்ன

சந்ததம் மொய்ம்பு தழைத்தகே யூரும்

பரிதிமண் டலம்போல் பதக்க(ம்)முத் தாரம்,

தருசரப் பணிகள் தயங்குபூண் மார்பும்;

அட்டிகை பணி,நல் அக்(கு)இரும் குவளை

விட்டொளி விரிக்கும் வியன்கந் தரமும்;

மூவிரு திங்கள் முதிர்ந்தபூ ரணம்போல்,

மேவுசண் முகங்கள் விளங்குநல் பொலிவும்;

முளரிமுந் நான்கு மூவிரு குமுதம்

வளர்மதி உதயத்(து) இடைவளர்ந் தனபோல்,

முகந்தொறும் கருணை உகந்தகண் களும்;சீர்

உகந்தபொன் குதலை ஒழுகுவாய் வனப்பும்;

தொட்டபொன் குழைகள் தூக்குகுண் டலமும்;

சுட்டியும், நுதலில் இட்டவெண் ணீறும்,

மன்இரு மகளிர் மாட்(டு)அலால், வணங்காச்

சென்னிசேர்ந்(து) ஒளிரும் சேகரச் சிறப்பும்;

மகபதி மகளும் வள்ளிஅம் திருவும்,

சுகமணம் சூட்டும் தொங்கலும் கடம்பும்;

கோதைசூழ் அன்னோர் கொங்கையால் பூசும்

ஏதமில் சுகந்த லேபனப் பூச்சும்;

மரகதப் பொருப்பும் வயிரவான் பொருப்பும்

நிரல்வலம் இடமார் நெடியபொன் கிரிபோல்,

அகிலமும் ஈன்ற அன்னையர் இருவர்

மகிழ்வுற இருபால் மன்னிவாழ்ந்(து) இருப்பப்:

பன்னிறம் தளிர்க்கும் பச்சைவான் கிரிமேல்

துன்இரு கோடி சூரியர் உதித்தாங்(கு)

அவரவர் அச்சம் அடுதிறல் மயூரக்

குரகதம் ஏறிக் குலவு காட்சியும்;

கரந்(து)எனை ஆளும் கருணையால், புவிமேல்

சரம்தரு மானுடச் சட்டை சாத்தி,

அழியா ஒளிவந்(து) அழியா மொழியை

வழியா மொழிய, வந்தனம் குருவாய்;

ஆணவக் கடற்குள் அலைபடு துரும்பும்,

பூணுறு மாயைப் புலிவாய்ப் பசுவும்,

கருமச் சூறைக் காற்றுறு சருகும்

தரு(ம்)இச் சுழலைச் சார்ந்தந்திடும், எளியநின்

வருத்தம் குறித்து வருந்தேல்; உனக்குத்

திருத்தகும் உணர்வு செப்ப வேண்டி

வந்தனம், முத்தி வழங்குதும் என்றான்;

அந்தநல் மொழிகேட்(டு) அன்பொடும் துதித்தேன்

கற்பக வனம்போல் கமழ்பூங் காவில்

பொற்புற விளங்கும் பொலன்மணிக் கனகப்

பன்னக சாலையுள் பதுமபீ டிகைமேல்,

துன்னுபூந் தருக்கள் சூழ்கற் பகம்போல்,

சங்கமீன் நாப்பண் தயங்குவெண் மதிபோல்,

அங்கை கூப்பி அடியர்நின்(று) ஏத்த

இனி(து)எழுந் தருளி, என்முகம் நோக்கிப்,

புனிதநீர் ஆடப் போகென மொழிந்தான்;

நீரிடை மூழ்கி, நெடும்கலை அணிந்து

சார்தலும், ஓமச் சடங்குகள் இயற்றி,

வெண்ணீ(று) அணிந்து, விதிஎழுத்(து) அஞ்சும்

தெள்நீர் மையினிற் செவியிற் புகட்டி

அறு(கு)எரு வுடன்,கை அள்ளுநீ ருடன் என்

மறு(கு)உடல், ஆவி, வான்பொருள் கொண்டான்.

பரவுசஞ் சிதம்,நம் பார்வையால் ஒழிந்த,

விரவுமுற் பவங்கள், வினையுடம்(பு) அளவில்

அத்தன் அருள்,மேல் ஆகா மியங்கள்

பற்றில, நினது பண்புபோல் இருந்த;

நம்பெரு வடிவை நாடுகென்(று) அருளித்,

தம்பொன் கரமலர், என்தலை தீண்டி;

முழுநிலம் புரப்ப முடிசூட் டுவபோல்,

செழுமணிப் பத(ம்)என் சிரமிசைப் பொருத்திப்;

பாத தீர்த்தம் பரிகல சேடம்,

ஆதரக் குழவிக்(கு) அன்னைபோல் அருத்தி;

குருபதம் பணிதல், குஞ்சர முகனைக்

கருதல், சங்கற்பம், கங்கையின் பூசை,

திருந்து முத்திரைகள், திக்கு பந்தம்,நீ(டு)

அருந்துயர் நீக்கும் அத்திர சந்தி,

தத்துவத் திரயம், தாளத் திரயம்,

சுத்(த) ஆசமனம், தொடுமிடம் தொடுகை,

கரமுடன் அங்கம், கருதிடு நியாசம்,

விரவு தருப்பணம், விளங்குநீ(று) அணிகை,

அஞ்செழுத்(து) ஓதி ஆதவற் பணிதல்,

விஞ்சும்ஆ கமத்து விதிமுறை முடித்துப்

பண்டையோர் நம்மைப் பரவுசொற் பாடல்

கொண்டு,நீ துதிகள் (கூறு)என விளம்பிப்

பத்திகூர் விரதம் பயின்றிடின், நாலாம்

சத்திநி பாதம் தரும்எனப் பகர்ந்தான்;

அன்னமிட்(டு) எவர்க்கும் அரும்பசி தீர்த்துப்

பன்னரும் சாலை, படித்துறைத் தடாகம்,

வந்தார் அருந்தும் வாசநீர்ப் பந்தர்,

நந்தா வனங்கள் நலம்பெற அமைத்தே,

ஈங்(கு)இவை முதலா எண்ணான்(கு) அறமும்,

தீங்(கு)இலா வண்ணம், செய்கென மொழிந்தான்;

காலையில் எழுந்து கடிமலர் பறித்து,

மாலிகை தொடுத்து, மதிமுடிக் கடவுள்

பூசனைக்(கு) உதவிப், புனிதஆ லயத்தின்

வாசல் விளக்கிட்(டு) அலகொடு மெழுக்கிட்(டு)

ஆறுகா லமும்சென்(று), அரன்பதம் இறைஞ்சி,

ஏறுளான் அடியார்க்(கு) ஏவல்பூண்(டு) ஒழுகல்,

இத்திறம் முதலா இயற்றுதல் சரியை,

சுத்தசா லோக்கியம் துய்க்கும்என்(று) இசைத்தான்

பொய்வகை நீக்கிப், பூதம் முதலா

ஐவகைச் சுத்தி மெய்வகை விளக்கி,

மணம்பொலி கந்த வர்க்கமாம் மலர்கள்,

இணங்குநல் தூபம், எழில்குலாம் தீபம்,

தருநை வேத்தியம், தாம்பூலம் முதலாய்

வரும்உப சார வகைபல இயற்றி,

அகம்தவிர் உளத்தோ(டு) அகம்புறம் இறைஞ்சிச்

சுகம்கிளர் அங்கித் தொடுகடன் முடித்துப்

போற்றுறும் இலிங்க பூசனைக் கிரியை

சாற்றுசா மீப்பியம் தரும்எனப் பகர்ந்தான்;

கட்டளைக் கப்பணம் கட்டளை யிட்டுத்

தட்டுறு மலம்தீர் சாதனம் ஒழிந்து,

கடுங்கொலை, வெறும்பொய், களவு,கள், காமம்

படும்பெயர் பஞ்ச பாதகம் தீர்த்துக்

காமம், கோபம், கசடுறும் உலோபம்,

தீமன மோகம், சேர்மத, மாற்சரியம்;

ஈண்டிவை முதலா எண்ணில பாவம்

பூண்டன ஒழியப் புந்திதந் தருளி;

மன்னுகீழ் அரணி, வருத்தமில் உணர்வாய்ப்

பின்னும்மேல் அரணி, பிரணவம் ஆகக்

கடையவே, ஞானக் கனல்எழும் என்றே

தடைபடாப் பாச தகனம் செய்தான்;

அருளெனும் தலத்தில் அறிந்துகால் மடக்கி

இருளற இருக்கும் இயற்கையும் விண்டான்;

பன்னிரண்(டு) அங்குலம் பறிந்திடும் பிராணன்,

பின்னதின் நான்கும் பிரிந்துபோம்; அதனால்

ஆயுளும் குறைந்திட்(டு) ஆக்கையும் தளர்ந்து

சாயும்என்(று) உரைத்துச் சாகா(து) இருக்க,

நாடிஓர் பத்தும் நாடி,நா டிகள்புக்(கு)

ஓடிய வாயு ஒருபதும் தேர்ந்து,

சொன்ன நாடிகளிற், சுழுமுனை நடுவாம்

இன்னதின் பக்கத்(து) இடைபிங் கலையாம்

அக்கினி திங்கள் ஆதவன் கலைகள்

புக்கமூச் சரமும் போய்மீண்(டு) இயங்கும்,

மூலகுண் டலியாம் உரகம் மூச்செறிந்து,

வாலது மேல்கீழ் மண்டலம் இட்டுப்,

படந்தனைச் சுருக்கிப் படுத்துறங் குவது,

நடந்து மேல்நோக்கி, ஞானவீ(டு) அளிக்கும்;

மண்டலம் மூன்று மருவுதூண் புகஅக்

குண்டலி எழுப்பும் கொள்கையீ(து) என்றான்,

முன்ன(து) இரேசகம் முப்பத் திரண்டு;

பின்னது பூரகம் பேசும்ஈ ரெட்டுக்

கும்பகம் நாலோ(டு) அறுபதாக் கூறும்

தம்பமாத் திரையின் தன்மையும் உணர்த்தி;

மூலமே முதலா முடிநடு உச்சிப்

பால்அள வினும்நீள் படுதுளை நோக்கி;

மூலா தாரத்தின் முச்சுழிச் சுடரை:

மேல்ஆ தாரத்தின் மெல்லெனத் தூண்டி

இருவழிக் காலும் ஒருவழி நடத்திக்

கருவழி அடைத்துக்; கமலம்(ஆறு) உருவிப்,

பன்னிரண்(டு) அந்தம், பரிதியும் மதியும்

மன்னி ஒன்றான வண்ணமும் தெரிந்து!

கமடம்ஐந்(து) அடக்கும் கருத்தெனப், பொறியின்

மமதைகள் அடக்கி, மனோலயம் ஆக்கி;

மூலக் கனலால் முழுமதி உருக்கிப்,

பாலைப் பருகும் பண்புதந் தருளி

இட்டகா மியமும், எண்ணெண் கலையும்,

அட்டமா சித்தியும் அன்புறக் கொடுத்துப்

பன்னிரு பட்சியும் பறவா வண்ணம்.

என்னுளே நிறுத்தும் இயற்கையும் விண்டான்;

மூலமே முதலா மூவிரு தலத்தின்

கோலமும், பூதக் குறிகளும், அதன்பால்

ஐம்பதோ(டு) ஒன்றாம் அக்கர விதமும்,

பொன்பொலி கமலப் பூஇரு மூன்றும்,

தாரக எழுத்தும், சார்பெழுத்(து) அஞ்சும்,

வாரண முகவன் மலரோன், திருமால்

வருத்தம்இல் உருத்திரன், மகேச்சுரன், சதாசிவன்

உருத்தெளிந் திடநம் உருவே ஆகும்;

ஆறுமா முகத்(து) அமர்ந்ததும் இதுவே;

வேறிலை என்று மெய்ம்மொழி செப்பி,

இலங்கும்ஆ யிரத்தெட்(டு) இதழ்த்தா மரைமேல்

துலங்கிடும் நடனச் சோதியும் காட்டி,

இருபத் தோரா யிரத்(து) அறுநூறாய்

மருவிநாள் தோறும் வளர்சுவா சத்தைச்

சங்ஙன வாங்கிக், சமனுறக் கும்பித்(து)

அங்ஙன்(று) எழுப்பும் அசபையும் அருளிப்;

பொருள்,அருள், ஆன்மாப் பொருந்திடும் திரோதை

மருஇரு மலமாய் வயங்கும் அஞ்செழுத்தி(ல்)

திரோதையும் மலமும் தீர்த்(து)அத னிடத்தில்

வரோதையம் ஆன வாசியை நிறுவி,

வளம்பொலி சிவய வசிஎன்(று) உளத்தில்

விளம்புக; நின்னை விளக்கும் ஆநந்த

முத்தி அஞ்செழுத்து மொழிந்தனம்; இதனைச்

சித்த சாந்தியினிற் செப்பென மொழிந்தான்

வாசிவா என்ன வழங்குமுன்(று) எழுத்தும்

பேசுதல், முதிர்ந்த பே(று)என மொழிந்தான்;

இன்பமாம் வாசி என்னும் ஈரெழுத்தில்,

அன்புறு மகிமை அதிசயம் என்றான்;

சீரெழுத்(து) ஒன்றே சிந்தையிற் கருதத்

தூயநல் சுடராய்த் தோன்றுவை என்றான்;

விந்துவும் நாதமும் மேவிய வெளியிற்

சிந்தையை நிறுவிச் சிவன்வடி வாகித்,

தாக்குவை மூலம்; நோக்குவை அதீதம்,

போக்குவை பிறவி, ஆக்குவை இன்பெனத்;

தராப்புகு நாப்போல் சமனுற நிற்கும்

இராப்பகல் அற்ற இடத்தே இருத்தி,

நலம்படர் சோதி நடனகுஞ் சிதத்தாள்

சிலம்பொலி கேட்கும் திறம்பா லித்தான்;

மயல்பொறி புலன்வாய், மனம்புகு நனவில்;

இயற்றிடு தவங்கள், இயமநிட் டையதாம்

சார்பொறி விடுத்த சாக்கிரக் கனவு,

சேர்தரு கருத்தால் செய்தவம் நியமம்;

நீங்காக் கரணம் நீங்கவே, நனவில்

தூங்காத் தூக்கச் சுழுத்திஆ சனமாம்;

அறிந்து தொண்ணூறும் ஆறும் வே(று)ஆக்கிப்

பிறிந்து,தற் கண்டு, பிரமமே தானாய்ச்

சாதனம் விடுத்த சாக்கிர துரியம்;

பேதமற்(று) இருக்கை, பிராணா யாமம்,

சான்றுசாக் கிரம்போய்த் தான்இருந் தமையும்

தோன்றிடா(து) உலகைச் சுழற்றும் கால்போல்,

பறந்திடும் காலால் பரமறந்(த) அளவில்,

பிறந்திடும் அதீதம் பிரத்தியா காரம்;

வான்எனும் அகண்ட வடிவுகண்(டு) எங்கும்

தான்என்(று) இருக்கை தாரணை ஆகும்;

காட்சிகள் அனைத்தும் கண்ணதாய் விளங்கி,

ஆட்சியின் அமைந்த(து) அதுவே தியானம்;

தற்பதம், தொம்பதம், சார்ந்திடும் உபாதி

கற்பனை தீரக் கண்(டு)அசி பதமாம்

சச்சிதா நந்த சமரச நிலைதேர்ந்(து)

உற்றசிற் பதம்பெற்(று) உறங்குதல் சமாதி

மன்னிடு சாம மறைஉப நிடதம்

சொன்ன வாக்கியத்தின் தொகைஇதே; ஞான

யோகஎட்(டு) அங்கம், உண்மைநீ உணர்தி,

ஏகசா ரூப்பியம் இதுஎன மொழிந்தான்,

சரியை கிரியை தருக்கமா யோகம்

சுருதியின் முறையே தொடங்கிய அனைத்தும்,

நான்எனும் போத நாட்டமே அன்றி,

ஈனம்இல் உணர்வுக்(கு) இன்பம் காணேன்;

என்றுநான் வினவி இறைஞ்சலும் நகைத்து

நன்றென மொழிவான், ஞானம், உரைக்கில்

பாச ஞானம், பகர்பசு ஞானம்.

ஈச ஞானம் என்னமூன்(று) உளவாம்

அதுகேள், பாசம் ஆவது ஆணவம்

மதிமயல் கன்மம், மாயை இரண்டும்,

தெருமரல் காட்டும் கருமமும், திரோதையும்,

மருவிடும் பஞ்ச மலங்காண்; இதனை

ஆ(சு)என உணரா(து) அகம்என இருக்கை

பாச ஞானப் பண்பது ஆகும்

தரும்பசு ஞானம் சாற்றுதும் கேண்மின்

வரும்பவம் மூட்டும் மலம்ஐந்து; அவற்றின்

ஆணவம் ஒன்றும் அகலா மையினால்,

காணுறும் விகடக் கருவிகள் தீர்ந்து,

தன்னை உணர்ந்து, தானே பிரமம்

என்னக் கருதி இருப்ப(து) ஆகும்;

பதிஞா னத்தைப் பகருதும்; அகம்கூர்

மதிஞா னத்தால், வரும்பவம் ஒழியா(து)

ஆகையால், அருள்புக்(கு) ஆணவம் ஒழிந்திட்(டு,)

ஏகமாம் இன்பத்(து) எய்துவது ஆகும்;

தத்துவம் முழுதும், சடம்எனக் காணா(து)

இத்தைநீ நடத்தற்(கு) இறைவனோ? அல்லை,

அறிவனும் அல்லை, அறியான் அல்லை;

செறிஅருள் காட்டத், தேர்ந்துகாண் பவன்நீ;

யாதுசார்ந் திடினும், யான்அது என்னும்

போதம்நின்(று) உணர்வு புகன்றிடிற் சிறிதாம்;

மறைத்திடும் மூல மலத்தினால், பாசச்

சிறைக்குளே கிடந்து, தேகம்நான் என்று

வல்வினை புரிந்து மயங்கினை; அந்தத்

தொல்வினைப் பயன்கள் கூட்டினம்; இப்பால்

இருவினை ஒப்பு, மலபரி பாகம்;

திருவருள் பதிக்கத் தேடிவந் தனம்யாம்:

மே(வு)ஒரு மலத்து விஞ்ஞானா கலர்க்(கு)

ஓவறு முத்தி, உணர்வில் நின்(று) அளிப்போம்;

பெரு(கு)இரு மலம்கொள் பிரளயா கலர்க்கு,

மருவுநன் மூர்த்தி வடிவுகொண்(டு) அருள்வோம்,

மும்மலம் உடைய சகலன்நீ மொழியின்;

அம்மலம் நீக்கி ஆட்கொண்(டு) அருள,

மானைக் காட்டி மான்பிடிப் பவர்போல்,

மானுட வடிவாய் வந்தனம்; தெள்நீர்

மீனது போல, விழியுற நோக்கி;

ஆன(து)ஓர் கமடம் போல்,அகத்(து) உன்னிப்;

பறவை போலப் பரிசம் செய்து:

திறமிகு முந்நூல் தெளிவுரை பகர்ந்து:

பக்குவத்(து) அடைவே பாலித்(து) அருள்நீ

புக்கிட வேண்டிப் போந்த(து) என்(று)இசைத்தான்

பற்பல சமயப் பகுதிசேர் நிலையும்,

சொல்வகை மறப்பும் துகளற மொழிந்தான்;

தெய்வம் சிவமே; சிவனருள் சமயம்

சைவம், சிவத்தொடு சம்பந்தம் என்றான்;

பூதம் பழித்துப், பொறியற உணர்த்தி,

வாதமாம் கரண வல்லபம் நீக்கிப்,

பித்துறும் கலாதிப் பிணக்(கு)அற விடுத்துச்,

சுத்த தத்துவம் தூடணம் ஆக்கி,

முப்பது முப்பது முப்பதோ(டு) ஆ(று)எனச்

செப்பும் கருவிகள், சேரா(து) அகற்றித்;

துன்னிடும் அத்துவா சோதனை கண்டு,

தன்னை உணர்ந்(து) தனித்(து)இருள் நீக்கி,

யாம்ஆம் உலகம் அனைத்தினும், சாட்சி

நாமே என்னும் ஞானமும் கடந்திட்(டு)

அண்ட பிண்டம் யாவும் தோன்றா(து)

உண்(டு)எனும் உணர்வு(டு) உறக்கமும் விட்டு;

விசுவக் கிராசம், வீ(று)உப சாந்தம்,

அசிபதம் குறிக்கும் ஆசையும் தீர்த்துக்;

கால்புகா இடத்தில் கறங்காத் தீபமும்,

மேல்விசை தீர்ந்து வீழ்ந்தபம் பரமும்,

சித்திர வடிவும், திரைதீர் புனலும்,

ஒத்தவந் நிலைசார்ந்(து) ஒளிஅருள் நோக்கி,

என்செயல் ஏதும் இல்லையென்(று) எய்து

தன்செயல் நோக்கிச், சார்கென மொழிந்தான்;

சும்மா இருக்கச் சொன்ன(து)ஓர் வார்த்தை,

அம்மா அதிசயம், ஆருடன் புகல்வேன்?

கரைசேர்த்(து) அருள்வான் கருணையை நோக்கி

இரைதேர்கொக்(கு) ஒத்(து) ஏ(சு)அறஇருந்தேன்

என்செயல் அகன்றேன்; யான்அற, ஈசன்

தன்செயல் நடக்கும் தன்மையும் கண்டேன்

ஆத்துமிகத் தோ(டு) அடைதரு பௌதிகம்

போற்றுதெய் விகம்இவை புரிவதும் கண்டேன்;

புலக்கணக் கதவு பூட்டினேன்; சிந்தை

அலக்கண் தீர்ந்த அறிவையும் கண்டேன்;

பொறிபுலன், கரணம், பொருந்திடும் கலாதி

அறிகரு விகள்போய், அடங்(கு)இடம் கண்டேன்

தாழும்என் இழப்பில், தயங்குறு விளக்கின்

சூழூறும் ஒளிபோல், துலங்குதல் கண்டேன்

பஞ்ச வருணப் படம்விரித் ததுபோல்,

விஞ்சுபல் சோதி விளங்கிடக் கண்டேன்;

சித்திர படத்திற் சேர்பல வடிவம்

ஒத்த அநேகம், ஒளிக்குளே கண்டேன்;

பஞ்சமூர்த் திகளும், பஞ்சசத் திகளும்

விஞ்சைபோல் ஒளிக்குள் வெளிப்படக் கண்டேன்;

மண்ணொடும் கடம்போல் வரைமா திரங்கள்

எண்ணில் புவனமும், என்னுளே கண்டேன்,

எழுவகைத் தோற்றத்(து) இயைந்தபல் உயிரும்,

வழுவறச் சோதி வான்இடைக் கண்டேன்,

தன்னுளே சகமும், சகத்துளே யானும்,

பின்னமற்(று) இருக்கும் பெற்றியும் கண்டேன்;

பளிங்கு போலப் படரொளி விந்து,

விளங்குவெண் மதிபோல் வெளிப்படக் கண்டேன்

பருதி போலப் படரொளி தோன்றி,

ஒருபது நாதம் ஒலிக்கவும் கண்டேன்;

அக்கினி போலும், அனந்தமீன் போலும்

தக்கபே ரொளியாய்ச், சராசரம் அனைத்தும்

புரந்தருள் அகண்ட பூரணம் ஆகிப்

பரந்தசெஞ் சுடரைப், பரையெனக் கண்டேன்;

அருள்பரை ஒளிக்குள் அழுந்தும்அந் நேரம்,

உருக்கமும், கண்ணீர் ஒழுக்கமும், திகைப்பும்,

கம்பமும், புளகமும், களிப்புடன் நகையும்,

சிம்புள்போல் வலியும், சித்தியும் கண்டேன்;

மேலுள விஞ்சை விதிநெறி விடுத்த

பாலன்,உன் மத்தன், பக்குவம் கண்டேன்;

ஓங்கும் பரைக்குள், உள்ஒளி ஆகித்

தேங்கும் ஆநந்தச் செழுஞ்சுடர் கண்டேன்;

உள்ஒளிக்(கு) உவமை, ஒன்றும் காணேன்;

விள்ளவும் தரமோ? மீமிசை விளங்கித்

தெளிபடும் சுடரைச், சிவமென்(று) உணர்ந்து,

களிபடும் ஞானக் கண்ணினால் கண்டேன்;

பார்த்திடும் என்னைப் பசையற விழுங்க,

ஆர்த்(து) அதில் வீழ்ந்துற்(று) ஆநந்தம் ஆனேன்:

தன்னைத் தந்தான், என்னைக் கவர்ந்தான்;

பின்னைப் பெறும்ஓர் பேற்றையும் காணேன்:

சுயம்பிர காசம், சொரூபா நந்தம்

இயம்புதற்(கு) அரிதாம், இன்பப் பெருக்கம்;

தாள்தலை போலும், கால்தலை போலும்

கூடலை என்னால் கூறவும் படுமோ?

பேய்பிடி யுண்டான் பெற்றி போலச்

சாய்படு கருவிச் சங்கமும், நானும்,

பகலோன் வெயிலிற் பாயிருள், விண்மீன்,

சகசமாய்க் கலந்த தன்மையும் பெற்றேன்;

காந்தம் இரும்பும், கனல்படும் இரும்பும்,

வேய்ந்த இந்தனமும் வெந்நீர் உப்பும்,

குளிகைபொன் மதுரம் கொண்டநா என்னத்,

தளிவிடா(து) என்னைத் தடுத்தாட் கொண்டான்

விண்டேன் பிறப்பை; வேதா கமத்தோர்

சண்டை தீர்ந்து சமரசம் ஆனேன்:

திருமலி செந்தூர்ச் சேவல் பெருமான்

நிருமல ஞானம் நிகழ்த்தி, ஆட்கொண்ட(து)

இவ்வணம் தமியேற்(கு) இருநிலப் பரப்பில்

அவ்வவர்க்(கு) அளிக்கும் அருள்நெறி உணரேண்

ஆகையால், இந்த அருள்பெறல் வேண்டின்,

ஓகையால் திருச்செந் தூர்இடத்(து) ஏகிக்

குமரவேள் சரணம் குறித்துமா தவத்தீர்!

நிமலமெய்ஞ் ஞானம் நீவிரும் பெறுவீர்;

உத்தமர் ஆவீர்; உண்மையீ(து) என்று

சிற்றம் பலவன் செய்யுளால் புகன்றான்.