நாரணனுக்கின் பழுந்தோள்வலி ஆதியபெட்புந் தருஞ்சீரோடு

மார்பிலிருக்கின் றபெண்பாவையும் நாவினிடத்(து)அம் புயன்தோய்தரும்

வனிதையும் வானகத்து மகபதி நேயமிக்க

சசிமுத லாயுரைக்கும் விழியிமை யாதுபற்பல்

கோடியின்பப் பெறுகுறுமாதரும்

நாணுறும்பொற் புடைக்கிளி போல்பவள்

கார்முகில்வெட்குங் கவின்றோய்குழல், மாமலரொக்கும் பொலன்கூர்முகம்

வாளெனவெட்டுந் திறஞ்சேர்விழி, வீழியுகுக்கும் பழம்போலிதழ்

கமுகது போலவிர்ச்சி தருகளம், மாரனுக்கும்

அவள்மனை யாளினுக்கும் அணிமுடி நேர்வனப்பு

மீறுகொங்கைத் துணைப்பொலிவாதிய

கோலமிஞ்சப் பொறுத்துளகோமளம்

நாகரிகத்தந் திரந்தேர்பவள் பாலொடுகற்கண் டினுஞ்சீரிய

தாமொழிசற்றன் பொடும்பேசியும் மோகம்விளைத்தங் கசன்சேனையுள்

அதிபதி யாமெனச்சொல் பெருமைகொள் வாள்,அளப்பில்

மதகலை யாவினுக்கும் உரைதெரி வாள்,மிகுத்த

தோதகங்கற் றிருப்பவள்மாதவர்

தாழும்வந்தித் திடத்தகுமோகினி

குமரியர்கள் அரசான பண்பினாள். ⅝

நானவளைக்கண் டுடன்போய்இரு தாளுந்நிலத்தென் றிடுஞ்சீர்முத

லாவனவற்றின் திறங்காணுத லான்மனிதப்பெண் களின்சேகரம்

எனமிகும் ஆவலுற்று மயல்வெறி யேறிடப்பல்

உதடுட னேபிடிக்க உடலமெ லாம்நடுக்கம்

ஆகிநெஞ்சத் திடுக்கமதோடுரு

வாறுமின்றித் தவித்திடும்வேளையில்

மாதுரியத்திங் கிதம்பேசிய தோழியர்முற்றும் பிரிந்தேதனி

யானதனைக்கண் டுள்அஞ்சாதெனை நாடியும்வெட்குங் குணம்போல்ஒரு

விதநகை யோடுநிற்கும் நிலையையும் வேர்வைகொட்டும்

நுதலையும் நாடிஇச்சை வழிமுடி வாமெனக்கொ(டு)

ஆர்வமிஞ்சித் திருக்கணிவாய்மொழி

கூறவுஞ்சற் றிரக்கம்இலாததென்?

நாணமிகுக்கின் றதென்றால்என(து) ஆருயிர்நிற்கின் றதன்றாகும்மெய்

காமரசத்தின் சுகந்தான்அறி யாயிதுகைப்பன் றுபின்தோணிடும்

எனதுக ணே!பழிப்பில் மதனகு டாரிஒத்த

மதுமினி யே!பழுத்து வரும்அமு தே!உனக்கோர்

ஆளெனும்சொற் பொறுத்தலைவேன்என(து)

ஆவிஉன்றற் கடைக்கலமாம்அடி

கொடுமைதவிர் எனநான்நெ ருங்கலால் ¾

நீரணிபொற்பொன் றிடுந்தாழ்சடை நாதனடுக்கின் றஅன்றோடிய

பாவையெனக்கொஞ் சமுந்தோணலு றாததிருட்டன் புடன்போயினள்

இதுசரி யோஉனக்கென் மனதைவி டாதுகைக்கொ(டு)

உரிமையி லார்கள்ஒத்து விலகுவ தேது?சற்று

வாடி!அஞ்சப் பெடைக்கிணையாம்நடை

போதும்என்சொற்(கு) உருக்கம்உறாததுஎன்?

மோகமிகுக்கின் றதந்தோ!பழி சாருமெனக்கண் டுநின்(று)ஓர்தரம்

நாணுனைமுத்தங் கொடுந்தோள்அணை வாகிடுமட்டின் றிசைந்தால்என

குறைபடு மோ?உனக்கும் அதுசுக மேஎனச்சொல்

வதுபிழை யே?சுகித்த பிறகறி வாய்தனித்த

வேளைஇந்தப் படிக்கெனைநீவிடல்

நீதம்அன்றொப் பெனச்சொலிவாடலும்

நீலியும்வெட்குந் தரஞ்சேர்பவள் கோபமிக்குக்குங் குணம்போல்ஒரு

காலுமுனைக்கண் டதுண்டோஎன ஏசினள்அச்சந் தவிர்ந்தாளெனும்

நிலைமையி னோடுகிட்டி அளவுறும் ஆணையிட்டுன்

அடிமையெ னாஉரைத்து விழ,உட னேமகிழ்ச்சி

மீறிஅங்கைத் தொடிக்குலம்ஒலிட

ஓடிவந்துற் றெடுத்துறவாகினள்

இமயநிகர் முலைமார் பழுந்தவே ⅞

நேயம்வளர்த்தங் கசன்றான் அட!நீஎனமெச்சும் பதம்பாடினள்

சோகமொழிக்குங் குகன்சீர்மிக வாழிஎனக்கும் பிடும்போதமொ(டு)

இதழ்,கவுள், மார்பு,நெற்றி, முலைமுத லாயவற்றின்

உறுசுவை தேறிமுத்தர் பகர்தரும் நூலுரைத்த

வாறழுந்த கடித்ததனோடுகிர்

யாவையும்பொற் புறப்பதிவாதல்செய்(து)

ஏகமயத்தொன் றிடும்பேரறி வாளரெனச்சிந் தையொன்றாய்மிகு

தாடனமிட்டம் புயந்தேர்பணி தேனுறுதட்டென் றிடுஞ்சீர்திகழ்

கடிதட மாமுறுப்பு முதலிய தேறிஇச்சை

மணியதன் மீதிருக்கும் மதனனும் நாணிஅச்ச

மோடுகெஞ்சித் தொழப்பலவாகிய

லீலையுஞ்சித் திரப்படியேசெயும்

நேரமதிற்கண் சிவந்தோர்மயல் போலெதிரிட்டங் கசைந்தாடிய

பேதைகழுத்தெண் புளின்சீரொலி யோடுகுகுக்குங் குகுங்கூவென

எழுதலின் ஆகமுற்றும் வெயர்வைகு லாவமிக்கு

மதனக லாஉணர்ச்சி ஒருசம மாகஇச்சை

நோயுமங்கிச் செலத்தருமாமலர்

தூவிஉம்பர்த் தலத்தினர்பேசிட

இனிதுபெறும் அநுபோகம் இன்பமே. 1