முருகா! கயிலை மலையின் கொழுந்தே! பழியழிக்க

வருவாய்! வளரும் தமிழால் துதிக்க உனதுமனம்

உருகா திருப்பது வோமுறை! நாளும் நினதடியை

மருவா திருப்பின் வழியிலை என்றன் மனத்தினுக்கே!

மனமெனும் பொல்லாக் குரங்கை அடக்கும் குருபரனே!

தினமுனைப் பாடிப் பரவினன் என்றன் உளமதிலே

உனதடி வைக்கத் தடையது யாது தமிழ்வலவ!

கனிதமிழ்ச் சொல்லால் அழைப்பதால் ஓட வழியிலவே!

வழிபா டுனக்குத் தொடர்பே அதனால் மனமிளகி

அழிபா டிலாத மொழியா லுனக்கு நறைதொடையல்

தொழுது படைத்த தமிழுக் கிரங்கிப் படையுடனே

வழுவா தெழுந்த முருகன் எனக்கும் நலந்தருமே!

தருகென வேண்டின் தருவாய்! கொடுக்கும் குலமுதல்வா!

பருதிகண் டோடும் இருளென முன்வினை ஓடிடவும்

பருகிடும் நோயும் பசியும் அனைத்தும் விழியொளியால்

உருகிடச் செய்வாய் பழமே பழனித் திருமலையே!

மலையுறை தேவா கொடுமைகள் செய்த அரக்கனுடன்

மலைந்துநீ விண்ணவர் துன்பம் அகற்றி நலமவர்க்கு

நிலைத்திடச் செய்தனை! இப்புவி மக்கள் கலியறிந்தும்

கலையிலா மாந்தர் நிலையினில் நீயும் இருப்பதென்னே!

இருப்பதும் உண்டு! மனத்தினில் நித்தம் உனதடியை

ஒருமுறை யாகிலும் எண்ணி அனுதினம் நோற்றிடுவார்க்(கு)

அருகிடும் புந்தியால் யான்என தென்பவர்க் கெப்படியும்

இருப்பதும் இல்லைநீ சண்முகா! என்றன் பிணியகற்றே!

பிணியத னால்வாடு கின்றேன் முருகா அலைகடலுக்

கணிமையில் நின்றாய்! நிதமுனைக் கேட்டோர்க் கிடர்தவிர்த்தாய்

துணிவுடன் ஏத்திப் பணிவுடன் நின்றேன் அரவணைப்பாய்

பணியணி முக்கண் மகனே ஒறுத்தல் முறையிலவே!

முறையது கேட்டும் வினவா திருக்கும் வழியதனை

முறையாய் அறிந்தேன்! மருங்கினில் கொண்ட வடிவுடைய

நறைத்தமி ழன்ன வனிதைய ராலே எனைமறந்தாய்

துறைத்தீந் தமிழை முறையாய் உரைத்தோய் அடைக்கலமே!

அடைந்திட மாங்கனி ஆசையில் வந்தாய்! கரிமுகனார்

இடையினில் கண்டு கலங்கி நனிமிகு கோபமுடன்

புடைபெயர்ந் தாயே! நலந்தரு வெள்ளி மலையுறைவோய்!

கடையரும் சொல்லும் ‘சினந்தவிர்’ யாதுநீ சொல்லுவதே!

சொல்லுதும் கந்தா! முனியாது கேட்டெனை ஆண்டருள்க!

வல்லவா ‘பெற்றோரே காசினி’ என்பதை எண்ணிடாது

தொல்லுல கைவலம் வந்தநீ அன்று பிரணவத்தை

ஒல்லையில் தந்தைக் குரைத்தனை என்பதும் எப்படியே!

எப்படி யாகிலும் என்றனை யாட்கொள வேண்டுமையா

தப்பது பிள்ளைகள் செய்யினும் தாயவள் தண்டனையை

எப்படி நல்குவள்! என்றனுக் குத்தாயும் தந்தையும்நீ!

கப்பிடும் வல்வினை கொன்றவா என்னை அணைத்தருளே!

அணைத்தெனை யாண்டருள் வெள்ளி மலையுறை வேலவனே

துணையெனக் கேதுமில் நின்னடியன்றி; விரைவுடனே

புணையதாய் வந்தெமைக் காத்திடு! உன்றனைப் பாடவும்

இணைமனை யாளொடு நின்படை வீட்டையும் பாடிடவே.

பாடிப் பரவின கீரனுக் குப்படை வேலுடனே

நாடி விரைந்தவண் சென்றுநீ இன்னலை நீக்கிவிட்டாய்!

வாடி வதங்கிடும் நானுமே உன்னடி பாடுகின்றேன்

ஓடி வருகவே உன்னடி என்முடி சேர்ந்திடவே!

சேர்ந்திட வேண்டும்நான் உன்பதம் வெள்ளி மலையுறைவோய்

சீர்பெறும் நாட்டினில் ஒக்கும் பிறப்பதெல் லாவுயிர்க்கும்

பேர்பெறும் ஆண்டான் அடிமைகள் என்னும் இருபிரிவாய்

யார்படைத் தார்குகா? தேவையோ இச்செயல் இப்புவிக்கே!

இப்புவி மாந்தர்கள் இன்னலு டன்பசி யாலுமவர்

கப்பிய வஞ்சகர் கைத்தலம் பட்டுக் கதிகலங்கி

எப்படி வாழ்வது கந்தா? கடம்பா எனவவர்கள்

செப்பிய சொல்லும் புகுந்ததோ? ஓடிவா வேலுடனே!

வேல்விழி மாதர்கள் வள்ளிதெய் வானையும் மஞ்ஞையொடும்

மால்தவிர் வாரணம் வாம நெடும்புய கைகளுடன்

பால்வடி வும்முகம் பங்கய மாமலர் பாதமுமே

மேல்வழி காட்டிடும்! காண வருகுவீர் மானிடரே!

மாந்தர் களேசிவ செல்வனைப் பாசமாய் வேண்டுவதால்

சாந்தந் தவழும் முகமும் மதியும் திருவுடனே

ஈந்து மகிழும் இனிய பெருமையும் இப்புவியில்

மாந்து விரோதுக செந்தமிழ் வித்தகன் நற்பெயரே!

நற்பெயர் நாவால் நவிலுவ தின்பம்; நலிவழியப்

பொற்பதி போற்றிப் புகலுவ தின்பம்; பொழுதுமவன்

நற்பணி யேத்தி இயம்புவ தின்பம்; முருகனென்றால்

நற்கதிர் முன்னர்தன் புல்பனி போல்வினை ஓடிடுமே!

ஓடியே வந்தேன் உனதெழில் கண்டு மனமகிழ்ப்

பாடியே யுன்னைப் பணிந்திட முத்தமிழ் பெற்றிடவும்

ஓடிவா என்னுள் வினையகல் வெள்ளி மலையுறைவோய்

ஆடிய மஞ்ஞையில் ஏறிய கோலமே கண்டிடவே!

கண்ணுள் புகுந்தென் கருத்துள் நடமிடும் வேல்முருகா!

எண்ணும் பொழுதில் விரைந்திவண் வந்து நலந்தருவித்

தெண்ணும், எழுத்தும் இனிதா‌ய் எனதுளம் நின்றிடச்செய்

தண்ணடி பற்றும் அடியவர் உள்ளத் துறைபவனே!

உறையிமம் கூடும் உளர்சிவை நின்று நலிவழிக்கும்

கறைமிடற் றண்ணல் உலகவர் துன்பம் இரிந்திடவும்

நறைவடி சோலைப் பதிகளில் தங்கப் பணித்தனனே

மறையது போற்றும் மயிலுடன் நீயெமை ஆண்டருளே!

ஆனினம் நீருணப் பொய்கையுள் சென்றிட அங்கிருந்த

மீனினம் அஞ்சி வெருவிக் குதித்துமே அங்குநின்ற

தேனினம் சொட்டும் பலவின் கனிகளை வீழ்த்தவந்த

ஆனினம் ஓடிட மீன்மகிழ் கந்தன் கலைமலையே!

கண்பெற் றவரெனின் கந்தனைப் பார்த்து மகிழவேண்டும்!

பொன்பெற் றவரெனின் ஏழைகள் இன்னலைப் போக்கவேண்டும்!

பண்பெற் றவரெனின் பாடி யுருகிப் பரவவேண்டும்!

திண்பெற் றவரெனின் பொற்பணி போற்றி யிருப்பதுவே!

இருப்பதும் சின்னாள் அதற்குள் கடலெனப் பாவமதைப்

பெருக்கிடச் செய்தல் பிறவிகள் கூடும்! உடனதனால்

முருகனின் நன்னடி பற்றி அவனின் திருப்பெயரை

ஒருமுறை ஓதின் ஒழிந்திடும் தொல்வினை நாட்டவரே!

நாட்டில் நலந்தரு நல்மனை இல்லாள் புதல்வரொடும்

கோட்டி இலாதிரு வீரமும் பெற்றிடும் மன்னரேனும்

காட்டில் வதிபவர் ஆயினும் வல்வினை நீக்கிநல்ல

வீட்டின் இடந்தரும் வேலன்கை வேலன்றி யாதுவேறே!

யாது மறியாது நொந்து மனமிக வாடிடநான்

மாது புணர்ந்து மகிழ்ந்து படையுடன் நிற்பவரே

காது செவிடோ? முறையது கேட்க மனமிலையோ?

போது பதமதைத் தந்தெனை யாட்கொள வேண்டுமையே!

வேண்டுவ தொன்றுண்டு வேலவ! கள்வடி சோலைமலி

மாண்புறு குன்றம் பழநியில் நீயே தனிமையிலே

ஆண்டியாய் நின்றாய்! உலகினில் யாதும் நிலையிலவே

காண்மனி தாவெனக் கூறவோ நின்றாய் தமிழ்ப்பழமே!

பழமுதிர் சோலைப் பழமே தமிழே பெருநிதியே!

பழநநி லங்களும் முக்கனி நல்கும் முதுநிலமும்

அழகுறச் சூழ்ந்த பதியது வெள்ளி மலையதனில்

தொழுதிட நின்றாய் வடிவேல் குமரா குருபரனே!

குருவாய் படைத்தற் றொழிலதைக் கொண்ட பிரமனவன்

மருவா தவனே படைத்திட நையப் பிணித்தவர்க்கும்

குருவாய் இலங்கும் குருவே! உலகினில் உனதுநெறி

பெருக அடியவர் உள்ளில் நிறைந்திடும் நல்லறிவே!

அறிவினுக் கேற்ற அறிவாய் இலங்கும் தலைநிலத்தோய்!

வறியவர் செல்வர் அறமறம் யாவும் எவர்படைப்பு!

அறுமுக மக்கள் அறிவால் விழைந்த பிழையெனலோ!

அறிவுடை யோர்கள் அறிந்திட உன்னையே எண்ணுவரே.

எண்ணியே பன்முறை கட்டிட எண்ணினம் நின்றிடாது

கொண்டலெ னத்திரி யுன்றனைச் சேர்ந்திடத் திட்டமுடன்

தண்டமிழ்ப் பாவினால் கட்டினன் கந்தா பிழையொதுக்கி

அண்ணலே காத்திடு! பேதையேன் உன்னடி சேர்ந்திடவே!

சேர்மதி கொண்ட சிவனுடைச் செல்வன் திருப்பெயரை

ஓர்தலாய் எண்ணி இயம்பிடில் வந்த வினைகளுடன்

ஆர்வமாய் நம்மை அணைந்திடும் கேடும் அகன்றுநிதம்

சீர்பெறும் வீடும் சடுதியில் நம்மை யணைந்திடுமே!

அணைப்பதும் உன்செயல் காப்பதும் உன்செயல் காத்திடவே

பணைப்புயச் செல்வ கயிலையின் கண்ணே துயரெனக்கே

இணைத்தது போதும் பொறுத்திடேன் கட்டி அணைத்தெனக்குத்

துணையுடன் வந்தென் பிறவி அறுத்திடு வேல்முருகே!

வேல்கொண்ட வேலவா! பாரினில் மானுடன் பெண்ணொருவர்

வேல்வீச்சைத் தாங்கிட மாட்டாது நிற்பதும், நித்தமுன்னில்

மால்கொண்டு வள்ளிதெய் வானையும் தாக்கிடும் வேற்கணையை

நால்வாயன் தம்பியே எப்படித் தாங்குவாய் செப்புவாயே!

செப்புவ துன்றன் தொழிலினை என்னால் இயன்றிடுமோ?

அப்பனே கேட்கப் பிரணவம் கூறிய சான்றவனே!

எப்படிச் செப்பினை ஒப்புமோ இப்புவி! தப்பதுவோ!

செப்பமாய் இங்கு நவின்றிட யாருக்குங் கூடிடாதே!

கூடிட வேண்டியே வள்ளியை நீயும் கரிமுகனை

நாடிய வேலவா நல்லறம் இன்றி இடர்புரிந்த

கோடிய எண்ணத்தால் கொள்கையில் சூரனைக் கொன்றசெயல்

கோடியே! வீரரெ னின்றுணை வேண்டுமோ? விந்தையிதே!

விந்தம் உடைத்துநக் கீரனைக் காத்திட வந்தகுகா!

சந்தம் மிகுதமிழ் இன்னிசைப் பாட்டதைக் கேட்டிடத்தான்

வந்தாய்! அலாத பிறஅழைப் புக்கு வருவையோநீ

கந்த மிகுமலர் சோலை நிறைந்த மலையரசே!

மலையெலாம் உன்றன் தலமெனக் கொண்டு நடைபயிலும்

கலைவிழி வள்ளி மனங்கொள் கணவ! மனத்தினிலே

நிலைபெற நின்று கனிதமிழ் தந்து பலவளமும்

நிலைத்திடச் செய்வாய் உனைநான் மறவேன் மனத்தகத்தே!

மனத்தாலே எண்ணிநல் வாயால் இயம்பிப் பொழுதுமவன்

கனிவான தோற்றமும் கண்டு நெகிழ்ந்து துதிப்பவர்க்கே

இனஞ்செய்த பாவம், இடர்யாவும் நீக்கி மலைக்குமரன்

இனிதான வாழ்வைத் தருவான் துதியுங்கள் முத்தியாமே!

முத்தனின் கண்வந்த கந்தா! கயிலை வளர்கொழுந்தே!

பத்தியாய் நாரதன் செய்வேள்வி வந்த தகரதனை

அத்தமே கொள்ள வலியழித்தாய்! பாரில் இத்தகர்போல்

எத்தனை! எத்தனை! மாய்த்திட இங்குநீ ஓடிவாவே!

ஓடித் திரிந்த முகிலதைக் கூட்டியே கூலமாக்கிப்

பாடிப் பணிந்திடச் செய்தவன் தேவிக்குப் பாதியீந்தான்!

பாடி மனைகளில் வெண்ணையை வவ்வியோன் மார்பு மீந்தான்

நாடி மணந்தநீ எவ்விடம் நல்கினை செப்புவாயே!

செப்பு நகிலவள் வள்ளியின் உள்ளம் நிறைந்தவனே!

உப்புக் குறைந்திறும் பண்டமாய் ஏழைகள் இப்புவியில்

ஒப்புச் சொலாத்திருக் கொண்டவர் செய்திடும் இன்னலதால்

வெப்பு நாகென வாழ்வதை நீக்கிடு தண்ணியோனே!

தண்மதி வேணியில் தாங்கியோன் வெள்ளி மலைவதியும்

கண்மணி வாவெனக் கட்டி அணைத்துமே முத்தமிட

ஒண்ணகை அன்னையும் அச்செயல் செய்திட! ஊடலற

எண்ணியே நீங்க இருவரும் கொள்ள நகைப்பவரே!

நகையை நகையாய் அணிந்த குறமகள் வள்ளியவள்

‘பகையை அழித்துப் பதந்தரு பாதம் கழுவுதலே

தகைமை’ எனவே நினைவது கொண்டிட வள்ளியாறு

வகையாய் நனைக்கும் வளமிகு வெள்ளிச் சரவணனே!

சரவணா! சண்முகா! உன்னை மனத்தாலும் எண்ணிடாத

உரம்பெறு சூரனை எண்ணி வியந்திடப் பேரெழிலை

உருவுடன் காட்டினாய்! நாயினேன் எண்ணாத நேரமில்லை

பரிவுடன் என்னிடர் போக்கிட உன்னெழில் காட்டுவாயே!

காட்டிலே வந்து கொடியதோர் பாலை நிலத்தையுமே

வீட்டருள் உன்பதம் பட்டதும் கெட்டது பாலைநிலம்

நாட்டினில் எங்கணும் நோக்கினும் நீரின்றி வாடிநிலம்

வாட்டிவ தைக்குதே கந்தனே பண்ணையதாக்குகவே!

ஆக்குவ துன்செயல் என்னை அணைப்பதும் நீயதனால்

தூக்கிடும் கைதனில் வேலுடன் வெள்ளி மலையதனில்

நீக்கமில் நிற்போய் உனதடி பற்றினேன் ஐயனேயென்

போக்கிடு துன்பத்தை! போக்கிடம் வேறிலை என்றனுக்கே!

என்றனு ரையே இறையவர் யாத்த பனுவலுக்குச்

சந்தமும் சீர்த்தியும் பெற்றதென் றெண்ணிய கற்றவர்முன்

முந்தியே மூங்கையாய் வந்து முழுப்பொருள் தந்தவனே!

செந்தமிழ் வித்தகா என்றமிழ் கேட்டிட வந்தருளே!

வந்தருள் என்னை அணைத்தருள் கந்தா எனவெருவி

நொந்துசற் புத்திரன் கூவ விரைந்து குபகரிக்கு

முந்திய தோற்ற மளித்தாய் சரவண! இப்புவியில்

அந்தமே நல்கும் பசிக்கரி மாய்த்திட மஞ்ஞையேறே!

மஞ்ஞைசெ லுத்திடும் வெள்ளி மலையுறை வேலவனே

அஞ்சிய கேடனின் சிந்தையில் தோன்றிச் செருவழிக்க

விஞ்சிடும் மந்திரம் கூறி மறைந்தவா என்றனது

வெஞ்சுர வாழ்வினை நீக்கிடக் கூறிடு மந்திரமே!

மந்த மகற்றி மனத்தைக் கவர்வதில் ஒப்புமையில்

சந்தத் தமிழினைக் கேட்டிடக் காட்டினை நல்சிகண்டிக்(கு)

என்றன் நிலையை உணர்ந்து சிவதா ணுவையளித்தாய்

சந்த மிகுதமிழ்ப் பாவல உன்னை வழுத்துவனே!

வழுவில் நிதியாம் உனதடி பற்றிடா திவ்வுலகில்

புழுவாய்க் கலிதரு மண்பெண் இணைந்த பொருட்களிலே

கொழுக்க நினைந்து கொடுமைகள் செய்வோர் மனமழிய

எழுக! வருக மயில்தனில்! ஞானச் சிவமகனே!

சிவனைத் துதித்திடும் வாயால் உனதடி பாடுவதில்

சிவனின் மகனே அறைந்தனன் பொய்யா மொழியவனின்

நவர சமிகு தமிழ்ப்பா மடுக்கவே வேடனானாய்

அவமோ எனது கவியினைக் கேட்க வருவதுவே!

வருந்தினான் தாரகன் செய்ததோர் தீமையை எண்ணிநிதம்

திருமகள் கொண்கனும் அன்னவர்க் காறு முகமதுமே

வருமெனச் சொல்ல! உதவிய கந்தா! உனதடியை

விரும்பியே கொண்டேன் வருவாய் விரைந்து நலந்தரவே!

நலந்தரு செல்வன் நலிந்திடச் செய்து பிரிந்ததாலே

புலந்துமே வாடினள் அண்ணலே பிள்ளை அருளெனவே

புலம்பியே நின்ற மகேசை மடியில் துயின்றவனே

இலமெனக் கேட்டும் அமைதியோ! ஓடிவா வேல்முருகே!

வேலின் வழியே பழிதீரும்; நல்ல தடம்புயத்தால்

காலன் பகையும் வரவஞ்சும்; ஆறு திருமுகமும்

மூலம் அறுக்கும் பிறவிக்கு; மென்மலர்ப் பாதமுமே

நூலின் இறுதி நலமுடன் சேர்க்கும் உணர்வுமுதே!

உணர்வெள்ளம் தேக்கி உடலெலாம் வாட்டிப் பகையைவெல்ல

மணம்வீசும் சோலை அணிசூழ்ந்த வெள்ளி மலையதனில்

அணியாக நின்ற குமரா பகீரதன் நோன்பிருக்கத்

துணையாக நின்றவா! தண்டமிழ் வெம்பகை நீக்கவாவே!

நீக்குக என்றுயர் என்றுனை வேண்டியும் கற்சிலையாய்

நோக்கிட நின்றனை! வஞ்சமும் பாவமும் செய்வதுதான்

ஆக்கமாய்க் கொண்ட கருணை இலாருக் கருளுவதன்

நோக்கமென் கூறுக! வெள்ளி மலைவாழ் சிவமகனே!

‘சிவமே முருகு! முருகே சிவமாய்’ பிரிவிலதாய்ப்

புவியில் இலங்கப் பழனியில் ஒன்றாய் உலகமெலாம்

உவந்தே புகழத் தனியாக வந்த அறுமுகனே

தவிக்கும் துயரை அகற்ற அருள்வாய் உடனடியே!

உடலதை வாட்டியே கூறிட்டா லும்நமன் ஆவிபற்ற

உடனடி வந்தாலும்; நீரில்லாக் காட்டினில் நின்றபோதும்

கடலதில் கற்கட்டிப் பூட்டிட்டா லும்நம் சரவணனின்

வடிபெயர் உள்ளில் நினைத்திடில் யாவும் பறந்திடுமே!

பறந்தலை யன்ன மனமே இருந்ததால் ‘வென்றிமாலை’

இறந்திட ஆழி நெருங்கிய போது விரைந்தவர்க்குச்

‘சிறந்திட எங்கும் கவியாய் விளங்குக’ என்றனையே

வறியனெ னக்கும் அருளுதி வெள்ளி மலையரசே!

மலையைச் சுழற்றத் துணையாய் இருந்த அரவுதனின்

ஒலியில் புரையை அகற்றிட வந்தாய் தமிழ்ப்புலவ!

மலநோய் பிடித்துத் துடியாய்த் துடிக்கும் அறிவிலியின்

கலிபுண் அகற்ற விரைந்து வருக மயிலுடனே!

மயில்மீது நின்று விளையாடும் கந்தா பகைமையற

அயில்வேலை நாளும் மறவா திருக்க மனதினிலே

முயல்வோரைக் காக்கப் படையோடு வந்து துணையிருக்கும்

தயவுள்ள எங்கள் தமிழ்த்தெய்வ மேவாழ்த்திப் போற்றுதுமே!

போற்றும் பணியே பணியெனக் கொண்டு தமிழறிந்த

ஆற்றல் மிகுந்தநல் ஒளவைக் கருளக் கனிகொடுத்துப்

பேற்றை யளித்த பழமே பழனி மலைவதிவோய்

சாற்றும் எனது பனுவல் தனக்கும் கனியருளே!

கனியிதழ்ப் பெண்ணின் கடைவிழி காட்டிடில் எச்செயலும்

இனிதுடன் செய்வர்! இடுக்கண் வரினும் துயரறியார்!

புனிதநற் செல்வி புரந்தரன் பெண்ணின் மனம்நெகிழ

முனிவுடைச் சூரனைக் கொன்றாய்! பிறிதிதற் கேதுவேறே!

யாதொன்றும் இல்லாத என்னையே பாடப் பணித்திடுதல்

தீதொன்றும் வாராது காத்திட நிற்பவா கந்தவேளே

போதன்ன மெல்லடி மாமறை போற்றிடும் பிஞ்சுகந்தன்

நாதம்நீ! நாடுவோர்க் கெல்லாம் கொடுப்பவா! விந்தைதானே!

விந்தை புரிந்திடும் ஆசையை விட்டவன் இவ்வுலகில்

கந்தன் துணையினால் இம்மையில் எல்லாப் பெருமைகளும்

வந்து நிலைகொளும்! கொல்கரி சென்றுணும் நல்வயல்போல்

சந்த மிழந்துமே யல்லவர் வாழ்வு துயர்படுமே!

துயரம் அழியும், பிறவியகலும், பிழைதவிரும்!

கயிற்றால் உயிரைப் பிணித்திடும் கூற்றதும் ஓடிவிடும்!

மயில்குயி லாலும் இளமரக் காவுறை ஆறுமுகன்

இயலை இயம்பிடும் பாட்டினைச் சொல்லிடில் இங்கிருந்தே!

இங்கிதம் பொங்கிடும் இன்றமிழ் நாட்டின் இயல்பொருவன்

தங்கிடும் தன்மையைச் செப்பிடில் நிற்றல் ஒருத்திமனம்

எங்குமே நிற்கும் இறைவா இருவர் மனதினிலும்

தங்குவ தெப்படித் தங்கினாய் வெள்ளி மலையரசே!

மலைகளில் தங்கிக் குறையதைப் போக்கும் குருபரனே!

கலைமலி யுன்றன் செயலதை நானே இயம்பிடிலே

மலைநறை யன்ன மனமெலாம் ஊறி உருவெடுத்துக்

கலியெனும் துன்பத் தடையதைப் போக்கி நலந்தருமே!

நலந்தரு கந்தன் பெயரை நினைப்பின் அனுதினமும்

உலகினில் சேராப் பெருநிதி சேரும் வியாதியதும்

இலையிலை! எப்போதும் துன்பம் அடையார்! பரகதியும்

நலமுடன் இன்றே இணைந்திடும் எண்ணித் துதிப்பவர்க்கே!

துதிப்பவர் உள்ளம் நிறைந்திடும் ஆறு திருமுகமும்

கதிபெற ஒன்றாய்ப் பலவாய் அருவுரு வாயிலங்கி

முதலகும் ஈறும் இலவாய் இயங்கி இயங்க வைக்கும்

மதிகொடு தேவே அடைந்தேன் அடைந்தேன் உனதடியே.

உனதடி யன்ன மலர்ந்திடும் ஆம்பலும் தாமரையும்

மனமகிழ் சோலை தடாகமும் முக்கனிப் பண்ணைகளும்

இனயினச் சாலியும் தென்னையும் கற்பகக் கூட்டமதும்

தனியெழில் சேர்த்திடும் வெள்ளி மலையுறை கந்தவேளே!

கந்தனே காலன் கடாவினில் ஏறி உயிர்பறிக்க

வந்திடு முன்னே அணிமயில் ஏறித் திருக்கரத்தில்

சுந்தர வேலுடன் வந்தெனைக் காத்திடு! சங்கமதில்

செந்தமிழ் ஆய்ந்தவா! என்னுரை கேட்டிடு வள்ளிகோனே!

வள்ளியின் உள்ளத்தைக் கொள்ளைகொள் கள்வனே! இன்றுவரை

துள்ளிடும் இந்நலம் பெற்றதில் என்னுடை வாழ்வினிலே

எள்ளலும் தொல்நகை பாவுமே வாட்டுதும் இன்னிலையைத்

தள்ளிட ஓடிவா! விண்ணவர் கேடதைத் தீர்த்தவனே!

தீர்ந்திட வல்வினை வேண்டுமேல் செவ்வேள் திருப்புகழை

ஓர்ந்துமே நீயும் இயம்புக! இல்லையேல் மங்கலநாண்

தீர்ந்தவள் வாழ்வென இப்புவி வாழ்வுனக் காகுமப்பா!

ஆர்ந்திடும் தண்டையும் வேலுதும் மஞ்ஞையும் சேவலுமே!

சேவலு டையவன் செங்கோடன் பொன்னடி போற்றிநிதம்

ஆவலாய் ஏழை அழிபசி நீக்கிடில் அச்செயலே

மாவலி கொண்டவன் காலன் உனைச்சேர வந்திடாமல்

தேவனெ னப்படும் பேற்றினைப் பெற்றிடச் செய்திடுமே!

செய்யவள் அன்ன தினைப்புன வள்ளியை வேட்டவனின்

நொய்மனம் கொள்ளும் வழியினில் நாடியே முத்தமிழால்

உய்யவ வன்பெயர் கந்தா கடம்பா எனவினைகள்

பிய்ந்திடும்! வேறெதும் நல்குதல் இல்லையாம் இச்செயலே!

இச்சை யுடன்வள்ளி கொங்கை விரும்பி மணமுடித்த

விச்சை யுடையநல் மங்கலச் செல்வனைப் போற்றிநிதம்

அச்சங் கொடுபொருள் நின்றிட ஈந்திடி்ல் பேறுகிட்டும்!

நச்சின் திருட்டில் கொடுத்து மயங்கி அழிபவரே!

அழிவிலாக் கல்வியைப் பெற்றாலும்; யாவும் அளிக்கவல்ல

வழுவிலாச் செல்வமே சேர்ந்தாலும்; நாட்டில் பேரரசாய்

செழுமையாய் வாழ்ந்தாலும் நன்றாம் பணிதல் பணிதலின்றேல்

உழன்றிட வேண்டும் உலகினில்! மக்காள் பணிகவின்றே!

இன்சொல் மொழிநவில் வள்ளியைப் புல்லும் வடிவுடையோய்

நன்மொழி பாட்டினால் சொன்ன அருண கிரிதனக்கு

நன்மை யடைந்திட மஞ்ஞையி லேறி யருளியவா!

இன்னும் தடையேன் எனக்கும் நலந்தர மால்மருகே!

மால்கொண்ட சூரனும் வெற்பும் அகந்தை அழித்தொழிக்க

வேல்கொண்டு தாக்கி மிசைநிலத் துன்பம் துடைத்தவனே!

நால்வாய்ப் பிடித்த கரும்பென மக்கள் இடரடைய

ஏர்கொண்ட செல்வா! எழுந்திரு நீக்கிடர் எம்பிரானே!

எம்மான் எனதுளம் நின்ற உமையாள் திருமகனை;

விம்மும் முலையாள் குறமகள் கொண்கனை; வானவர்க்கும்

இம்மா நிலத்தும் இறையை விழிகள் பலவனந்தம்

அம்மயி லேறும் அழகனைப் பார்த்திட வேண்டுவதே!

வேண்டிடும் போது வினையறத் தோன்றும் முழுமுதலே

மாண்டிட நின்றிடும் மக்கட்குச் செய்யும் உதவியதே

தாண்டிடும் வேலின் முருகன் தனக்கது செய்வதென

யாண்டறி வாரிதை! காசின் பெருமையைக் கண்டவரே!

கண்ணெனப் பேணிடும் பெற்றோரும் மற்றோரும் மக்களுடன்

தண்ண ளியாலென்றும் தாயாகக் காக்கும் மனைவிவிட்டு

வன்கான் புகுந்து வழிபடல் நன்றில்! மனையறத்தால்

கண்ணன் மருகன் இணைதாள் பணிதல் இனியதுவே!

இனிய கனிகள் உதிர அதனை உணவெனவே

நினைத்துக் குதிக்கும் வரால்மீனை நாரை எடுத்ததனை

மனதுக் கினிய மனையாட் கினிதாய்க் கொடுத்தணைக்கும்

கனிவாய் இனிக்கும் முருகனார் வெள்ளி மலையழகே!

அழகிய மாதர் கனிந்திடும் செவ்வாய் பணைநகிலில்

ஒழித்திடும் பாம்புப் படமது அல்குல் இடத்தினிலும்

அழியவே சிந்தை விடுத்த அருண கிரிதனக்கும்

பழவினை தீர்த்தாய்! அடியேன் பிழையா தருள்முருகே!

முருகா சிவனின் மகனே திருமால் மருகவனே

ஒருகை முகனின் இளையோய்! உடலம் இழைத்துமிக

உரம தகன்று நடைபிண மாக நலிதலுற்றும்

கருணை இலையோ! உடனே வருவாய் உதவிடவே!

உதவிட வேண்டும் குறத்தி மகளே உனதுசொலை

உதறிய தில்லை முருகன்! அதனால் எனதுநிலை

இதமுடன் உள்ளம் புகும்படி கூறி அருகிருந்து

கதிதரக் கூறு அருளுடைத் தாயே தமிழ்மகளே!

தமிழினால் உன்னைப் பழித்தாலும் பாச முடனருளும்

இமிழ்கடல் ஓரம் இணைந்த கரும்பே சரவணனே

எமதுடைப் பாட்டும் பழித்தலே யாயினும் வந்தெனக்கு

நமந்துயர் நீக்கா திருந்திடல் ஏதும் வழியிலையே!

இலையிலை என்றே இரப்பவர்க் கீயா இழிமனிதர்

நலமுடன் நல்ல நிலையுடன் நாட்டில் வாழுவதும்

தலந்தல மாக வணங்கியே வந்தும் இழிநிலைகள்

நிலைத்துமே துன்பந் தருவதேன் வெள்ளி மலையரசே!

மலைவாழும் செங்கோட! யாவர்க்கும் தெய்வமே! விண்ணிலுள்ளார்

தொலையாத துன்பத்தைப் போக்கச் சரவணப் பொய்கைதன்னில்

குலையாத ஆட்டமே ஆடிய மைந்தனே பாரிலுள்ளோர்

கலையில்லாத் தன்மையைப் போக்கிட ஓடிவா கந்தவேளே!

கந்தனே வெள்ளி மலைவாழும் ஒள்ளிய நற்சுடரே!

சந்தமுள் வேலதால் சூரனை வேலை வெற்புயாவும்

வெந்திடச் செய்தவா தெய்வானை வள்ளியும் சேர்த்தணைத்து

முந்தியே வந்தெனை ஆண்டிடு செந்தமிழ்ப் பாவலனே!

பாவலன் சூரனை வேரற மாய்த்தவன் வள்ளிபுணர்

காவலன் சொன்ன நெறிப்படி வாழ்பவர் வாழ்பவரே!

மேவலர் எல்லா வளமும் இருந்தும் படுதுயரம்

மேவிட இங்கு பிறந்தும் இறந்தும் அழிபவரே!

அழிவிலா வேலன் குமரன் தாணையி னால்தமிழை

வழங்கிய மாசில் சிவதா ணுலிங்கம் கருணையதும்

தொழுபவர்க் கீயும் முருகன் அருளும் இருக்கையிலே

கழுத்ததைப் பூட்டிடும் காலனுக் குங்கூட அஞ்சிடேனே!

அஞ்சி யழைக்கவே கீர னியம்பிய சொற்றனக்கு

மஞ்ஞை யிலேறிப் படையுடன் தோன்றி இடர்தவிர்த்தாய்

தஞ்ச மடைந்துமே உன்னருள் பெற்றிடப் போற்றி யென்றன்

நெஞ்சம் நெகிழக் கலித்துறை பாடினன் தோன்றுவாயே!

தோன்றி யடியவர் துன்பம் அகற்றும் சிவகுமரா

சான்றோர் தலைவா! பொறிகள் அடங்கி முதுமைகண்டு

தேன்மொழி யாளொடு மக்கள் உறவும் அனைவருமே

‘ஆன்மா நலமுடன் கொள்க’ எனுமுனே கொள்முருகே!

கொண்டல் மருகன் புகழைச் செவிகளே கேட்டிடவும்,

கண்கள் அழகினைப் பார்த்திட வாயோ அவன்புகழைப்

பண்ணால் இசைத்திட, கைகூப்பிச் சென்னி பதம்வருட

எண்ணி நினைத்துப் பணிந்திடில் நன்மைகள் தங்கிடுமே!

தங்கிட எண்ணியே குன்றம் அலைவாய் அவைகளுடன்

பொங்கிடும் நன்குடி ஏரகம் நச்சியே குன்றுதோறும்

மங்களம் நல்கிடும் சோலையும் தங்கிய வேலவனே!

பங்கமில் என்றன் மனமதும் வீடெனக் கொண்டிடிலே!

கொண்டடி வருடிடும் குன்றம் நினைந்து பணிபவர்க்கு

நண்ணும் வரங்கள் வழங்கிடும் வள்ளலின் வாரணமும்

திண்ணழி வேலதும், மஞ்ஞையும் வாழ்க! கலித்துறையை

எண்ணிப் படிப்போர் அனைவரும் வாழ அருள்முருகே!