திருமகள்சேர் நெடுமாயன் செங்கமலக் கண்கடரு

மிருமடவார்க் கிடைநீடு மெழிற்பவள மலைபோல்வாய்

பரிதிமதி யிசைந்தாங்கு பகர்முடியு முகமொன்றும்

விரிகருணை விழிமூன்றும் விளங்குகுழைச் செவியிரண்டும்

வண்பனுவற் பைங்கிள்ளை மணநுகரு மணிநாசிச்

சண்பகமுஞ் சிறுமுறுவற் றரளநகைக் கனிவாயும்

பொற்பணியும் பன்மலரும் பொலிந்தகழுத் தொடுமார்பும்

விற்படுமின் னெனக்காணும் வென்றிமேல் வியன்சீரு

மடல்வயிரந் திரிசூல மபயம்வர தந்துலங்குங்

கடகநெடுங் கரந்தாங்குங் கவின்றோள்க ளொருநான்குங்

குஞ்சிமணிச் செஞ்சதங்கைக் கொத்தரையுங் கோசிகமும்

விஞ்சியபே ரானந்தம் விளைத்தருளுந் துணைத்தாளுங்

கொண்டுமயி லாசலத்தின் குவட்டிலுறுங் கோயிலிடை

மண்டுசடைச் சிவஞானி வலத்தமர வாழ்கின்றாய்

மயிலேறித் தகரேறி மழவெள்ளைக் களிறேறிக்

குயில்போலு முமையாள்கண் குளிரவருங் குருந்தேநீ.

அரன்வழிபடமுன மருணலமருளினை

முராரியமரர்முன் மொழிபுகழ்மருவினை

யயனமுதலமர வறமொடுகறுவினை

புயலிவர்மகபதி புனைமுடியுதவினை

அன்பொடுமுன் றுதிகூறி யாறெழுத்தா லருச்சித்துத்

தென்பொதியை மிசைவாழ்வான் சிறப்பனைத்தும் பெறச்செய்தாய்

நின்னாமத் தொன்றினையே நிதங்கூறச் சலியாத

மின்னாள்என் றிழந்தகரம் விரைந்துதவி மீண்டுவந்தாய்

நற்கீரன் சிறைநீக்கி நவிலரிய தமிழுணிவான்

கற்கீறி யலகையையுங் கடிவயடி வேல்விடுத்தாய்

முற்றுசுவைக் கவிப்பொய்யா மொழிப்புலவன் களிகூரப்

பற்றுமொரு கோலொடுமுன் பாலையின்முட் டையுமானாய்

தென்னருணைக் கோபுரத்திற் றிகழொருவன் றனக்காக

முன்னமொரு தூணிடத்தின் முளைப்பதற்கு மிசைவுற்றாய்

போரிநகர் முனிவன்முதற் புகலுமவர் புகல்கின்ற

சீரியவ ரளவில்லார் சிந்தித்த பெறளித்தாய்

ஏன மருப்பற மோதி வதைத்தனை

யேழிசை யிற்கவி கோடி தொடுத்தனை

மானவிர் கட்குரி யாரை மயக்கினை

மாசறு சிட்டிவி னோத மியக்கினை

மாவடி யோடற வென்றனை

மால்வரை யாவினு நின்றனை

தாமத ரோர்வரி தாயினை

சாரணர் வாழ்வுற மேயினை

சேவல்பொ றுத்தனை

பாவம றுத்தனை

சிந்தையு ளுற்றனை

விந்தைகள் பெற்றனை

கடலிற் பொருநையிற் கனலிற் றமியேன்

றிடமுடன் விடுத்த செழுந்தமிழ்ப் பனுவ

லனைத்து மீண்டொ ளிர்தர வளித்துமுன் னின்று

தினைத்துணைத் துயருஞ் சேரா தோரீஇத்

திருமலைக் குவட்டிற் செய்தபே ராட

லுருமலைக் கோயிலி லுரைத்த மாற்ற

மாதிய பிறவு மகிலத் தோரும்

பேதியா வண்ணம் பேசப் புரிந்து

கைச்சிலைக் குறவர் கவின்றரு சாரற்

பச்சிளஞ் சோலைப் பரண்மீ திருந்தாண்

மதலையென் றியாவரும் வழுத்த வைத்துப்

பதநிழற் றருவாய் பரமென வந்தேன்

விதிமுறை தவறி வெள்ளிலை மென்று

கதிர்மணி வடமுலை கருத்துட் டோன்றப்

பழைய பாவொன்று பகர்வான் றனையும்

விழைதரு கருணை மிகையாற் புரந்தாய்

நின்றிரு வுள்ளமெந் நேரத்

தென்றிகைப் பொழிக்கு மெனவிரங் கினனே.

இரங்குந் திருவுள்ளத் தேற்றமுற்ற செவ்வேள்

வரங்களெல்லா நல்கு மலைகேள்—குரங்கனைய

பாழ்மனமே பல்கோடி பத்தர் பரிசுபெற்று

வாழ்மயிலத் துள்ள மலை.

மலைத்தெய்வ மேபர மென்றொப்பி டாச்சில மானிடருஞ்

சிலைத்தெய்வம் வைத்துப் பலவாறு நாமங்கள் செப்பலென்னோ

நிலைத்ததெய்வம் வாழு மயிலா சலத்தி னிறைபுகழ்நேர்

கலைத்தெய்வ மான பிடியேயவெண் டாமரைக் கன்னிகையே.

கன்னிக் குறத்தி கணவன் மயிலவெற்பை

யுன்னிக் கருத்தோ டுடலுருகப் போற்றிசைக்கு

மென்னிட்ட மின்னதென யாரறிவா ரென்றனக்கு

மின்னிற் றிகழ்ந்தகதிர் வேலுமயி லுந்துணையே.

மயிலா சலத்துற்ற குமரேசனுக் கான வழிபாடாற்

கயிலாய மொடுமேரு வரைமீது வைகுங் கனற்கண்ணுதல்

பயிலாக மத்தைப் பழிக்கின்ற தீயோர்கள் பகைமிஞ்சுநா

ளெயிலாரு மடவார்த மக்கிச்சை கொடுவாட லொவ்வாததே.

வாதநூற்பிணக் காளர்கண்காணாரு

போதவாரியின் மூழ்கிட நாடுவேன்

வேதநான்முகக் கள்வனைக்குட்டிய

மாதமோர்திரு நாள்வருஞ்சீர்திகழ்

ஐயமின்றிமுன் னறைந்தவா சகப்படி யருளி

மெய்யர்தம்புடை யூடுற விடுக்குநா ளுளதோ

வையம்வானொடு துதிசெயு மயிலமா மலையின்

செய்யபொற்கு வடாமெனத் திகழ்தருஞ் சேயே.

சேய நாண்மலர் கொண்டுன்னைத் தினந்தின மருச்சித் தேத்துந்

தூயவர் கமலப் பூந்தாட் டுகளணி தலும்வீண் போமோ

மாயவன் மருகா விண்ணோர் மகள்புணர் கணவா வள்ளி

நாயகா மயில வெற்பி னடஞ்செயு முருக வேளே.

முருக றாமலர்க் கடம்பணி புயத்தனை

யருகர் பாழ்மதத் திமிரமிவ் வுலகைவிட்

பெருக சீர்த்திரு மயிலமா மலைமிசை

கருணை ஞானமுஞ் சித்தியு முணர்பவர்

அஞ்சலளித் தாண்டபெருங் கருணைச் சீரு

வஞ்சகமென் றிகழ்வதற்கு மஞ்சு கின்றேன்

னெஞ்சகத்தன் றாடியதை மறக்க மாட்டே

பஞ்சவன்னச் சிகியூரும் பவள மேனிப்

ஆனமட்டிற் பணிபுரிந் துனதுமெய் யன்ப

தணிநகை மடந்தையர் முலைத்துணை நினைத்துருகி

யீனருக்கெ மனனைய வீரர்முத லோர்களு

னெழில்வதன நிரைகுலவு மறுவகை நெறித்தலைவ

கானவக் குடிலிலொரு கருகூல மெனவந்த

கனகநக ராதிபன் வளர்த்தபிடி கண்டுளங்

வானளக் குங்குவடு தொறுமிழியு மருவிபல

மயிலாச லத்தில்வரு புலவோர் துதிக்குமொரு

குருப ராவெ னத்தினமு முருகி நாடு மெய்ப்புலவர்

குரவ நீப முற்பகரு மளவி லாம லர்த்தொகுதி

குறைவு றாவொ ளிப்பரிதி யனைய தோள ணிப்பகுதி

குலிச மூவி லைப்படைவில் கணைவை வேன்மு தற்பலர்சொல்

குகுகு கூவெ னத்தனது சிறகை மோத டற்பறவை

குளிரும் வாவி யிற்கவுரி முலையி னோடு கிர்த்திகையர்

கொடிய ராவி னைப்பகலை யுலகின் மாறி வைத்தமரர்

குறளை நார தத்தவசி முயலும் வேள்வி யிற்றகரொர்

குடைய தாமெ னக்கலப நிழல்கொண் மாம யிற்கடவல்

குமிழி தோய்ம தத்தயில மொழுகும் வார ணக்களிறு

குவளை நேர்வி ழிச்சசிமின் மருவு வான்வ ளர்த்துதவு

கொடியி னூடு வைத்துருக முடியும் வார்த ழைக்கலைகொள்

கொலைசெய் வாள்வி ழிச்சிறிய மகளிர் பார்வை மெய்த்தவர்கள்

கொடுமை யேமி கப்புரியு மவர்கள் வேர றக்கறுவு

கொடையி லாமு ழக்கவவர் மனைக டோறு முற்றடியர்

குசையு நாணு றக்கதுமை யுடையமி யாமெ னப்பெரிது

வருவ வாத மிட்டுழலு மவர்கள் போக மற்றவர்க

வணிகொள் வார்செ விக்குழைக ளுலவு சீர்பொ றுத்தழிவி

வடலை யாரு டற்பரமர் பிரண வாக ரப்பொருளை

வகில லோக முற்பருகி யுமிழு மால்வ யப்படையை

வரிய நான்ம றைக்கிழவ னுடலில் வேர்வை விட்டலறி

வமரர் கோன்மி கப்பயமொ டிணையில் காவிரிக்கரையி

வடல்கொள் வீர ருட்டலைவ னொருவ னீசு ரக்கணைகொ

வலரும் வாரி சக்கடவுள் வரம தாலு வப்படையு

வளவின் மாயை வெற்புருவ முடைய தான வப்பயலை

வழலும் வாய்வி டக்கடிது பொருத தாரு கக்கொடிய

வறிவி னான்மி கப்பெருமை யுடைய கோள ரித்தகுவ

வலமை கோத திக்கிடையி னெடிய மாம ரத்துருவொ

வமல யோக தத்துவசின் மயசி வோக முற்றவர்த

வயர்வு றாம லெக்கணமு முருக னேயெ னப்பகரு

வலகை யான்மி கத்தளரு மொருவ னோடு பற்பலரு

வதிக வாழ்வு டைப்பழைய மதுரை யூரி னிற்புலவ

கருது மாறு முற்றுகுலவி யுதவி டாத பொற்குவடு

கடலை யேவி டத்துணியும் வருண னார்தொ ழுத்தனது

கனக நாடு டைத்தலைவன் வலிய தூத ரைக்கொடுசெய்

கவிசொ லேனெ னத்தினமு நுவல்பொ யாமொ ழிக்கெதிரொர்

கனல தாம லைக்கருகி னிலவு கோபு ரத்துயுமொர்

களிறு நாணு றத்தொனிசெய் பனுவ லானொ ருத்தனது

கலைவ லார்மி கப்புகழு மிசைகொள் போரி யிற்றவசி

கறையில் பாலை யற்குவகை பெருக வோர்க விக்குரிய

கலுழ னார்கை யிற்றலையை நிரும லாந திக்குரிய

கழறு மேழ்வ கைப்புவியி னுயிரெ லாம ழத்தனது

கயிலை யீச னைப்பொருவு முனிவன் வாய்மொ ழிப்படியொர்

கனியெண் மோத கக்குவிய லனைய வேமி கப்பருகு

ககன மாந திப்புனலை யனைய நீர ழைத்துமைகொள்

கமல வாவி விட்டெழுமோர் முதிய தாதை யுட்கருது

கவள யானை யொத்தொளிரும் வழுதி கூன்வி டச்சுரமொர்

கடுவை நேரு டற்சமண முனிவ ராமு ழுக்கொடியர்

மருவ றாம லர்க்கணைக ளளவில் கோடி தைத்துருகி

மதுர சாக ரத்தமிழை யுதவு சீரு டைப்பொதியை

வகுள நாண்ம லர்த்தொடையல் புனையும் தற்சிலருண்

வரத மான தைப்பொருவி லபய மான தைக்கொடுதன்

மறவ னோடு கைச்சமர்செய் திரவி லோர்கொ டிக்குவகை

மறதி யாலு ணக்களியின் முழுகு வான்வெ ளிப்படவு

வயதி னாலு மிக்குறும வண்மு னாவ லிற்கடியின்

மறுவி லாவ ரைக்கவிதை யொருவ னோத லிற்புளிய

மனைய லாது மற்றவரை யனையெ னாநி னைப்பவன்முன்

வனச லோச னத்தொகுபெண் முடியின் மேல்வி ழத்துகுகல்

வயின வாத ரத்தொருவ னிசையு நாளின் முற்புனையும்

வயிர வாதி கட்களவி னினமு மூனு மிக்குதவும்

மனது வேறு பட்டுத லிலது நாடி நிற்பவர்கண்

மலையி லேறி முற்புவியி லுருளு மாண வச்சிறுவன்

வரிய ராவி னத்தரசர் பலர்சொ னாலு முற்றுதலின்

வளமை சேர்தி ருப்புகழை மொழிஞ வார்க ளுக்கெளிய

புயலார் மயிலமலைப் புண்ணியமே போல்வான்

கயலார்கண் வள்ளி கணவ—னியலாரப்

பாடுமடி யேன்றனக்குப் பத்தர்மனப் பங்கயந்தோ

றாடுமடி யேன்றரமாட் டான்

மாட்டாத வென்னை வலியவந் தாட்கொண்டு வண்கமலத்

தாட்டாம ரைத்தொண்டு செய்யென் றுமுன்பு தடுத்துநின்றான்

கேட்டார் மகிழ வரங்களெல் லாந்தருங் கீர்த்திகொண்டு

பாட்டா லுயர்மயி லாசலத் தோங்கயிற் பண்ணவனே.

பண்குலவு செந்தமிழா னின்கமலத் திருவடியே

கண்குலவு தோகைமயிற் பரிமீதி லொருதரநற்

பெண்குலவு மொருபாகப் பிஞ்ஞகனுக் குபதேசம்

திண்குலவு மயிலமலைக் குருபரனே வேலணியுந்

சேயமா முகங்க ளாறுடைக் குமர

றூயவெண் சேவற் கொடியணிந் தாடுஞ்

மாயவன் பரமன் கணபதி முதலாம்

தாயக மான மயிலமா மலைச்சீர்

எவர்க ளும்புகழு மயிலம லைக்குக

தவமுயன் றுறையு மனமுள வித்தகர்

லவனி யெங்குநிறை தருபுகழ் சத்திய

சிவன்மு குந்தனயன் மகபதி யொப்பவர்

முத்தமனைய நகைமடவீர் மொழியக்கேளீ ரென்கனவின்

சித்தங்கவர்ந்தான் வளைகவர்ந்தான் சேலைகவர்ந்தான் றிறல்கவர்ந்தான்

பைத்தவரவக் கடிதடமும் பணைத்தமுலையு மதவேளும்

னெய்த்தகுரவங் குவளைவெட்சி நீபமுதலா மாலைகளி

வீர வடிவேற்கை வித்தகனை வெள்ளிமலைக்

காரன்விழித் தீயில்வந்த காரணனை—நீரருவி

கொட்டுமயி லாசலத்திற் கும்பிட்டுக் கொண்டபின்னு

மிட்டுமயி லாரிடஞ்செல் வேன்.

ஏனலங் கானிற் பரண்மீ திருந்த விளங்குறத்தி

பானலங் காமர்க் குருகிப் பணிந்தவன் பண்ணவர்க்கா

வீனலங் காதிபற் செற்றோன் மருக னெனத்துதித்து

நானலங் காண மயிலா சலத்தினை நண்ணினனே.

நண்ணல் கண்டு நமக்கு மயிலம்வா

ழுண்ண லோர்வர மாயினு நல்கிலான்

கிண்ண நேமுலைக் கீர்த்திகை பானுகர்

வண்ண வாய்ச்செயல் வன்மையில் வன்மையே.

வன்ன முலைத்துணையை வாய்மொழியைத் தாழ்குழலை

நன்னயஞ்சேர் கண்ணைமிக நம்புமென்னை நத்துகில்லாய்

கன்னல்விற்கை மாரன் கடும்போர் விளைக்கின்றா

னென்னடிநான் செய்வே னெழின்மயிலத் தேந்திழையே.

ஏந்துபூண்முலை மங்கைமார்களை யேவினாலவர் தங்களுக்

பூந்துணர்க்கடம் பாரமீதுபொ லிந்ததேன்மிக வுண்டுதன்

வேந்துடன்களி கூருநாரைகண் மெல்லெனப்பக ராதுபோ

நீந்துதற்கரி தாகுமென்றுயர் நெஞ்சநீயறி கின்றையா

நிகழ்த்தரும் பெருமை நிலவுதென் மலயத்

தகத்திய முனிவற் கருளிய வீறும்

பண்டுநற் கீரன் பருவர லொழித்துத்

தொண்டுக்கொண் டவிர்தரு தூய புகழுங்

கருணையே வடிவ மாகக் காண்டரு

மருணையூர்ப் புலவற் களித்தசெந் தமிழுங்

கடனடு விழிந்து கரைமடத் தவிர்தரு

திடமலி பாலைய னாதிய சித்த

ரெண்ணிலார்க் குதவு மெழிற்பெருஞ் சிறப்பு

நண்ணிநின் றன்பா னானும்வந் தடுத்தே

னென்பெருங் குற்ற மியம்பரி தாயினு

நின்பெருங் கருணை நினைக்கரும் பாற்றாற்

றவிர்க்குமென் றுன்னித் தமிழ்கொடு சிறிது

கவித்தொடை வனையக் கருதின னாதலி

னெஞ்சிறக் கலாபத் தணிக்குடை பரிக்கு

மஞ்ஞைவா கனத்தின் மரகத வன்னக்

கிள்ளையோர் பாகங் கிளர்ந்தர வொருபால்

வெள்ளைமால் களிறு மேனாள் வளர்த்த

பொன்னிறத் தன்னம் பொலிதர நடுவி

லுன்னிய பதினா றுருவிலொன் றெடுத்துச்

சேவலுந் தண்டுந் திருக்கை வேலும்

பாவலர் பனுவல் பகர்வன பிறவுந்

திகழ்தர வந்தருட் சேவை நல்கிப்

புகழொடு தவமும் பொருந்தவைத் தருள்வாய்

தென்னையு மாவுஞ் செருந்தியுங் குருந்தையும்

புன்னையும் பிறவும் பொலிதரு சாரற்

குயிலினம் பாடக் குரங்கினங் கொட்ட

மயிலின மாடும் வளந்திகழ் மயில

மாமலைக் கோயில் வயினினி தமருங்

கோமளக் குமர குருபரக் குகனே.

குகனே மயிலமலைக் கோமானே யீசன்

மகனே யெனத்தினமும் வாழ்த்தி—முகமாறும்

பன்னிரண்டு தோளும் பதமிரண்டு நாடுநர்முன்

னென்னிரண்டு கைகுவியு மே.

குவிக்குங்கைத் தொண்டரைக் காப்பான் மயிலக் குவட்டிறைவன்

செவிக்கென் றுயரமெல் லாமுரைத் தாடருஞ் செய்தழை

கவிக்கின்ற திங்கட் குடைமத வேடன் கணையை வென்று

புவிக்கண் ணிறைந்த புகழ்வானத் தூடும் புகச் செய்ததே.

புகழனந்த முறவாக்கும் பொருளுநல்கு முறவாக்கு

மிகலறுக்கு மயிலமலை யிடஞ்சேர்க்கு மயிலமலை

மகனெனினுங் களித்தாளும் வண்கொடிதூங் களித்தாளு

மிகவணிதற் செயவேளே வினைவிலக்குஞ் செயவேளே.

வேளைக்குத விடுமெய்ப்பொருள் வினைவேரற வென்று

தாளைத்தலை மிசைவைத்தரு டருசண்முக முருகோன்

வாளைப்பொரு கண்ணாருடன் மகிழுந்திரு மயில

நாளைக்கெனு மொழியின்பய னணுக்கச்செயு னலமே.

நலங்குலவு மயிலமலைக் குமரேசன் றிருவடியை

லிலங்கடொறுஞ் சென்றிரந்து பட்டசள மித்தனையென்

கலங்கரிய நெஞ்சகத்தோ டாரெழுத்தைத் தினந்தோறுங்

றுலங்குபுகழ்க் கடன்மூழ்குங் கவுமாரர் வேடமிகத்

நானு நீயுமற் றனைத்துமொன் றெனப்பல

மூனு மாவியு மொன்றெனுந் துணிவுகொண்

தேனு மாவுமுன் றருமொரு குறமகள்

வானு ளார்வரும் பொழின்மிகு மயிலமா

வேள்விடும் பூங் கணைகள்வந்து தைக்க மேனி

வாள்விடத்தா லிறந்தமுதாற் பிழைக்குஞ் சிந்தை

கேள்வியுற்ற நிந்தைமொழி போதா தேயோ

கோள்விலங்கு மயிலமலைக் கோயி லானே

கோவில்கொண்ட குறிஞ்சியிராகமே

வீவின்மேனி முதிர்ந்தவராகமே

காவிசெங்கடம் பம்புயமாலையே

யாவியென்பவர்க் காட்சிமயிலமே

மயிலெனநடித் தயிலெனவிழித்

தொயிலுறநடந் துயிர்கவர்பவ

ரிருபூண்முலைக் கருதாமருண்

டருளாவலற் றிருள்பாழ்மனம்

போலும்பதஞ் சாலுங்கவி

மாலுண்டுளார் பாலுந்தினந்

தேனெனவினித் தூனையுமுருக்

கீனமில்கவி யானவில்கிலே-னிதனாற்

செந்தகைக் கிரியெனச் விகிமேல்

வந்தருள் செயத்தகு மயிலத் தரசே.

சேயநின் முகங்கள் பூதமோ ரைந்துந்

திறன்மலி திரடோ ளகம்புற மெனநூல்

தூயவர் விரும்புந் திருவடித் துணைபல்

துங்கவே லுலகைத் தருமவன் மற்றுஞ்

மாயவன் முதலோர் வணங்கிடு மொருவன்

மலையமா முனிவன் பாலைய னனையார்

யாயசீ ரனந்த முடையநீ யெளியேற்

வருவிதம் மயிலா சலப்பெருங் கோயிற்

நாயிற் கடையாகி நானிலத்து ரத்தனைக்கும்

போயிற் றொறுமிரக்கும் பொல்லேன்றன்-வாயிற்

றமிழ்மணக்கச் செய்தபிரான் றையநல்லார் கொங்கைச்

சிமிழ்மணக்குந் தேன்மயிலச் சேய்

சேயிலங் குந்திரு வுள்ளமுள் ளீரொன்று செப்புகின்றேன்

கோயிலங் குன்றக் குறிஞ்சியெங் கெங்குங் குறுகிநொந்து

வாயிலங் குன்றி வருந்தாம லெங்கண் மயிலவெற்பின்

மேயிலங் குங்குமக் கொங்கைமின் னார்பொன் வெறுத்துய்மினே

மின்னிலங்கிய வேலனென்சிறு மின்னினக்கம் விரும்பிலான்

பன்னிரண்டுசெ விக்குகன்சிலர் பன்னிடுஞ்சொல் வினாவிலான்

மன்னிடும்புகழ்ச் சேந்தனைங்கணை மன்னிரும்பைம றுக்கிலான்

வன்னிசேர்கரத் தண்ணலார்மகன் வன்னினைப்பவி டுக்கிலான்

வஞ்சமெல்லாந் தீர்க்கு மயிலமலை வாழ்முருகோன்

கஞ்சனரி யீசனுக்குக் கண்டனன்கா ணம்மானை

கஞ்சனரி யீசனுக்குக் கண்டனனே யாமாகிற்

கொஞ்சங் கருமங்கைக் கொண்டதே னம்மானை

கொண்ட தமரக் குலத்தினரா லம்மானை.

அம்மானை யாடிக் கழங்காடி முத்தாடி யணிமேவுபந்

செம்மானம் வருமட்டு முச்சில் வைத்தாடிச் சிரித்தாடியென்

பொய்ம்மானுடன் போனவன் றங்கைமைந்தனைப் பொறிமஞ்ஞையிற்

சும்மாவி ராதேய வன்பா லெனக்கான சொற்சொல்லெனச்

துடியடிக் களிற்றின் றோமுனை

யடியர்துழ் மயிலத் தண்ணலை

வடியயிற் கரத்து வள்ளலைக்

கொடியனென் றுரைக்கக் கூடுமே.

கூடுமவர்க் கருள்வேளைக் கூடாரைக் கொல்சேயை

யாடுமருட் கொடியானை யாடலம லசப்பானைத்

தேடுமன்பர்க் கெளியானைத் தேடாரைத் திருத்தானைப்

பாடுநருண் மயிலத்தைப் பாடாதார் பதர்தாமே.

தாமரைக்கண் முகுந்தனென வளர்ந்து காட்டுந்

தூமணிமண் டபத்திலிரு மகளி ரோடுந்

வேமவடம் பூண்டவிர்செம் மணிப்பீ டத்தி

காமகளி ரங்கவைழி யாடீ ரூச

ஊசற் குழைமடவார்க் குள்ளத்தை யொப்புவித்து

நாசப் படாத நலமளிக்க வல்லாயோ

மாசற்ற தென்மயில மாமலையில் வண்டுமொய்க்கும்

வாசக் கடம்பணிதே வா.

தேவருக் குஞ்சசி கேள்வன் றனக்குஞ் சிவன்முதலா

மூவருக் குந்துணை யாமுரு காவென்று முன்னுமன்ப

ரியாவருக் கும்பொது வாய்மயி லாசலத் தெய்தினர்க்கே

பூவருக் குந்தள ராவுண்மை ஞானப் பொருளெய்துமே.

பொருசேவ லணிநீடு மயிலாசலத்

றருசேவை யொருவாறு பெற்றோர்

குருசேவை முதலாய பலபேறு

றிருசேரு மருமத்தன் முதலாக

உய்யநல் வரந்தந் தாட்கொண்

செய்யநின் புகழே நாடுஞ்

பையர வருந்துந் தோகைப்

மையறா மயிலக் குன்றில்

வளமலிந்த மயிலவெற்பின் மன்னரென்னை முன்னைநாள்

யளவிலாத வுண்மைசொல்லி யவைமறந்து வஞ்சமா

பளபளத்த வேலணிந்த பன்னிரண்டு தோளிலென்

களவினீயு ரைத்ததூது போதுமீடில் பாணபோய்க்

பன்னிரண்டு தோளானைப் பவளமலை யனையானைப் பழுதிலாறு

முன்னி யுன்னி யுறங்கி யுறங்கிடா

ஆனையுரு வானதிரு ஞானமிசை தோன்று

பூனையுய்யச் செய்தானைத் தேனைநிகர் பாடற்

கோனைமலை பனிவரையின் மேனைமக டன்னைக்

மானையொக்கும் விழியார்கண் டனமுறப் பவனி

மனமுனது திருவடியை யல்லாது மற்றொன்றின்

வாக்குனது புகழன்றி வேறுவித மொன்றையும்

கனபணி யுனக்கன்றி வேறொருவ ருக்குமுயர்

கமழும்ப னீரிலையில் வைத்தவெண் ணீறுகொடு

புனமறம டந்தையொரு பொன்னகர்ப் பிடிதழுவு

புனலிகுர வங்கடம் பிந்தீவ ரஞ்செச்சை

யனவரத நடநவிலு மரகத மயூரத்தி

யணிமயில மலையினது தலையினிதம் விளையாடு

ஏசகன்ற பல்பாட் டிசைந்துபுகழ்த் தோள்களிலென்

மாசடைந்த சொல்லும் வனைவானே - யீசனுக்குச்

சொன்னதனைக் கிள்ளையொடுஞ் சொல்லிமயி லாசலத்தின்

மின்னவிர்வேல் பற்றிநிற்கும் வேள்.

வேளஞ்சித் தன்னுரு மாறித் திரிய விளங்கெழிற்சேய்

வாளஞ் சிறந்தகண் ணார்நட மாடு மயிலவெற்போன்

காளஞ் சிறிதுமில் லாப்பொருள் கேட்டுய்ந்த கண்ணுதல்பாற்

றாளஞ் சிவிகைபெற் றுத்துதி பாடிய தன்மையென்னே.

என்னேயமு நின்றிருக் கூத்து மிரண்டுமொன்றா

யின்னேகளி கூர வைகுந்திர லில்லைகொல்லோ

மின்னேர்சடை யான்முதா லாகிய மேலவர்க்கோர்

மன்னேமயி லாசலக் கோயிலில் வாழ்பிரானே.

வாழுங் கிளையி னிலைநீங்கி வளர்மென் முகையா முலைபசந்து

சூழு மனையா ரிடைநாணிச் சோர்ந்து வாடித் தளர்வெய்தி

வீழுங் காய மிகக்காய்ந்து வேனிற் சகியா வியன்கோங்கென்

பாழு மகள்போன் மயிலமலைப் பவளக் குகன்மால் படைத்ததுவே.

படையாலொரு முதுசூருடல் பப்பாதிய தாகப்

முடைநாறிய வூனுண்பவர் முன்னேகியு நில்லே

விடையெறிய பரமன்றலை மீதேமுய லகனும்

மடையாளமெ னக்கூறிடு மவருக்கிழி வுரையே

நமனஞ்சிய பெரியோரவர் தவமிஞ்சிய பயனாமென

தமறென்றுழல் வதுபோயநு தினநின்பணி புரிவேனொரு

குமரன்குரு பரன்வேள்குகன் முருகன்சர வணநீர்தரு

யமலன்பெற மொழிதாரக விபரஞ்சொலி மயிலாசல

கிழமுனிவன் வேடமிட்டுக் கேகயத்தை விட்டுப்

பழகிவசஞ் செய்துகுறப் பாவை—குழல்சரியச்

சேர்ந்தளி கூர்வான் றிகழ்திரு மயிலத்

தார்ந்தமெய் யடியவர்க் கஞ்சிக்

கூர்ந்தபூங் கணையான் கும்பிடல் வியனே.

வியனார் கமல மலரினமே

வெள்ளை நிறத்துக் குருகீரே

கயலின் குலமே கேதகையே

கருங்கு வளையே கடனுரையே

புயல்வந் தருந்துங் கசப்புனலே

புளினத் திடரே யளப்புனையே

வயமிக் குளவன் பேரொலியே

மயலி னிலையஞ் சகியெனே

ஏனமற மங்கையைவேற் கிட்டானை யீடில்பசுங்

கானமற மங்கையைவேற் கைக்குகனை—ஞானமற

மங்கையத்த ரேயா மயிலத்திற் கண்டுசென்னிக்

கங்கையத்த ரேயா கலாம்.

கலையான வத்திர வாணி புகழுங் கவின்மயில

மலையான வத்திர வாணிந்தை யேனையும் வாழ்விக்கும்வே

ணலையான வத்திர வாணிபங் குன்றொடு நந்தவென்றோ

னிலையான வத்திர வாணித்தர் போலு மியல்பினர்க்கே.

இயல்வளமு மலைவளமும் பொழில்வளமும் புனல்வளமு

புயல்வளமு முற்றுமுள்ள பலவளமுந் திகழ்மயிலம்

கயல்வளங்காட் டியநெடுங்கட் குஞ்சரிக்குங் குறமகட்குங்

வயல்வளத்தண் மருதமுத னானிலத்துஞ் சென்றாடி

வரும லின்றிய தொண்டருக் கருட்செயு

திருநி லாவிய பரங்கிரி யேரகஞ்

மருவு மாமலை யாவினன் குடிமுதல்

பொருவி லாயிரங் கோடிக ளாகிய

தனம்பகமா னவர்மீதே தனம்பகமா னவர்மீதே

வினம்பரவு பதியென்னா வினம்பரவு பதியென்னா

வனம்புயத்தாட் டுதியாதோ வனம்புயத்தாட் டுதியாதோ

கனம்படரு மயிலமனே கனம்படரு மயிலமனே.

அமலன்புகழ் மயிலாசல மதில்வாழ்சிவ ஞானிக்

றமதென்றுள பலசித்தர்க டந்தாண்மலர் மகரந்

மெமதன்பவி டாதேபல மீயங்கொடு வந்தா

முமலத்தடை யறியேமிரு நாகந்தரு வாயேன்

வேமப்பான் முழுக்காட்டி யாடை சாத்தி

மேமப்பாத் திரத்திலன்னம் பருப்பு நெய்பா

லியாமப்பா லியைந்தரச வாதஞ் செய்வோ

சேமப்பாங் குறுமயில மலைப்பொற் கோயிற்

செப்பரிய பல்சீர்த் திருமயில மாமலையிற்

றுப்பனைய மேனிச் சுராதிபனை—யெப்படியுங்

காணாம லென்றன் கலிதீர மாட்டாது

நாணாம லுந்திரியே னான்.

நானங் கமழு மயிலா சலத்தி னடிக்குமருட்

கோனங் கமழு மயிலா சலத்தினர் கும்பிடுந்தா

ளானங் கமழு மயிலா சலத்தின் னன்றடற்சூர்

வேனங் கமழு மயிலா சலத்தினல் வீட்டிடுமே.

வீட்டு நேய மிகுத்துனை நாடிடுமென்

பாட்டு மாலை பரிந்தருள் செய்குவையோ

காட்டு வள்ளியைக் காவுடை யான்மகளிற்

கூட்டு வாய்மயி லாசலக் கொற்றவனே.

கொற்ற வர்க்குமுயர் மாதவர்க்குமொரு

கோழியங்கொடிகொண் மயிலவெற்பிலிரு

னற்றமீதெனவ றிந்தளிக்குமுரு

னெம்புயக்கழனி னைந்துதெண்டனிடு

மற்றவர்க்குநிகர் வாழ்வெய்தாதுடலு

மாநிலத்திலியெ றும்புமோர் பெரிய

வற்றலின்றிவரு நல்வினைப்பயனும்

மண்ணடைந்துநிற மாறுமெண்ணில்பல

ஆகுமதை யழிப்பதற்கு மழிவதனை யாக்குதற்கு

பாகுநிகர் தமிழ்ப்பாடல் பலபாடிக் களிகூரும்

யோகுடையார் மலிபொதியை யுயத்திருச்செந் தூரருணை

றேகுமதிற் சலிப்பெய்தி யெழின்மயிலா சலக்குவட்டி

அறிஞர்தூழ் மயிலத்

தெறிகதி ரெழிற்சேய்

வெறிகமழ் மென்றாட்

குறிகொளல் குணமே.

குணப்பிசகுந் தோள்வலியுங் கொண்மறவர் பெண்ணை

மணப்பதற்கு மன்னனிச்சை வைத்தாற்-கணப்பொழுதி

லந்தப் புரத்திருக்கு மாயிழைமா ரெல்லோரு

மிந்தமயி லத்துறுவா ரே.

வார்வேல் புரக்கு மயிலா சலத்து மறவர்கொம்பைச்

சேர்வேனென் றெண்ணு மரசேவந் தூதுந் தேயவழக்

கோர்வேம்பைக் கட்டுத லன்றோ முன்கற்பகத் தூறொழித்த

சீர்வேங்கைக் கொவ்வுங்கொன் மாப்பட்ட பாட்டைத் தெளிந்துசொல்லே.

சொல்லு மாய்ப்பொரு ளான சோதியை

யல்லு மாய்ப்பக லாகி யல்லதைப்

புல்லு மாறெழின் மயிலப் புங்கவ

னொல்லு மாறுமா முகங்க ளோதுமே.

ஓதும் பனுவற் றொகையா வையுநின்

தேதுந் தனதென் றுரையா வழியா

காதுஞ் சிலைவே டர்புனத் தினஞுங்

வாதுங் களியா கிநடிப் பவனே

மின்றயங்கும்வடி வேலணிதோளுடை விகிர்தன்

குன்றடுத்துமயின் மேல்வரல்கண்டத னாலே

நன்றவன்றருசுகம்பெறுவாய்மலை யாதே

யென்றனக்குநிறை நாழியினெல்லொடு சோறு

அம்மா வென்குறி கேளுன் னாக்கஞ் சுந்தர மீகை

சும்மாபோ மென்றி ராதே தூய மயில மலைவா

ழெம்மான் றன்புயஞ் சேரு மின்பக் கடலை நல்கு

மம்மான் கட்புன னீங்கி வருத்தந் தீருள மகிழ்ந்தே.

மகிழமாமலர் மாலிகைமாரவேண்

சகிகணிந்தையு மம்புலியுஞ்சுடத்

வெகினமூர்தியைக் குட்டியகையனே

முகிலறாமயி லாசலத்தையனே

தெய்வங்க ளெத்தனையு மொன்றென வுணர்த்திடத்

சிவசமைய முதலாகு மறுவகைச் சமையமுந்

பொய்வலித் தானவர்கள் வலியொழித் தமரர்வளர்

பொறியனைய குஞ்சரிமு லைத்துணைக் களபம்

மைவனக் குயிலனைய வள்ளியின் றந்ததினை

வண்டமிழ்ப் புலமைதிகழ் கவுமார ருக்கினிய

வைவதற் கஞ்சாத கொடியேனை யன்றுதிரு

மயில்வா கனத்தெய்வ மயிலார் புயத்தெய்வ

தெய்வப் புலமையுந் திருப்புகழ்ச் சிறப்பு

மைவைகைப் பொறிகட் கடங்கா வரிவுந்

தொண்டர்தம் பணியுந் தூய நெறியு

மண்டலத் தரையரும் வணங்கு மாண்பு

மன்னபல் சீரு மடைவது குறித்து

நின்னருட் பேறே நினைத்துநெட் டுயிர்த்துத்

தோகைமா மயிலைச் சுடர்ச்செஞ் சூட்டு

வாகைவெண் சேவலை வடிவேற் படையை

மூவிலைச் சூல முதிரொளி வயிர

மாவிலம் படல்வாள் வயங்கெழிற் கேடகஞ்

சக்கரஞ் சங்கந் தனிக்கயி றங்குச

மிக்கசீர்ப் பணிகண் மிகவணிந் துள்ள

பவளமால் வரைநேர் பதினா றுருவிற்

றவளவெண் ணீற்றுச் சங்கரன் பரவுஞ்

சிற்சில வற்றொடு தினந்தினங் கருது

நற்செயல் பொலிந்த நாயினேன் மனத்தைத்

தளர்வொடு சலியாத் தகையுறப் புரிவா

னளவில்பே ராட லலைபுனற் பொருநைத்

திருவுரு மாமலை யாதியிற் செய்து

பருவம்வந் தடுத்தது பதறே லென்ன

விருதரங் கூறி யிறுமாப் புய்த்துப்

பருவரன் மிடியிற் பட்டார் போலப்

புல்லர்தம் மனைகளிற் போய்வர விடுத்து

நல்லறல் கடுக்கு நறைக்குழன் மகளிர்

கணைப்பிணை யிணைவிழிக் காமர் கனிவாய்

துணைமுலை யிளநலந் தொய்யிலின் மென்றோ

ளிறானிகர் வேளர சிருக்கை யாதியினு

முறாவரச் செய்தனை யொருகணத் தொருதர

மாதலின் மருண்டன னருண கிரியென்

றோதலும் பிறவு மொளியா வண்ணங்

குழீஇய முனிவர் குழாத்தொடு மாசு

கழீஇய மதிநிகர் களிற்றிற் றோன்றித்

தகர்கொணர் வீர வாகுத் தலைவ

னிகரென விளங்கவெண் ணீறளித் தருள்வாய்

பைம்புயற் புனலைப் பவள மேய்க்குஞ்

செம்புகர் வேழத் திரணெடுந் தடக்கைப்

புழைவழி யுறிஞ்சும் புதுமலர்ப் பொதும்புர்

தழைவள மயிலா சலப்பெருங் குவட்டிற்

குலவுபொன் மதிற்றிருக் கோயி

னிலவுசீர் பொறுத்த நிமலசற் குருவே.

சற்குருவாந் தன்மைத் தவத்தோர் தமைமறந்து

நிற்கு மிசைமதங்கி நீலவிழி—பொற்குவட்டை

யன்னமயி லாசலத்தா னாற்றிருதோ ணாடியதா

லின்னமசை யாதிருந்த தே.

இருந்துலங் கொண்ட வயிரவர் போற்று மிகன்மதங்கி

வருந்துறைக் காற்றெனச் சீறிச் சினந்துழல் வாய்திறந்து

பெருங்குத ரான புறமதத் தோர்களைப் பிய்த்தருந்திக்

கருந்துதங் கொன்றபி ரான்மயி லாசலங் காண்பவளே.

பவச்சாதி யாமதங்கி தருநரம்பு பஞ்சினுக்கும்

மவச்சாவா வெய்யின்முள்ளிற் றவிப்பாரைக் கழல்புரக்கு

தவச்சார்பி லுயர்வசிட்டன் கைக்கொண்டான் மதநடியார்

நவச்சாமப் பயிரெள்ளா மயிலத்தா னன்பர்சொல்லு

கேட்டினுக்கு ளஞ்சிநின் கிளித்தமிழ்க் கிளத்துவேன்

மாட்டிரங்கி டாதிருக்கும் வன்மையென்ன நன்மையோ

கோட்டினத்து யர்ந்தவண்மை கொண்டதான மயிலம்வாழ்

தாட்டிகச்ச டானனச்ச ரோசமுற்ற தலைவனே.

தலையா லன்புடனே யுனைச்சந் ததமும் பணிவேன்

முலையா னைக்கிடை போமன மூடமொ ழித்தருள்வா

யிலைவேல் கொண்டவ னேதக ரேறிய சேவகனே

யலைசூழ் பார்புகழ் சீர்மயி லாசல வித்தகனே.

வித்தை யாலும் வருந்தி டாதுன்

முத்தை வென்றவெ ணீற ணிந்தொரு

தத்தை யொன்று குலாவு திண்புயச்

தத்தை தங்கையொ டாடல் கண்டுவப்

அண்ணற் கொருபொருள் பேசுநின்

மன்னச் சிறுநடை யார்மயன்

விண்ணப் பமுமுன தாறிரு

வெம்மைக் கலிகெடு மாறுபு

கிண்ணத் துணைமுலை வேடுவ

கின்னக் கிழமுனி யாயுமி

வண்ணத் தமிழ்மயி லாசல

வன்மைச் சமணணு காதருள்

வேளணிம லர்ச்சமரு மீனமலி வுற்றபுலை

வீடுதொற லைக்குமிடி நோயுமிக லிற்றமியன்

காளவிட மிக்கொழுகும் வாயரவி னைப்பருகு

காதலிரு வர்க்குநடு வேலுடனு தித்தளவில்

வாளவுண ருக்கரச தாமென முளைத்தநெடு

வாரணமு கத்தமைய னாரொடுப கைத்துலக

தாளநிகர் பொற்புமுலை மாதரனை வர்க்குமொரு

தாரணிது திக்குமயி லாசலமு கட்டில்வரு

ஆனதா கின்றதினி யாவதெனுங் காலமற்ற

ஞானபரா னந்த நமக்கருள்வான்—வானளவுஞ்

சீரார் மயிலமலைச் செவ்வே ளெனவிளங்கும்

பேரார் குருபரப்பி ரான்.

பரம்பிய தென்றற் கனல்காட்டி மாங்குயிற் பாட்டொலித்து

வரம்பெறு மாநதி நீருண்ட வேனின் மயிலமலைச்

சிரம்புனை தாளுடைச் செவ்வேண் மயிலிற் செலுத்துமென்றாற்

றறம்படு கார்பனி யென்செய்யு மோவிளந் தையலையே.

தையலுக்கு முலையரும்பு முதிராக் காலஞ்

வெய்யமதன் கணையெடுத்து வெகுளாக் காலம்

பையனைய கடிதடப்பு மலராக் காலம்

வையமுதன் மூன்றுலகுந் துதிக்குந் தொல்சீர்

மலியுருங் கருணை பழியான் வானோர் பரவு பெருமான்

ளொலிதங் கியதிண் கழல்சே ருபய சரணங் கருதி

கலியை மதனை விதியைக் காலன் றனையுண் மதியார்

புலியைக் கரியை யுரித்தார் போலுஞ் சிலரைப் பணியும்

திகழுஞ் சண்முகப் பண்ணவன் வீரஞ்

புகழும் வேலுடைச் சேவக னாண்மை

னகழுஞ் சாகரஞ் சூழ்புவி மெச்ச

லிகழுஞ் சிந்தையு ளேனையு மாட்கொண்

ஆரார் செஞ்சடைப் பரம னார்விழி

ளகத்தி யன்முத லான தொண்டருக்

வாரார் பூண்முலைக் குறத்தி குஞ்சரி

மயில மால்வரை யருவி நீர்மிக

யேரா ருழவர் களித்து மையல்கொண்

லினித்த மொழிகள் பேசிச் சரசத்

காரார் மென்குழல் சரியப் பெரிய

கவிழ்ந்து நிமிர்ந்து நாற்றை யெடுத்துக்

ஈரம் பொருந்தா விதயத் தெளியேனை

வாரம் பொருத்து வலிதாண்டா

எாரம் பொலிமயில் தன்பர்கபகை மாற்றுதற்காம்

வீரம் பொறுக்கதிர்வேல் வேள்.

வேளைக் கருளு மயிலத்தன் றன்னை விரும்பனன்றே

வேளைக் கருளு மயிலத்தன் றன்னை விரும்பனன்றே

வேளைக் கருளு மயிலத்தன் றன்னை விரும்பனன்றே

வேளைக் கருளு மயிலத்தன் றன்னை விரும்பனன்றே.

நன்றேவருக சிவபெருமான் ஞானாகரமே வருகமறை

குன்றேவருக மயிலாருங் குருந்தேவருகக் கனகநகர்க்

தின்றேவருக களிறேறி யின்னேவருக கழறியவா

மன்றேவருக பலகோடி மலையாய்வருக வருகவே

வருபல கனவினி லொருவா சகமே

தருமக ளழகிய குறமா துடனே

டிருவருள் வளமுறு சிவஞா னியர்நேர்

விருமையு மெளியவர் பெறுமேன் மையினா

சலனமற்றதிரு மயிலவெற்பிலரு

சண்முகக்கடவுள் வள்ளிக்குஞ்சரித

வலமிகுத்ததொரு சேவல்வேல்கலப

வண்டமிழ்ச்சுவைம லிந்திடப்புலவர்

நலமனைத்துமுத வத்தகுந்தசிவ

நானிலத்துயிர்கண் மிடியிலாவுவகை

குலமறைப்பகுதி யாகமத்தினொடு

கோதையிர்சிறிய கொங்கையீரளவில்

மின்னவிர்ந் தாங்கு மிளிர்கதிர் வேலும்

பொன்னவிர் மஞ்ஞையும் பொருதகர்ப் பரியுங்

களிறுஞ் சேவலுங் கழறுவ பிறவும்

வெளிறுநீ றணிந்த மேனியும் விளங்கப்

பரசிவன் றிருமால் பதுமப் புத்தே

ளரசிலை போன்றே யவிர்தரு மல்குற்

சசிமினாள் கணவ னாதியர் சார்தரப்

பசிமுது பலலோர் பல்லோர் சூழக்

கந்தநா யகனைக் கவின்றிகழ் பொதியை

மந்த மாருதம் வரப்பெறு மயிலத்

தந்தணர் போற்ற வமர்பெருந் தகையைச்

செந்தகைப் பைந்தகைத் தேவிய ரிருவர்

நடுவினி தமரு ஞான பண்டிதனை

மடுவினு மொருக்கால் வந்தசண் முகனை

யேத்துவா ரேத்து மியல்பினுக் கிசைந்த

நாத்துணை வாணி நவைதவிர் முதுநூல்

கற்றுழி வணங்குங் கான்மலர் படைத்த

முற்றுமுணர் கடவுள் முனைகட வுளரைக்

கனவினு நனவினுங் கண்டுவப் பெய்திச்

சினமிலாச் சாந்தந் திருமுறு முத்தி

வீட்டுறக் கருதி வியன்றமிழ் மொழியாற்

பாட்டுரைத் தணியும் பழங்கவு மாரர்க்

கணிமலர்ப் பொதும்பல் பல்குறிஞ்சியும்

பிணியறுத் தழியாப் பெருமை நல்கும்

புனிதப் பூசையும் புரைதவிர் நாட்டமுங்

கனியுமெய் யுணர்வுக் களிக்குந் திருவே.

மயிலமலைக் கோயிலுக்குள் வாழ்முருக வேளுக்

கயிலதனைப் போற்றுமவ னன்பாற்—பயிலுங்

கலம்பகத்தைக் கூறுமவர் கல்வியறி வென்னு

நலம்பகம்பெற் றுய்யு நரர்.