பூமே லயன்படைப்பும் பொன்னவன்கோன் காப்புமுயர்

சேமேல் வருமீசன் செய்துடைப்பும்-நாமேவும்

வேலேந்து மய்ய விளக்கினையே நின்னவென

மாலேந்து மேழையற்கு மன்.

சோம்ப லொழிந்து சுகமென்று பெற்றிடுவேன்

பாம்பணியு முக்கட் பரம்பரனே-தாம்பணியும்

எந்தைகுரு நாதா எழில்ஞானி யார்மடம்வாழ்

கந்தவடி யேனையின்று கா.

கானக் குறவள்ளி கால்வணங்கு கந்ததெய்வ

யானையுணர் பன்னிருதோ ளண்ணலே-ஈனஞ்சேர்

ஊணோம்பி யென்று முழலெளியேற் குன்றனடி

தானே யுறுதிச் சரண்.

மன்னவர்தஞ் செல்வ மதியேன் நிறைகல்வி

என்னுஞ்செல் வந்தனையு மெண்ணிலேன்-பொன்னைநிகர்

நின்னடிச்செல் வந்தனையே நீள நினைந்திருப்பேன்

கன்னன்மொழி வள்ளிகண வா.

கற்பித் ததுபோதும் கற்பித்த வவ்வழியே

நிற்பித்தல் வேண்டும் நிருமலனே-யற்பபத்தி

யேனுமிலே னேழையே னேந்தெழில்வேற் செங்கரத்தாய்

நானுய்த லென்றோ நவில்.

அயன்வாழ்வு வேண்டேன் அரிவாழ்வு வேண்டேன்

வியனிந் திரன்வாழ்வு வேண்டேன்-மயிலிவர்வோய்

நண்பன் குபேரன் நயவாழ்வு தான்வேண்டேன்

எண்ணுவது னீரடியே யீண்டு.

அயனாய்ப் படைப்பாய் அரியாகிக் காப்பாய்

தயல்பாக னாகித் தணிப்பாய்-மயனீக்கி

யாலி லடியேனை யாரே தடுப்பார்செவ்

வேளென்னுங் கோனே விளம்பு.

நக்கீ ரருக்காக நல்ல வயில்கொண்டே

அக்கல் பிளப்பித்த அண்ணலே-எக்கலினும்

திண்ணியவென் னெஞ்சச் சிறுகல்லைச் சேர்த்துருக்கல்

எண்ணி னரிதோ வியம்பு.

நல்லோர் குழுசேரேன் நாரியர்பின் சென்றென்றும்

பல்லாறு சொல்லிப் பழிச்சுவேன்-சொல்லுகுக

இத்திறத்த னென்றே வெளியேனை நீக்குவையேல்

முத்திதனை யார்தருவார் முன்.

அன்பிலேன் மேலா மருளிலேன் எப்பொழுதும்

முன்புபின் பில்லா முருகனே-கொன்னயில்வேற்

கோமானே கோவல் குருவடிவாய் வந்தாண்டா

யாமா றறியேனை யன்று.

அவனி மகளி ரருத்தத்தி னாசை

புவனந் துதித்திடவே போக்கித்-தவமார்

பெரியோ ருறவைநான் பெற்றுய்வ தென்றோ

அரிமருகா சேந்தா வறை.

புன்கண் டனையகற்றிப் போதங் கொளுத்துகுக

என்கண் வினையகற்ற லென்னரிதே-என்புருக்கும்

அன்புபெற்றார் பெற்றாரே ஆனந்த மென்றறிந்தும்

அன்பிலனென் வேலா வறை.

நுன்சந் நிதிசேர்ந்தார் நோய்கொண் டுழல்வாரோ

துன்பஞ்செய் சூர்முதலைச் செற்றாய்கேள்-என்கண்சேர்

நோய்மாற்றிக் காக்கு நுகம்பூணு மெந்தாயே

தாய்போற்சேய் காப்பாரார் சாற்று.

சாற்றுதற்கு நாவுடையேன் உன்னநெஞ்சு தானுடையேன்

போற்றத் தலையுடையேன் பொய்யனேன்-தேற்றமருள்

எங்ஙனுய்வேன் செந்தி லெழிற்பதிவா ழெங்குருவே

மங்கைவள்ளி நாயகனே வந்து.

வந்துதினம் வானோர் வணங்கி மகிழ்ந்திடுவர்

இந்தணிந்த வீச னிறைஞ்சிடுவேன்-புந்தியிலேன்

காலத்தை வாளா கழிப்பேன் குமரகுரு

சீலத்தைத் தந்தருளெற் சேர்ந்து.

நல்லா வினன்குடிவாழ் நாயகனே நன்குணராப்

பொல்லாதே னென்றோ பொருந்துவது-கல்லாரம்

முல்லைநகு வெட்சி மொய்த்திடுநின் பாதத்தைக்

கல்லைநிகர் நெஞ்சு கனிந்து.

எக்கலினும் வாழ்தல் இயல்புநினக் கென்றிடுவர்

தக்கவரைச் சாரே னுளக்கல்லில்-மிக்குயர்ந்த

செந்தில் முருககுக தேவநீ வாழ்நிலையென்

சிந்தனைக் கெட்டாநீ செப்பு.

கனிந்து கனிந்துருகக் கற்றிலேன் யாதும்

முனிந்து முனிந்திடவே மூத்தேன்-வனைந்து

துதிபுரியேன் சாமிநினைச் சூழ்ந்திலன்செவ் வேளே

மதியிலே னுய்ய மதி.

மதியினுட னாறணிந்த மாதேவ னன்று

விதியின் வணங்கி வினவத்-துதிசேர்

பிரணவத் தின்பொருளைப் பேசியவென் சற்குருவே

பரவிடுமெற் கின்று பகர்.

பகர்ந்தவே தாகமத்தைப் பார்த்திலேன் பார்த்தே

உகந்தவற்றிற் சார்பொருளை யோரேன்-சகந்தனில்யான்

ஏன்பிறந்தேன் மூடன் இயம்பிடுமின் சொல்லில்லேன்

கான்பிறந்த வள்ளிகண வா.

பாகாரு மின்சொற் பகர்வள்ளி காதலனே

நாகா சலமமரு நாயகனே-மாகாயம்

யானடுத்துச் சோராம லாறுமுகத் தேவேநீ

தானெடுத் தாளல் தலை

கற்றுமறி வில்லாதேன் கற்றவரைச் சேராதேன்

பற்றெனைப்போ லார்க்குண்டிப் பார்தன்னில்-முற்றும்

அறிந்தோர்போற் பேசும் அசடனயில் வேலா

சிறந்த வறிவினைநீ சேர்த்து.

கனவினிலும் நின்னைக் கருதவரந் தந்து

நனவினிலும் நாடுநலம் நல்காய்-தனதன்

நிகர்செல்வர் வாயிலி னின்றவா தாள்வாய்

புகர்வேற் கரத்தாய் புரிந்து.

காலா யுதக்கொடிகொள் கையா வடித்திட்ட

வேலா யுதங்கொள் விமலனே-மாலாம்

இருள்விடியக் கூவுவித்த லேலாதோ வின்பப்

பொருளே எனக்குப் புகல்.

வேலை யளக்கருள் வீழ்வீர வாகுவைநீ

வேலை விடுத்தன்று மீட்டனையே-வேலையிப்

பாரறியச் செய்யேன் படுபிறவி வாரிக்குத்

தாரயில்வே லின்றிலையோ சாற்று.

நீயா ரெனக்கேட்ட நீள்சயந்தற் கின்பளித்தாய்

மாயாத துன்பத்தை மாய்வித்தாய்-காயாம்பூ

வண்ணன் மருகாநின் மாண்புணர்ந்தேற் காங்குசெயா

வண்ணமென்னோ நீவாய் மலர்.

அருணகிரி நாதர்க் களவில்பே ரின்பம்

வருவித் தருள்செய்த வாழ்வே-தருணமதி

தாங்கினோன்சற் குருவே தமியேற் கருள்செய்தல்

பாங்கன்றோ நீதான் பகர்.

திருக்கோவ லூரிற் றிகழ்குருவா வந்தாய்

மருக்கடம்ப மாலையணி மார்பா-தருக்கில்

பெரியோரைச் சார்ந்தின்பப் பேறு பெறற்கே

உரியவனா நீமனதி லுன்.

களங்க மதியுடையேன் கல்வியிலேன் எங்ஙன்

துளங்கு நினதியலைச் சூழ்வேன்-விளங்குமயில்

வாகனனே வள்ளி மலரடியை வாழ்த்துகின்ற

மாகனவா னேநீ வழங்கு.

தத்துவங்க ளாறாறும் தாமகல வப்பால்வாழ்

வத்துவே வாழ்த்து வரந்தருவாய்-பொத்தறாப்

புல்லறிவி னார்ச்சேரும் பொய்யனெனைக் கைவிடேல்

நல்ல தருணமிதே நன்கு.

பஞ்சப் பொறியென்னும் பற்றலரைச் சார்ந்துமிக

வஞ்ச மடைந்தேன் மடமையேன்-தஞ்சம்

நினதடியே யன்றி நினைப்பேனோ ஒன்றை

கனமயில் வாகனனே காண்.

கண்பன் னிரண்டும் கரமலர்கள் பன்னிரண்டும்

விண்கண் மழைக்கார் விழைமயிலும்-உண்கண்

அனைமாரும் வேலு மருகிருக்கத் துன்பம்

எனையடையு மோமனமே யெண்.

எண்ணங்க ளெத்தனையோ எண்ணியெண்ணி யேழையேன்

புண்ணடைந்தேன் போதுமினிப் புண்ணியனே-விண்ணவர்க்குச்

சொல்லின்பந் தந்திடற்காச் சூர்முதலைச் செற்றாயே

நல்லின்ப மின்றெனக்கு நல்கு.

நல்கிடின் வள்ளி நலமல்ல வென்பாளோ

சொல்லாளெக் காலமுநீ சூழாதே-அல்லல்செய்

பிள்ளையே யாயினுமென் பெற்றவள்துன் பாற்றாளே

வள்ள லறிந்தநிந்த வாழ்வு.

வாழ்வெல்லாம் நீதந்த வாழ்வென் றுணராதார்

தாழ்வன்றி மற்றொன்றைச் சார்வாரோ-மூழ்குகின்ற

ஆனந்த வாரிதியில் அன்பிலனென் றாடுவனோ

மாநந் தயில்வேல வா.

அயனைச் சிறைசெய் தவன்செய் சிருட்டி

வியக்க வியற்றியவெம் வேலோன்-உயக்கடைக்கண்

என்மேற் செலுத்தி னெகின னெனைப்படைக்க

உன்னுவனோ வுள்ளமே வுன்.

பண்டமரர்க் காக்கப் பறந்தலைநீ வந்தமர்ந்தாய்

கண்டுநிகர் சொல்வள்ளி காதலனே-தண்டார்க்

கடம்பணியும் பன்னிருதோட் கந்தவெனைக் காக்க

இடமித் தலைவந்தா லென்.

நின்னேயப் பாட்டனோ நெய்த னிலக்குரியன்

உன்மாமன் முல்லைக் குரியனே-அன்னை

குறிஞ்சி நிலத்தள் குகமற்றோர் மாமன்

குறைவின் மருதனெனக் கூறு.

பரங்குன்றி லிந்திரன்றன் பாவை யளிக்கக்

கரங்கொண்டு மன்றல்செய் கந்தா-உரங்கொண்டு

நல்லோர் குழுவில் நயந்தென்னைச் சேர்ப்பிப்பாய்

வெல்லுமயில் வேலவனே நீ.

ஆறு திருப்பதிகண் டானந்தம் பெற்றிலேன்

ஆறெழுத் தென்றும் அமைந்திலேன்-ஆறு

முகவா முருகா முனைவடிவேல் மொய்ம்பா

தகவோ எனைவிடுதல் சாற்று.

சாற்றுவேன் நின்புகழைச் சார்ந்துநினைச் சூழ்ந்திடுவேன்

ஏற்ற வகைமனத்தி னேத்துவேன்-போற்றும்

அடியார் உறவே அயில்வே லவனே

கொடியேனை யாளல் குணம்.

குகனே கடம்பா கொடியேனைச் செவ்வன்

உகந்தாளும் நாளுமெனக் குண்டோ-பகவ

தகுதியிலேன் பொய்யனேன் தாரணியில் பக்திப்

பகுதியிலேன் செய்வனென்ன பாங்கு.

முதலறியேன் அந்தம் முறையறியேன் மால்செய்

திதலைமுலை யார்தம் திறமோ-சிதைவின்றி

ஆய்ந்தறிவே னெங்ஙன் அமலநினைச் சார்ந்துய்வேன்

தேய்ந்தவிடை வள்ளிகண வா.

மான்மகளை மால்கொண்டு மாவளத்தில் மான்தேடிக்

கான்வடிவங் கொண்டுசென்ற கொற்றவனே-தேன்வண்டு

சூழ்வெட்சி மாலைத் தொடையணிந் தோய்நின்னை

வீழ்வார் பெறுவதுநல் வீடு.

வீடு பெறலாம் விளங்கின்ப மும்பெறலாம்

நாடு பெருஞ்செல்வம் நன்குறலாம்-கூடுநலம்

எல்லாந் தருந்தரும மெய்தலாம் வேலேந்து

நல்லா னடிமனமே நாடு.

வேங்கைமர மாமளவு வேட்கை யுறுமுருவந்

தாங்கயில்வே லேந்துசிவ சண்முகனே-காங்கயனே

மாலதனை மாற்றி மடமையேன் றன்னையுன்

கோல வடிமலரிற் கூட்டு.

கூட்டினும் வீட்டில்நீ கூட்டா தொழியினும்நீ

ஓட்டிடினும் என்னை உணர்த்துகினும்-முட்டிருளில்

தள்ளினும் என்றும்நின் தாளை மறப்பேனோ

வள்ளிகா தற்கண வா.

மங்கலத்திற் காக மகிழ்சுத்தத் தற்காக

அங்கவடை யாளத்திற் காகவே-மங்கைபங்கன்

தன்னடியார் காப்பாகத் தந்த திருநீற்றைக்

கொன்னயில்வேற் கோவே கொடு.

கையாற் றொடினுங் கதிதரு நல்லமணி

மெய்யிலணி வாரை விளக்குமணி-ஐயகுக

உண்டார்க ளுய்ய வுயிரளிக்குங் கண்மணியைக்

கொண்டா தரிக்கக் கொடு.

அப்பரை முன்னாள் அளக்கர்க் கரையேற்றி

இப்பொழுது மென்னை யிடர்க்கடலின்-தப்புவித்து

வேத வுளமா விளங்கனைந் தெழுத்தைநீ

ஏதமற வேலா இயம்பு.

தன்மேனி கண்டார்க்கும் தன்னாமாம் சொன்னார்க்கும்

தன்சொ னினைக்கும் தகையினர்க்கும்-முன்னுருக

வேண்டுகின்ற நன்மை விரும்பித் தருகுருவை

ஈண்டவருள் செய்கநீ இன்று.

வடிவா ரயில்வேலா வள்ளிமகிழ் கேள்வாநின்

வடிவா மிலிங்கத்தின் மாண்பைக்-கொடி யேன்

தெரிந்தென்றும் பூசை செயும்வாழ்வு தந்தாய்

உரந்தரித் துன்னுநலத் தோடு.

திருவேடத் தானும் தியானமது கொண்டும்

வருசெயல்க ளாலு மகிழ்சி-தருதன்மை

கொண்டும்வே றற்ற குணஞ்சா ரடியாரைக்

கண்டடையக் கந்தா வருள்.

மஞ்சன வண்ணன் மருகனே நின்னடிக்கு

மஞ்சனஞ்செய் தீர்த்தமது வாய்கொண்டும்-கஞ்சன்

படைப்பினிலும் காப்பினிலும் பண்ணவனீ சன்செய்

துடைப்பினிலும் சிக்குவனோ சொல்.

ஆய அகலும் அறுமுகத்தெம் மண்ணலின்

தூய பிரசாதந் துய்த்தின்னல்-மாய

அறியாமை நீங்க அறிவின்பம் பெற்றுக்

குறியா நினைப்பெறுமா கூறு.

பரங்குன்று சீர்த்திப் பருப்பதங்கள் செந்தில்

வரமா வினன்குடிவாழ் மன்னா-திரமாப்

பழமுதிர் சோலைப் பதியே ரகத்தாய்

கழன்முழங்கு காலிரண்டுங் காட்டு.

காட்டில்நான் காண்பேன் கவின்சேருங் காங்கேயா

வீட்டினில்நீ கூட்டில் விடுவேனோ-தீட்டரிய

கோலத்தாய் கோழிக் கொடியாய் நினதுபுகழ்

தாலத் தெவரறிவார் சாற்று.

ஞானவடி வானவேல் நாயேனை யாண்டவேல்

வானவரைக் காத்த வடிவேலே-தானவரைச்

சாடியவே லென்றுதினம் சண்முகனே நின்வேலை

நாடுவரம் வேண்டுவனே நன்கு.

ஆயிரத் தெட்டண்ட மாண்டமயில் ஆறுமுக

மேயநினைத் தாங்கி விளங்குமயில்-தூய

அடியார்கள் கண்டுவக்க ஆடுமயில் என்றே

கொடியேனு முய்வதென்றோ கூறு.

வேலுமயி லுந்துணையா விண்ணோர்கள் உய்ந்தார்கள்

வேலுமயி லுந்துணையா வேண்டுவனே- ஆலுமயில்

வேலுமென வோதி விமலவயில் தாங்குமுன்றன்

காலுமென தாக்குவனோ கண்டு.

ஆயிரத் தெட்டண்டம் ஆண்டு மகிழ்சேவல்

ஆயவள்ளி சுற்ற மனைவருமே-மாயவன்று

கூவிய சேவல் குமரவேள் கைச்சேவல்

பாவியனை யாட்கொளுமே பார்த்து.

ஐவர் வசப்பட் டடைந்திட்ட வல்லலெலாம்

மைவரையே யென்ன வகுக்கலாம்-துய்வரைவாழ்

கைவரையைக் காத்தருள்செய் கண்ணன் மருகவருள்

ஐவரை வெல்லு மறிவு.

அடியே னறியாமை அண்ணா லகற்றி

வடிவேலை ஏந்துகர வள்ளால்-கொடியேற்கு

நின்னறிவைத் தந்து நிகழ்ந்தா மரையடியை

என்னுளத்தே காட்டிநீ எண்.

எண்ணுவ துன்னுருவம் ஏத்துவது துன்புகழே

மண்ணி லுனையே வணங்குவது-கண்ணுதற்குத்

தாரகத்தின் உண்மைதனைச் சாற்றியவெம் சற்குருவே

காரணனே ஏழையனைக் கா.

அகத்தியருக் கந்நாள் அருந்தமிழைச் சொல்லி

சகத்தில் மறைவிளங்கச் சாற்றி-முகத்தியலும்

தாரகத்தைக் கேட்பித்த தண்ணளிசேர் வித்தகனே

ஏரகத்தா யெற்கணிக்க வெண்.

கன்னிவன நாதனருள் கந்தனே வள்ளிக்காக்

கன்னிவனஞ் சென்ற கருணையனே-முன்னியவென்

கன்னிமதி வேண்டும் கடப்பமலர் மாலைகொடுத்

தின்னலை நீக்கிடுவா னெண்

அத்திமுகற் கொன்றா யரிமுகனை யுங்கொன்றாய்

பத்தியிலாக் குற்றத்தாற் பண்ணவனே-முத்திக்கு

வித்தாகும் பத்தி விளைவித் தருளாயேல்

எத்திறத்தி லுய்வே னியம்பு.

இயம்பி இயம்பி இளைத்தேனே யன்றி

கயமுகன்பின் வந்தருள்செய் கந்தா-இயம்பிய

அந்நெறியி னின்றொழுகு மாற்றலிலே னெங்ஙனுய்வேன்

நன்னெறியி னிற்பிக்க நாடு.

வேடநெறி நில்லேனான் வேட்கை மிகவுடையேன்

பாடவத்தின் மேலாப் பகர்சமர்த்தன்-நீடறத்தைச்

செய்யேன்மேற் செல்வழியைச் சிந்தியேன் மூடருளே

அய்யா எனைப்போலிங் கார்.

ஆரைத் துணைகொள்வேன் அந்தார் கடம்பகுக

நீறையணிந் தோன்குமர நின்மலனே-சீரினியல்

இற்றென் றறியா வெளியேற்குப் பாடுகின்ற

பற்றளித்தாய் நன்றோவிப் பாங்கு.

பாங்கிருவ ரன்னையர்கள் பற்றோ டிருந்திடுங்கால்

ஏங்கி வருவேனை யேனென்னா-தாங்குநீ

எங்ங னிருப்பா யிருவர் முனையாரோ

புங்கவநின் தாளே புணை.

குகனே முருகா குமரகிர வுஞ்சம்

பகவேல் தொடுத்த பகவா-அகங்குடிகொள்

அய்யவென நாளும் அடியே னினைவழுத்தி

உய்ய வருள்தரவே யுன்னு.

உன்னு மடியார் உளக்கவலை விட்டொழிப்பார்

துன்னி யுனைவணங்கும் தொண்டரெலாம்-முன்னு

நலமெலாம் பெற்றிடுவார் நாயேனென் செய்வேன்

தலம்புகழும் வேலவநீ சாற்று.

ஒன்று மறியா வொருவ னெனவென்னை

என்றுநீ யாண்ட விறைவனே-இன்று

சும்மா யிருந்துவிடின் சூர்தடிந்த வேலவனே

அம்மா எனையாள்வா ரார்.

நின்னை நினைப்பித்தாய் நின்புகழைச் சொல்வித்தாய்

நின்னடியே சாரும் நினைவுதந்தாய்-என்னாலொன்

றில்லை யெனவறிந்தேன் எல்லாம் நினதருளே

வல்லவனே வள்ளிகண வா.

தாவா வருள்நிறைந்த சண்முகனே நின்னடியேன்

வாவா வெனவழைத்தேன் வந்திலையே-மாவாழும்

மார்பன் மருகா வழியடியேன் அல்லனோ

யார்பற்றி வாழ்வே னறை.

ஞாலம் புகழும் நவவீரர் சூழ்ந்திருக்க

மாலு மயனு மகபதியும்-கோலஞ்செய்

நின்னைத் துதிக்கு நிலைகண் டுவப்பேனோ

தன்னைநிக ரில்லவநிற் சார்ந்து.

பொன்னைப் பொருளாகப் போற்றியொழித் தேன்பலநாள்

நின்னைப் பொருளா நினைக்கிலேன்-என்னைப்போல்

பேத மறியாப் பேதையரு முண்டோசொல்

நாத மயில்வாக னா.

எப்புகழை வேண்டுமென எண்ணினரோ சான்றோர்கள்

அப்புகழோ இப்போழ் தகன்றதுபோல்-கைப்பொருளை

வேண்டிப் புகழ்கின்ற வீண்சொல் புகழாமே

ஆண்டவனே நீயுண் டறை.

துட்டரையே அஞ்சுகின்றார் தூய ஒழுக்கமுடைச்

சிட்டரையே உய்ந்திடுவான் சேர்ந்திலரே-கட்டமே

நல்லா ருளங்குடிகொள் நாத கலியுகத்தின்

பொல்லாங் கிதுவோ புகல்.

புகலென் றெவர்பாற் புகுவேன் முருகா

அகவல் மயிலேறு மத்தா-பகவனே

தூய ஒழுக்கமுடைச் சேட்ட னெனவென்னைத்

தாயனையாய் தள்ளி விடின்.

தள்ளிவிடின் ஏழையனைத் தாங்குபவர் வேறுளரோ

வள்ளிதெய் வானை மகிழ்நனே-துள்ளிமுனே

வந்தெதிர்த்த சூர்க்கும் வழங்கினையே நீயருளை

அந்தநா ளென்ப தறி.

தெய்வம் நினையன்றித் தேடுதற்கு முண்டுகொலோ

வையந் தனிலெனைப்போல் மந்தனுண்டோ-அய்யவெங்கும்

உள்ள உனக்கிங் குணர்த்துவதும் வேண்டுவதோ

வள்ள லருள்நீ வழங்கு.

அறிஞர் முதலென் றறைந்திடநீ நிற்பாய்

முறையறியா மூடருளே முன்யான்-துறையில்

எனைநீக்கி நீயருளின் ஏழைபங்க னென்பானார்

உனைவே லவனே உரை.

மாதர்பின் சென்று மயங்குகின்ற என்மனம்நின்

பாத கமலத்தைப் பற்றுமோ-நாதா

குமரா முருகவெனக் கூறுவனே தாழ்ந்து

திமிரமகன் றுய்வேனோ செப்பு.

மறைகள் மறைமுடிகள் மன்னுபுரா ணங்கள்

இறையும் நினையறிய வில்லை-முறையொன்றும்

பார்த்தறியா யானோ பகவ நினையறிவேன்

வார்த்தன வள்ளிகண வா.

எண்குணத்தா னென்பருனை என்னை மிகஇகழ்ந்தே

எண்குணத்தா னென்றே இயம்புவார்-பண்ணொன்றப்

பேசுகின்ற பேதையர்தம் பின்செல்லும் பேதையன்யான்

ஈசுரன் எண்ணுகுரு நீ.

செவ்வான மேனிச் சிவசண் முகத்தேவே

அவ்வான இன்பம் அவாவுவனோ-செவ்வேலால்

அன்றுசூர்ப் போக்குதன்மு னாகண் டலனுற்ற

பின்றுதுயர் யானறிந்த பின்.

பின்னுசூழல் தெய்வப் படிக்கே யிடமளித்தாய்

மன்னுவலம் வள்ளியைநீ வாழ்வித்தாய்-துன்னி

மயல்பெற்ற என்றன் மதிமகளுக் கெவ்விடமோ

துயரொழிக்கும் வேலவநீ சொல்.

பார்த்தார் வினைபோம் பணிந்தவர்தம் மாயைபோம்

ஆர்த்தார் அரன்பணியும் அண்ணலே-கூர்த்தறிவின்

உன்னுவார் ஆணவம்போம் உண்மைதெரி வித்தனையோ

பன்னுமுறை நூலைப் பகர்ந்து.

நினைக்கண்ட வன்றுமுதல் நின்னினைவே யென்மகட்கு

மனைக்கண் வதிகாலம் வாய்சோர்வாள்-கனைகழலோய்

கந்தாசு கந்தா கடிதி னெனச்சொலுவாள்

இந்தா வெனவந் தியம்பு.

தாண்டுஞ் சினவிடையோன் சற்குருவே யென்றக்கால்

ஆண்டுரைத்த தொன்றை யறைந்திடற்கே-ஈண்டெனிலை

நீபார்ப்பின் நான்பாபி நீயயில்வே லேந்துமுனி

மாபாவந் தீர்த்தோன் மகன்.

மகனறிவு தந்தை மதியென் றறைவார்

இகலயில்வே லேந்தும் இறைவா-மிகப்பகைத்த

காமாரி தன்சுதனே காழ்த்திடுமென் காமத்தைப்

போமாறு செய்நாள் புகல்.

தந்தை யறிவே தன்சுதனுக் கென்றுரைப்பார்

அந்தகனை அந்தணற்கா அன்றுதைத்தோன்-மைந்தவுனை

அண்டினபின் காலனெனக் கஞ்சுவனே நின்கழற்கால்

தொண்டன்றி வேறுசெயேன் சூழ்ந்து.

சூழ்ந்துவலம் வந்துன் துணையடிகள் உள்வைத்து

வீழ்ந்துனடி யாரை விரும்புவேன்-ஆழ்ந்துயர்ந்த

நல்வித்தை தந்துன் நளினபதஞ் சேர்ப்பிப்பாய்

புல்லனுக்கு நீயே புகல்.

சார்ந்தாரைக் காக்கின்ற சண்முகனே ஆன்மவியல்

சார்ந்ததன் வண்ணமாச் சாற்றுநூல்-சார்ந்தேனை

நின்வண்ணமாச் செய்யா நிபமெற் குணர்த்தாயோ

கொன்வடிவேற் கோவே குழைந்து.