இந்துமா ஆழி தன்னில் இலங்கிடும் இலங்கை மீது

பந்தமில் முனிவர், தேவர் பாடியே பூசை செய்த

சுந்தர யாழ்ப்பா ணத்தின் தொண்டைமா னாறு தன்னில்

கந்தனும் உறைந்தான் மக்கள் கவலைகள் தொல்லை தீர்க்க.

புண்ணியன் ஒருவன் இங்குப் புரிந்தனன் பூசை, பின்னர்

நண்ணருஞ் சமாதி கொண்டான் நற்பெருந் தொண்டை யாற்றில்

விண்ணவர் தொழுது ஏத்தும் வேலனும் இதனைக் கண்டு

மண்ணிலே குதித்து வந்தான், மானிடர் மகிழ்ச்சி யெய்த.

ஆடினான் மக்க ளோடு ஆறிரு கரத்தன், அங்கு

பாடினான் மக்க ளோடு பரவசம் யாருங் கொள்ள

ஓடினான் துள்ளித் துள்ளி ஒப்பிலா வேலி னோடு

கூடியே காட்சி தந்தான் குஞ்சரி வள்ளி யோடே.

பாவுடன் சமாதி கொண்டோன் பண்ணிய பூசை மண்ணில்

பூவர சொன்று தோன்றப் புன்னகை முகத்தி னோடு

பூவர சின்கீழ் நின்று புரிந்தனன் புதுமை யெல்லாம்

பாவமும் பிழையும் செய்யும் பாமரர் தம்மைக் காக்க.

கடற்றொழில் புரியும் அன்பன் கதிர்காமப் பெயரி னானைக்

கடம்பனும் அழைத்து ஆங்கு, கதைபல சாற்றிப் பின்னர்

படைத்தனன் கறியுஞ் சோறும் பச்சைஆல் இலைகள் மீது

கொடுத்தனன் மயில்மேற் காட்சி குஞ்சரி வள்ளி யோடே.

காட்சியைக் கொடுத்த பின்னர் கடம்பனும் மறைந்த போது,

காட்சியை எண்ணி யெண்ணிக் கதிர்காமன் கலங்கி யேங்கி,

“மாட்சிமை யுடைய மாலின் மருகனே வாவா!” என்று

ஆட்சிலை யாக நின்று அழுதனன் அலறி னானே.

தாய்ப்பசு தவற விட்டுத் தவித்திடும் கன்று போலத்

தாயினைத் தவற விட்டுத் தவித்திடும் சேய்போல், புற்று

நோயினால் வருந்தி வாடும் நோயினர் போல, அங்கு

வாயினால் அலறி நிற்க வந்தனன் கதிர்வேற் கந்தன்.

“எம்மைநீ பிரியா திங்கு இருந்திடு” வென்று வேண்ட;

“இம்மையிற் பூசை செய்து என்கழல் அடைவீ” ரென்ன;

“எம்மரும் வேலா பூசை இயற்றுதல் அறியேன், மேலும்

உம்மிடம் ஓதும் மந்த்ரம் ஒன்றுமே தெரியேன்,” என்றான்.

மதிசடை யுடையோன் மைந்தன், “வாய்கட்டி மெளன மாகக்

கதிர்காமப் பூசை போலக் கவினுறச் செய்வீர்,” என்னக்

கதிர்காமன் இறையை நோக்கிக் “கதிர்காமம் அறியேன்” என்னக்

‘கதிர்காமம் செல்வோம்’, என்று கந்தனும் உரைத்திட் டானே.

கதிர்காமத் தலமுங் கண்டு, கதிர்காமப் பூசை கண்டு,

அதிர்வுடன் அங்கு நின்ற அன்பனைக் கந்தன் கூட்டிப்

புதியதோர் வேலை யீந்தான் பூவர சின்கீழ் வைத்துக்

கதிர்காமன் பூசை செய்து கந்தனை வணங்க மாதோ.

பொன்பதி தொண்டை யாற்றில், பூவர சின்கீழ் வேல்வைத்

தன்புடன் வாயைக் கட்டி அழகுறப் பூசை செய்து

அன்பனும் முருக னோடு அளாவியே வாழும் நாளில்,

மன்னிய வேலும் எங்கோ மறைந்துவிட் டதுவே அம்மா.

மறைந்தவேல் தன்னை யெண்ணி மனமுடைந் திருக்கும் வேளை,

”மறந்திடு வேலை,“ என்றான், வைத்தனன் அழுத்திப் பாதம்;

மறமது அழியத் தொண்டை மானாறு புகழை யெய்தத்

திறமுடன் செழிக்கச் செல்வச் சந்நிதித் தலமும் ஆங்கே!

கதிர்காம வேளும், செல்வக் கந்தனும் ஒன்றே யென்று

மதியுள மாந்தர்க் கெல்லாம் வண்ணமாய் எடுத்துக் காட்டக்

கதிர்காமக் கொடியி னன்று கந்தனும் அங்குச் செல்வான்,

கதிர்காமத் தீர்த்தத் தன்று கந்தனும் திரும்பு வானே.

பேர்வள்ளிக் கொடியு மொன்று பிரதமை ஆடித் திங்கள்

சீர்பெறத் தோன்ற, அந்தத் தினத்தினைக் கொடிநாள் ஆக்கி;

தீர்த்தநாள் சிங்க மாதம் பூரணைத் தினத்தை யாக்கிக்

கார்த்திகைக் குமர னார்க்குக் களங்கமில் விழாக்கள் செய்தார்.