ஒன்றறி யேனென் னுளக்குறை யாவு முனக்குரைக்கச்

சென்றடைந் தேன்செல்வச் சந்நிதி மேவிய தேசிகனே

நன்றறி யாதபுன் நாய்நிகர்ப் பேனை நவையகற்றி

உன்றயைக் காளினி யாக்குவை யோவென் னுயிர்க்குயிரே.

ஆனேர்செல் வச்சந் நிதியர சேநின் னடைக்கலமென்

பானேசங் காட்டி யருளுமை யாவிந்தப் பாருலகிற்

றானேர் துணையொன் றிலாதேனன் னேதவப் பூரணனாங்

கோனே யடியர்க் கெளியவ னேயென் குலதெய்வமே.

பரிமளத் தீர்த்தம் படிந்தாடி யன்பர்கள் பாடுதுதி

அரிமல ரோன்சுரர்க் காரமு தாகவு மன்புகொள்ளாத்

திரிமனக் கேடு சகிக்கவொண் ணாதினிச் செய்வதென்யான்

சொரிமலர் சூழ்செல்வச் சந்நிதி நீதத் துரையரசே.

நீதாசெல் வச்சந் நிதிநேச னேயிரு நீருலக

மாதா வளித்த குமார வுதாரர் மனமலர்ந்த

பாதார விந்த சிவானந்த னேயிப் படிதனில்யான்

ஆதார மொன்றி யேனடி யேனுன் னடைக்கலமே.

பத்தி நெறிக்கெனைப் பாரேலை யாபெரும் பாவியென்று

சித்தத் தயைகொண் டிரங்குபொல் லாச்சிறை சேர்சயந்தன்

புத்திக் கனவினி லோடிப் புரந்தருள் புண்ணியனே

சத்தி தருஞ்செல்வச் சந்நிதி மேவிய சண்முகனே.

வேலா லசுரரை வீட்டிச் சுரர்க்குவிண் ணாடளித்த

சீலாபொற் சந்நிதி வாழ்முரு காதிருக் கார்த்திகைமார்

பாலா வெனைக்கடைக் கண்பார் பசித்தபன் றிக்கிரங்கி

மாலா யமுதளித் தோன்கும ராமயின் மாணிக்கமே.

நல்லார்க்கு நல்ல துணையான ஞானத் தயாபரனைப்

பொல்லாங்கு தீர்க்குங் குருநா தனைமறை போற்றுகின்ற

கல்லா லமர்செல்வச் சந்நிதி மேவிய காவலனைச்

சொல்வா யுருகிப் பணிவா யினியென் றுயர்நெஞ்சமே.

அன்பா லுருகு மடியார் தமைக்கண் டுருகியருள்

மின்பால் விளங்கிய வேலவ னேவினை யான்மெலிந்தே

உன்பா லடைந்தே னுனக்கேயா னாமினி யோங்குதெய்வப்

பொன்பால னேசெல்வச் சந்நிதி மேவிய பூரணனே.

போதத் திருமணி போற்றிசைக் குஞ்செல்வச் சந்நிதிபோய்ப்

பாதத் திருமணி கொஞ்சுமின் னோரிரு பாலமர்கோ

மேதத் திருமணி மஞ்ஞையின் மீதுசெவ் வேல்சிறந்த

வேதத் திருமணி யொன்றுகண் டாலென்கொல் வேண்டுவதே.

விண்பா லமரை வாழவைத் தாயன்று வெற்பகத்திற்

பண்பார்ந்த கீரன் கவியான் மகிழ்ந்து பலர்பிழைக்கக்

கண்பார்த் தனையினி யானுமொ ரேழையுன் காவல்கண்டாய்

மண்பா லுயர்செல்வச் சந்நிதி மேவிய மன்னவனே.

பொய்ச்சாட்சி பொய்க்கை யெழுத்தாகி பாவப் புலைத்தொழில்கள்

மெய்ச்சாட்சி யென்னப் புரிந்தே பிறர்பொருள் வேண்டிநின்றா

ரைக்காட்சி கண்டென் னறிவுகுன் றாம லருடருவாய்

செய்க்காட்சி சேர்செல்வச் சந்நிதி ஞானச் செழுஞ்சுடரே.

மத்தளம் யாழ்கொம்பு வார்குழல் கின்னரம் வாழ்த்தெடுப்புப்

பத்தியி னாற்பலர் போற்றநற் பாற்கா வடியுயர்த்தே

எத்தனை பேரிரு கண்ணீர் சொரிய விறைஞ்சிச்சென்று

சித்திபெற் றார்மன மேசெல்வச் சந்நிதித் தேவனுக்கே.

வஞ்சர்தஞ் சூழ்ச்சி மயக்க விரவும் வழக்கிரவுங்

கொஞ்சிப் பொருள்கொள் குழையாக ரிரவும் விடாக்கொடிய

பஞ்சப் படிதனிற் சஞ்சலந் தீர்க்கும் பரிசருள்வாய்

மஞ்சத் திருச்செல்வச் சந்நிதித் தூண்டா மணிவிளக்கே.

கன்னெஞ்ச ராயினுங் காமலர்ச் சோலைகை காட்டுச்செல்வச்

சந்நிதி நேருறி னாண்டவ போற்றிநற் சண்முகனே

மன்னவ போற்றியென் றன்பர்கள் போற்ற மகிழ்ந்துருகி

நன்னயப் பாதம் பணிந்திரு போகமு நண்ணுவரே.

சோதி மலைமருந் தொன்றான தெய்வச் சுவைமருந்தெய்

தாத மருந்துசெல் வச்சந் நிதித்தனி மாமதுரப்

போத மருந்தன்பர் கையார் மருந்தற் புதம்பூரிவேள்

வேத மருந்தது கண்டுகொண் டார்க்கில்லை வெம்பிணியே.

ஆரணங் கோடி துதிப்பவ னேயெனக் கார்நரக

மாரண வேதனை தீர்த்தருள் வாய்மல ரோன்சுரர்மால்

சீரணங் கோடுதம் மூர்வாழ வைத்த சிவக்கொழுந்தே

பேரணங் கோட்டுபொற் சந்நிதி யார்த்த பெருமருந்தே.

ஒய்யார மான மயின்மீது வோங்கி யுயர்ந்ததெய்வக்

கையா றிரண்டுடை யானைப்பொற் சந்நிதிக் கற்பகத்தை

மெய்யாய்ச் சுருதி யடையவல் லார்க்கு விரும்பியதொன்

றெய்தாத தில்லைகண் டாய்மன மேயிவ் விருநிலத்தே.

அருளா லுலகுயி ராள்பவ னேயெனை யாதரித்தே

னிருளாம் பிணிகெடப் பாருமை யாவிம வானளித்த

வருளாண் முதல்வி புதல்வாதிக் கற்றவர்க் காரந்துணைப்

பொருளாள னேசெல்வச் சந்நிதி தோற்றிய பூரணனே.

பிறந்தவ ராரூயி ரோடிருந் தாரெனப் பேருலகோர்

துறந்தவர் போலச் சுடலையின் ஞானமுஞ் சொல்லியுமே

னறந்தவ மாற்றா திறந்தவ ராவரை யாவெனைநீ

சிறந்தவ னாக்குவை யோசெல்வச் சந்நிதித் தேசிகனே.

மாபாத கம்புரி தீயோரை மாய்த்த மகிமைப்பிர

தாபா தவத்தர் மகிழ்செல்வச் சந்நிதி சார்முதலுன்

சீபாத கஞ்ச மறவாத தஞ்சத் திருவருள்வாய்

கோபாலன் மாமரு கோனேகிட் டாத குருமணியே.

அன்னை பிதாத்தெய்வ மியாவையு நீயென் றடைந்தவெனை

யின்னை நுணிந்து வருத்தலென் னோவிறை வேல்விடுத்துப்

பன்னக ராச னடுங்க வுயர்ந்த பழுமரச்சூர்

மின்னினிற் சாய்ந்தவ னேசெல்வச் சந்நிதி மேலவனே.

ஏற்காம லேற்பவர்க் கில்லையென் னாம லிழிந்தபொய்து

தாற்றாமற் றீயவ ரோடணு காமல மார்க்கர்களைத்

தோற்காம னன்றி மறவாமற் றோன்றுசெல் வந்தருவாய்

மாற்றா லுயர்செல்வச் சந்நிதி மாமயில் வாகனனே.

ஓலமென் றேசுரர் கூப்பிட்ட போதத் துயர்வடிவாய்ச்

சாலநின் றேயஞ்ச னீவிரென் றோதும் தயாபரநின்

பாலருள் கூட வடைந்தனன் பாவி புரிபவந்தீ

ராலமுண் டார்மக னேசெல்வச் சந்நிதி யாண்டவனே.

குற்றங்க டர்க்குந் திருமுரு காவிக் குவலயத்தி

லுற்றலைந் தேனினி யாகிலுந் தானல் லுறுதிநிலை

சற்றரு ளாய்துரை யேசோலை சூழ்செல்வச் சந்நிதிவாழ்

கொற்றவ னேநற் றவர்போற்று ஞானக் குருபரனே.

தோகை மயின்மிசை மேவும் பிரானைச் சுரபதிக்கு

நாக வரசு நிலையீந்த நாதனை நல்லுயிர்க்குப்

போக முதல்வனைப் பொற்சந் நிதிசென்று போற்றியிந்தத்

தேகம் பெறுபயன் றேடலன் றோபெருஞ் செல்வமதே.

விண்ணவர் துரைத் தொலைத்தாண்ட நாதவென் வெம்பிணியாந்

திண்ணவிச் சூருந் தொலைத்தருள் வாய்நினைத் தேடுகின்றார்க்

கண்மைய னாகி யவலந்தீர்த் தாறு முகங்கொடுக்கும்

பண்ணளி யார்செல்ச் சந்நிதி வாழும் பராபரனே.

சுப்ர மணியனைச் சுரசங் காரச் சுடர்வடிவேற்

கைப்பெரு மானைபொற் சந்நிதி யானைக் கசிந்துருகிச்

செப்பிப் பணிபவ ரன்றோ சிறந்த புகழ்நிறுத்தி

யிப்புவி போற்று முயர்போகந் துய்த்தங் கிருப்பவரே.

பண்கொண்ட கார்மயில் வாகன னேயொரு பாங்குமின்றி

மண்கண்டு போத நகையாட வோவெனை வைத்தனையாற்

கண்கண்ட தெய்வங் கலியுகத் தேயெனக் காசினியோ

ரெண்கொண்டு போற்றுபொற் சந்நிதி யார்த்த விறையவனே.

தோத்திரம் பாடி யடியார் பணியத் துலங்கிரண்டு

நேத்திர நேச மழையா னனைந்து நினைந்துருகி

யாத்திரந் தீர்ந்தரு ளுக்கிலக் காவரஞ் ஞானிகளுந்

தீர்த்தன் றிருச்செல்வச் சந்நிதி யாலயஞ் சேர்ந்திடினே.

தாய்போ லினிய முகங்காட்டி யன்பரைத் தாங்குகின்ற

காய்போது தேன்கனி மாறாது காட்டுசெல் வச்சந்நிதிச்

சேய்போல வேறொரு தெய்வமுண் டோவிந்தத் தேசத்திலே

நாய்போ லலையென் மடநெஞ்ச மேயினி நன்றெமக்கே.

சங்கர பால சராசர ரூப சவுந்தரமா

மங்கல பாத மனோகர வன்பர் மனோலயனே

சங்கடந் தீர்த்தெனைக் காத்தரு ளாய்செல்வச் சந்நிதிவாழ்

செங்கடம் பாமலை மங்கைமைந் தாசச்சி தானந்தனே.

செய்வதென் யான்றி யேன்செல்வச் சந்நிதி சேர்முருகா

தெய்வமுன் னாலன்றி யொன்றணு காது சிறிதிரங்கி

யையவென் னாகுலந் தீர்மறை போலரு ளாற்றிரண்டு

கைவர வேல குமாரவுல் லாச கலாபத்தனே.

அஞ்ஞானி கட்கொழி யாநர கென்றறை வாரவர்க்கும்

மெய்ஞ்ஞான சைவத் திருமார்க்கங் காட்டிய மேலவனே

செய்ஞ்ஞான தேசிக னேநின் பெருமை சிறிதுணர

மெய்ஞ்ஞான மீசெல்வச் சந்நிதி நேச விழுப்பொருளே.

தம்பவம் போல வழியுமித் தேகஞ் சதமெனக்கொண்

டம்பலத் தாடி யருள்செல்வச் சந்நிதி யாண்டவன்றாட்

செம்பது மந்துதி செய்யா ரறம்புரி யாச்சிறியோர்

கம்பமுற் றென்செய்பவர் காண்ம னார்வருங் காலத்திலே.

அடைக்கல மென்றடைந் தோர்தமைக் காக்கு மறுமுகன்வேற்

படைக்கல வேள்செல்வச் சந்நிதி வாழும் பராபரனா

ரடிக்கம லந்தலைக கொண்டார்தம் பாதத் தருந்துகளோர்

முடிக்கணி யாகக் கிடைத்தவர்க் கேகுறை முற்றுறுமே.

ஆறுமில் லாதுகைக் கோறுணை யாக வடைந்தவெல்லாப்

பேறுமுன் னாலல்ல றீரவும் யானொரு பேதைகெட்டாற்

பாருமை யாசெல்வச் சந்நிதி யாய்பழு தாகுமன்றே

யுருமுள் ளாய்சர்வ பேருமுள் ளாய்நின் னுயர்ச்சிக்கதே.

திருமா லயனிந் திரன்சுரர் வாழச் சிறந்தவைவேற்

பெருமான் மகிழ்செல்வச் சந்நிதி மேலோன் பெரும்புகழை

யொருமா மனதுட னோதி யுருகி யுருகினன்றோ

கருமா மலைபிணி மாளநின் றாடிக் களிப்பதுவே.

அன்புகொண் டார்தமை யாதரிப் பாயென்ப ரன்புகொள்ளாப்

புன்பிழைப் பாலரைப் போக்குவை யோபுலன் சோர்ந்துபொற்றாள்

பண்பது போற்குற்றம் யாதிருந் தாலும் பரிந்தெனக்கு

னன்புதந் தாள்செல்வச் சந்நிதி யோங்கிய வற்புதனே.

கல்லா லமர்ந்து மறைநூ லுரைத்த கடவுளுக்குஞ்

சொல்லார் பொருளுப தேசித்த சோதி சுடர்ப்பொதியை

யெல்லார் முனிக்கு மியலை யுணர்த்து மினியபெம்மான்

வெல்லார் பதமலர் சந்நிதி வேண்டு வினைநெஞ்சமே.

வேதச் சிரசில் விளங்கும் பிரானைவிண் ணோர்கலக்கம்

போதச் சிவனடி வேலேந்தி னோனைப் புனக்குறமா

னேசச்செல் வச்சந் நிதிமுரு கோனைநின் றேவணங்கிப்

பாதச்செந் தாமரை சூடவல் லோர்க்கில்லை பாவங்களே.

அந்தர நேரினு மல்லல்வந் தாலு மரசர்களாற்

றொந்தாரை நேரினுந் துட்டர்வந் தாலுந் தொடர்நமனார்

மந்தர நேரினு நேர்செல்வச் சந்நிதி வாழ்பெருமான்

சுந்தரப் பாலகப் பிரமணி யாதுணை தோன்றுவையே.

என்புத்தி யொன்றையுங் கேட்கின்றி லாய்மன மேயினிநா

னுன்புத்தி கொண்டு வருத்த விடேனுனை யோர்கொடியோன்

றன்புத் திரர்குலஞ் சுட்டவெவ் வேள்செல்வச் சந்நிதிச்சேய்க்

கன்புத் திருத்தமிழ் விண்ணப்ப மாலை யனுப்பினனே.

ஐயா நமசிவன் செல்வா நமவெமை யாதரித்தான்

மெய்யாநம செல்வச் சந்நிதி யாய்நம வேல்விளங்குங்

கையா நமசுப்ர மணியா நமவெனக் காதல்கொண்டான்

மையா ருலக வருத்தங்க டீர்த்து வரந்தருமே.

அஞ்சாத துரை யமராடி வென்று மடைந்தவர்க்கே

துஞ்சா தருடந்து முய்யவைத் தாயென்ன சொல்லுமையா

மஞ்சார்செல் வச்சந் நிதியர சேபெரு மாருதத்தோர்

பஞ்சாய்ச் சுழன்று நிலைதடு மாறிய பாவிக்குமே.

வஞ்சப் பெருங்கொடுங் கூற்றுற னோக்கி வரும்பொழுது

தஞ்சத் திருமயின் மேலரு ளோரிரு சார்விளங்கக்

கஞ்சக் கரமலர் வேல்கொண்டு காட்டிக் கருணைதரக்

கெஞ்சிப் பணிமன மேசெல்வச் சந்நிதி கிட்டிநின்றே.

குணமுந் தனமு மறிவும் பதியுங் குலமுமில்லாப

பணமுந் துணையும் பயன்றரு மோகொண்டு பார்க்கிற்சர்வ

கணமும் பணிகரு ணாகர நீயருள் காட்டினல்லான்

மணமுந்து சோலை மலர்செல்வச் சந்நிதி மாணிக்கமே.

ஊரா ரிருந்துமென் னுற்றா ரிருந்துமென் னோமருந்துப்

பேரா ரிருந்துமென் பேணுவ ரோபிணி வந்துருமேற்

சாரா முதச்செல்வச் சந்நிதி சார்கந்த சாமிநின்னா

ளாராவிக் கஞ்சத் தடிமல ருண்டிண்ன வற்றிடற்கே.

நாடுக டோறு மிரண்மூடி நிற்க நலிவிளக்கு

வீடுக டோறொரு கோடியிட் டாலென் விளங்கிடுமோ

தேடுங்கள் செல்வநற் சந்நிதி யாகிய சீபதியே

யாடுங் கலாப மயிலார்மெஞ் ஞானமெய் யாதித்தனே.

பச்சை மயில்வடி வேலோ னெனது பரிபவந்தீர்த்

தச்ச மகற்றி யருடரு மோதுய ரான்மெலிய

வைச்சிடு மோவறி யேனரு ளாழி வராசலநே

ருச்சித மாஞ்செல்வச் சந்நிதி வாழுறை யோன்செயலே.

ஐயா கவலைக் கிலக்காகி னேனிவ் வுலகத்துள்ளோர்

பேயாக் கணிப்ப ரிதுவோ வழகி துன்பொருட்கே

தாயா யுயிர்க்குயி ராகிப் புரக்குந் தனிப்பொருணீ

யாயாய்செல் வச்சந் நிதியர சேயென தாண்டவனே.

அத்தா வருக வருகபொற் சந்நிதி யாரகில

கத்தா வருக வருகசெவ் வேற்கரக் கார்மயிலார்

முத்தா வருக வருகவொ ராறு முகம்படைத்தே

நித்தா வருக வருக பராமுக நீத்தினியே.

உண்டே மயிலுண்டு வேலுண்டு சேவ லுருகிநின்றோர்க்

கண்டே யருள்பொழி யாறு முகமுண்டு காணநல்ல

தண்டார் துரைவீர வாகுண்டு தாமப் பணிபுரியப்

பண்டார்செல் வச்சந் நிதிமுத லாகிய பண்ணவற்கே.

கண்மணி யேயன்பர் காரிரு ணீக்கும் கதிபடைத்த

விண்மணி யேவிண் ணவர்வாழ வேல்கொண்ட மெய்ப்பொருளாந்

திண்மணி யேசெல்வச் சந்நிதி யாருந் திருப்பதிவாழ்

தண்மணி யேதளர்ந் தேனெம் பிரானென்னைத் தாங்கிக்கொள்ளே.

கொண்டாடி னார்மனத் துள்ளே புகுந்து குடியிருக்கும்

பண்டார மாஞ்செல்வச் சந்நிதி ஞானப் பராபரனே

கண்டாலுங் கண்கள் துயின்றாலும் உன்னிரு கான்மலர்மேல்

தொண்டா யிருக்கும் வரமரு ளாய்நின் றொழும்பனுக்கே.

கண்ணாரக் கண்டுன்னை வாயார வாழ்த்திக கருதுமன்பால்

எண்ணார வுன்றிரு நாமங்க ளேநிதம் எண்ணியெண்ணிப்

பண்ணார் பவப்பிணி தீர்ப்பதென் றோபக ராய்வடிவேற்

றண்ணார் திருச்செல்வச் சந்நிதி வாழுந் தயாபரனே.

ஆலத்தி னாலமு தாக்கிய நாதன் அருள்வடிவாஞ்

சீலத்தி னாற்பொலி சந்நிதி வாழுந் திருக்கந்தனே

காலத்தி னால்வரு தீமையும் பாவக் கடும்பிணியும்

கோலத்தி னாற்றொலைத் தேயெம்மை யாளுங் குருபரனே.

பதினா யிரங்குற்றம் செய்தாலு மென்னையுன் பாதத்திலே

பதமாக்கி வைத்தல் முறையல வோபதி னாலுலகும்

பதமாய் விளக்க மிகுகோர சூரன் மாவினையோர்

பதமாக்கி யாண்ட குருவே கதிரைப் பராபரனே.

பாவலர் போற்றும் பழம்பொரு ளேயென்றன் பாவமெல்லாம்

பூவலர் போற்றும் பொறுத்தரு ளாய்புது நஞ்சையுண்டு

தேவர்கள் போற்றப் புரந்தருள் பூத்த சிவப்பொருளாம்

காவலர் போற்றுபொற் சந்நிதி யாகிய கற்பகமே.

பொல்லாத பாவி இவனென நீயெனைப் பூதலத்தோர்

எல்லாரு மேச இகழ்ந்துவிட் டாலினி ஏதுசெய்வேன்

கல்லா லெறியவும் சொல்லா லடிக்கவும் காவல்கொண்ட

சொல்லாளன் மாமுரு கோனேபொற் சந்நிதித் தூமணியே.

மீதார் கதிரைப் பராபர னேயெம் வினையகற்றப்

போதா ரயனரி தேவர்கள் போற்றவிப் பூதலத்தே

தாதாரருஞ் சோலை செறிசெல்வச் சந்நிதி சார்ந்துவைவேற்

பாதார விந்தம் பணியநின் றான்சென்று பார்மின்களே.

நோயான தென்னை மிகவாட்ட வாட்ட நுவலுமுடல்

பேயாட்ட மாடத் துடித்தே புலம்பிப் பெரிதுமுன்னைச்

சேயான வேற்கந்த னேதுதித் தேனுன் செவியிலெல்லாம்

பாயா திருத்தலென் னேயரு ளாழிப் பராபரமே.

பெறுதற் கரியவிம் மானிடப் பேற்றினைப் பெற்றுமுன்னைக்

குறுகிப் பணிந்துயர் பேரின்ப வீட்டைக் குறித்தடையாச்

சிறுமக்கள் போலத் திரியாம லேழையுன் சீரடிக்கே

உறுதிப் படவன்பு தந்தெனைக் காத்தருள் உத்தமனே.

சுடச்சுட மாற்றுயர் பொன்னதைப் போலமெய்த் துன்பமெல்லாஞ்

சுடச்சுடத் தொண்டர் தமைக்கரை யேற்றிச் சுருதிமொழி

திடப்படக் காட்டிச் சிவகதி சேர்க்குந் திருக்கதிரைத்

தடப்பதி யாஞ்செல்வச் சந்நிதி வாழுந் தயாநிதியே.

தேவேசெல் வச்சந் நிதிப்பதி மேவித் திருந்துமன்பர்

பாவே விரும்பும் பராபர மேபத மாமுனிவர்

கோவேயிவ் வேழை தனக்கிரங் காயெண் குணக்குன்றமா

மாவே சுகவடி வேலாயுதங் கொண்ட மாதவனே.

கல்லா கியவென் மனமது சாலக் கசிந்துருக

நல்லா யெனக்கு வரந்தரல் வேண்டும் நவிலுமன்பர்

சொல்லான பாடற் கிரங்குமை யாசொர்ணச் சந்நிதிவாழ்

வல்லாள னேதொல்லை மாமயி லேறிய மாணிக்கமே.

அருட்குடை யோன்செல்வச் சந்நிதியீச னடியவர்தா

மிருட்குடை யார்துன்ப மெய்தார் பிறவி யெடுக்கினுநற்

பொருட்கொடை யாரென வாழ்ந்தே புவியிற் பொருந்தியபொய்த்

திருக்குடை நீக்கியப் பேரின்ப மோட்சமுஞ் சேர்குவரே.

துணையின்றி வாடுந் தமியேனைப் பார்த்தென் றுயர்களைய

வணைகின்ற காலமெக் காலங்கொ லோவரு ளாயலந்தோர்க்

கிணைகின்ற தஞ்சமு மின்பது மாகி யிசைந்தசெல்வத்

திணைகொண்ட சந்நிதி யானே யமரர் சிகாமணியே.

வேல்போற்றி வேள்செல்வச் சந்நிதி யீசர் விளக்குதண்டைக்

கால்போற்றி சேவல் மயில்போற்றி போற்றி கருதுமன்பர்

மால்போற்றி ஞானத் திருவுரு ளாகி மலர்ந்தபச்சைப்

பால்போற்றி போற்றியென் றெந்நாளு மோதப் பயமில்லையே.