பொன்மயல் கொண்டுதெ ருத்தொறும் ஊர்தொறும் போகா துணைநாடி

நன்மகிழ் வெய்திநின் ஆறெழுத் தேமிக நவிலப் பெறுவேனோ

பன்மறை யும்புக ழும்குரு வே!மயிற் பரியேறி நடாவும்

கொன்மலி யும்குக னே!வள மேவிய குன்றக் குடியானே.

அற்ற மறிந்து(உ)த வத்தகும் நின்னருள் அதையே கருதாமல்

மற்றதை யும்பொரு ளாமென நாடிடும் மடமென் றொழிவேனோ

பற்றலர் அஞ்சிவ ணங்கிடக் கூவிய பறவைக் கொடிவாழ்வே!

குற்றமி லார்பர வும்புகழ் தோய்தரு குன்றக் குடியானே.

எங்கும்உன் அன்பன் எனப்பல ரும்புகழ் இயல்புற் றும்என்நெஞ்சம்

பொங்குமி டிக்கென லால்மிக வாடிடப் போமே? அருள்பொய்யோ

சங்குபு னைந்தொளிர் காதுடை யான்விழி தருசண் முகநாதா!

கொங்கும லர்ப்பொழி லால்முகில் ஓவரு குன்றக் குடியானே.

காலன்வ ரும்கொடி தெண்ணுகி லாரது கைப்புன் பொருள்நாடிச்

சாலவ ருந்தவி டுத்தனை யே?இது துதிஎன் றறியாயோ?

மாலவ னும்புக ழப்பொரும் வேல்புனை வலிமைக் குகவேளே!

கோலம றைத்திரள் ஒலிட நீடிய குன்றக் குடியானே.

அன்றுது யின்றிடும் வேளையில் வந்தெனை அருணைக் கிளிதான்நீ

என்றுப கர்ந்தனை, இப்படி விட்டிடல் இயல்பாம் எனலாமோ?

நன்றுமி குந்துதி பாடிய கீரனை நலியா தருள்செய்தாய்!

குன்றுதொ றாடலின் முந்திய தாகிய குன்றக் குடியானே.

இச்சைவ ழிப்படும் என்னையும் நின்னருள் எய்தும் பெரியோர்போற்

பிச்சைய ருந்திமு ழுத்திரு நீறணி பீடுற்றி டவைத்தாய்!

செச்சைம லர்ப்புரை யுந்தமிழ் பாடிய திறலா ளர்கள் மிகையாற்

கொச்சைய ற்கிளி பேசிய சீர்திகழ் குன்றக் குடியானே.

சிட்டர்த மக்குற வாகியுன் அன்பர்கள் செப்பா நெறிசெல்லும்

துட்டர்த மைக்கறு வம்பெரி யோர்அடித் துகள்து டுதல்வம்போ?

மட்டவிழ் நீபம லர்ப்புய னே!எழில் மான்தோற் பறைவேடர்

கொட்டவி ளங்குகு றிச்சியுட் சீரிய குன்றக் குடியானே.

காழிந கர்ப்புல வோன்திக ராமொரு கவிநா யகன்வந்திங்(கு)

ஏழிசை யிற்றமிழ் பாடிடும் நாள்வரில் என்நெஞ் சமையாதோ!

தோழிய ரோடுறும் வேடமி னாள்அடி தொட்டுப் பணிவோனே!

கோழிவ ரைந்தகொ டிக்கழ காம்உயர் குன்றக் குடியானே.

சஞ்சல முற்றுவ ணங்கிய வானவர் தம்மூர் மகிழ்வெய்த

வஞ்சம னத்தின னாகிய சூரனை வதைசெய் தனையன்றோ?

நஞ்சம யின்றவ னுக்கொரு மெய்ப்பொருள் நல்கும் குருநாதா!

குஞ்சரி பாகம்இ ருப்பவ னே!எழிற் குன்றக் குடியானே.

ஆடையெ னப்புலித் தோலையு டுத்தவன் ஐந்தா யுதம்வைத்தோன்

மாடைநி றத்தயன் என்றொரு மூவர்கள் வாழ்வும் தருவாயோ?

ஓடைவ ழிக்கொடு மத்தக மீதிழி வுறுமா மதவேழம்

கோடையி டித்தொனி நாணமு ழங்கிய குன்றக் குடியானே.

எந்தவ கைச்சம யத்தினும் அங்கவர் எண்ணும் குருவாகி

அந்தநெ றிக்குள்மு டித்தமு டிப்பினை அருள்கின் றனையன்றோ?

கந்தம லர்க்கம லத்தினும் அன்றுறை கருணா கர!முருகா!

கொந்தலர் குல்லைமு டித்தவ னே!நெடுங் குன்றக் குடியானே.

கும்பமு னிக்கரு ளும்பெரி யோனெனும் குன்றக் குடியானைச்

செம்பது மத்தினள் வாழும்நெல் வேலியிற் சிறுவன் பகர்பதிகம்

தும்பம னத்தின மும்பகர் கின்றது தவமா முயல்வாரைக்

கம்பலை முற்றும்இ ருப்பிட மாகிய கலிநோய் அணுகாதே.