ஆறுகொ லாமவ ரங்கம் படைத்தன

ஆறுகொ லாமவர் தம்மக னார்முகம்

ஆறுகொ லாமவர் தார்மிசை வண்டின்கால்

ஆறுகொ லாஞ்சுவை யாக்கின தாமே.

நங்க டம்பனைப் பெற்றவள் பங்கினன்

தென்க டம்பைத் திருக்கரக் கோயிலான்

தன்க டன்னடி யேனையுந் தாங்குதல்

என்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே.

சமர சூரபன் மாவைத் தடிந்தவேல்

குமரன் தாதைநற் கோழம்பம் மேவிய

அமரர் கோவினுக் கன்புடைத் தொண்டர்கள்

அமர லோகம தாளுடை யார்களே.

குறவிதோள் மணந்த செல்வக்

நறவிள நறுமென் கூந்தல்

பிறவியை மாற்று வானைப்

உறவினால் வல்ல னாகி

நார ணன்னொடு நான்முகன் இந்திரன்

வார ணன்கும ரன்வணங் குங்கழற்

பூர ணன்திருப் பூவனூர் மேவிய

கார ணன்னை ஆளுடைக் காளையே.

முன்னை யார்மயில் ஊர்தி முருகவேள்

தன்னை யாரெனில் தான்ஓர் தலைமகன்

என்னை யாளும் இறையவன் எம்பிரான்

பின்னை யாரவர் பேரெயி லாளரே.

செல்வியைப் பாகங் கொண்டார்.

மல்லிகைக் கண்ணி யோடு

கல்வியைக் கரையி லாத

எல்லியை விளங்க நின்றார்

உடம்பெனும் மனைய கத்துள் உள்ளமே தகளி யாக

மடம்படும் உணர்நெய் யட்டி உயிரெனுந் திரிம யக்கி

இடம்படு ஞானத் தீயா லெரிகொள இருந்து நோக்கில்

கடம்பமர் காளை தாதை கழலடி காண லாமே.

ஆரட்ட தேனும் இரந்துண் டகமக வன்றிரிந்து

வேரட்ட நிற்பித் திடுகின்ற தால்விரி நீர்ப்பரவைச்

சூரட்ட வேலவன் தாதையைச் சூழ்வய லாரதிகை

வீரட்டத் தானை விரும்பா வரும்பாவ வேதனையே.

படைமலிந்த மழுவாளும் மானுந் தோன்றும்

நடைமலிந்த விடையோடு கொடியுந் தோன்றும்

உடைமலிந்த கோவணமுங் கீளுந் தோன்றும்

புடைமலிந்த பூதத்தின் பொலிவு தோன்றும்

கோழிக் கொடியோன் தன்தாதை போலும்

ஊழி முதல்வரும் தாமே போலும்

ஆழித் தேர்வித் தகரும்தாமே போலும்

ஏழு பிறவிக்கும் தாமே போலும்

கோவாய இந்திரனுள் ளிட்டா ராகக்

பூவாய பீடத்து மேல யன்னும்

பாவாய இன்னிசைகள் பாடி ஆடிப்

பூவார்ந்த கொன்றை பொறிவண் டார்க்கப்

கள்ளி முதுகாட்டி லாடி கண்டாய்

புள்ளி யுழைமானின் தோலான் கண்டாய்

வெள்ளிமிளிர் பிறைமுடிமேற் சூடி கண்டாய்

வள்ளி மணாளற்குத் தாதை கண்டாய்

முக்கணா போற்றி முதல்வா போற்றி

தக்கணா போற்றி தருமா போற்றி

தொக்கணா வென்றிருவர் தோள்கை கூப்பத்

எக்கண்ணுங் கண்ணிலேன் எந்தாய் போற்றி

அரவணையான் சிந்தித் தரற்றும் அடி

சரவணத்தான் கைதொழுது சாரும் அடி

பரவுவார் பாவம் பறைக்கும் அடி

திரைவிரவு தென்கெடில நாடன் அடி

தந்தைகாண் தண்கடமா முகத்தி னாற்குத்

சிந்தைகாண் சிந்தாத சித்தத் தார்க்குச்

எந்தைகாண் எழிலாரும் பொழிலார் கச்சி