சரவண நின்னடி சரணம் அடைந்துள்ளேன்

தருணம் அறிந்துநீ தடுத்தெனை ஆளுவாய்

கதியுனை யல்லது காணிலேன் நின்னையே

துதிபுரி ஏழையென் துன்பம தவிர்த்திடு

திருவுரு மாமலைத் தேவனே

அருளொடு மெனையாள் அணிவடி வேலே.

வேலனைச் சக்தி விமலையாம் பார்வதி

பாலனை மங்கையிரு பாங்கனைக்-கோலத்

திருவுரு மாமலைத் தேவனை நெஞ்சே

கருவற வாழ்த்தாய் கனிந்து.

கனிந்தவன் பாத கமலம் வணங்கல் கடனுனக்கே

முனிந்துனைத் தள்ளா தருளுவ தன்னான் முழுக்கடனே

புனைந்திடு சீர்கொள் திருவுரு மாமலைப் புங்கவனை

நினைந்திடு வேறு நினையேல் எனதரும் நெஞ்சகமே.

அகமது கனிந்து நின்றே அங்கமும் புளக மார

முகமெலாங் கண்ணீர் சோர முருகனின் புகழைப் பாடின்

இகமதில் நல்வாழ் வாகும் எளிதிலே வீடும் வாய்க்கும்

சுகமுறச் சேர வாரீர் திருவுரு மாம லைக்கே.

மாமலைகள் நீர்சொரிந்து தாமவனைப் போற்றும்

காமலியும் புட்களெலாம் கரைந்துருகி யேத்தும்

நீமலைத லேன்மனமே தாமதஞ்செய் யாதே

மாமலியுந் திருவுருமா மலைமுருகன் தன்னின்

கண்டவர் வைத்த கண்ணினை யெடாஅது

காணவே யீர்த்திடுங் கவின்பெறு வடிவினன்

கிட்டுவார் மீண்டும் எட்டியே காமல்தன்

கீழடிப் படுத்தும் கிருபை நிறைந்தவன்

கும்பிடும் அடியார் கொள்துய ரெல்லாம்

கூர்வடி வேலால் கொய்தருள் செய்பவன்

கெண்டை விழியாள் கிளிமொழி வள்ளியின்

கேள்வன் தேவ குஞ்சரி நாதன்

கைத்தல மோடு கண்களீ ராறன்

கொண்டுழ சூழ்திரு வுருமா மலையன்

கோல மயிலவன் கோதிலாக்

கௌரியின் பாலனே கலியுகத் தேவே.

தேவர் குறைதீர் திருவுரு. மாமலையின்

தேவனே என்றுந் துணையாவான்—மேவுந்

திரிமூர்த்தி யென்பார் சிறிதருளார் சும்மா

திரிமூர்த்தி யென்றே தெரி.

தெரிவையர் மீதும் சிறுவர்கள் மீதும்

உரிய பொருள்மீது முள்ள - பிரியமதில்

எள்ளள வேனும் இவன்பால் செலுத்துவையேல்

உள்ளதுயர் போமென் றுணராயோ - பள்ளமதைத்

தேடிவிரை நீராய்த் திருவுரு மாமலையை

நாடிவிரைந் தோடுவாய் நன்கு.