தினையோடு பூக்கள் கலந்தாட்டுக் குட்டி

தனியான கோழிக் கொடிபக்கம் வைத்துத்

புனைதோர ணங்கள் பொலிபண்டி கையைப்

நனிஆர்வம் லர்தம் புகழ்,வாழ்த்து கேட்டு

வேற்கொண்டு சுற்றி மறங்கொண்டு சீறி

மேற்கொண்டு காட்டில், பொழில்,ஆற்று மேட்டில்,

நாற்சந்தி எங்கும் முச்சந்தி அங்கும்,

ஏற்புள்ள மன்றில் ஆர்அம்ப லத்தும்

தலையாகி நின்ற பெருங்கோழி வண்ணக்

கலையான நெற்றி அதன்மேலும் நெய்,வெண்,

நலமாய்வெவ் வேறு நிறஆடை பூண்டு

மலர்தூவி தூய மறைஓதி, ஓதி

ஆட்டுக்க டாவின் துவர்வண்ணச் சோரி

போட்டுக் கலந்து பலியாய்ப்ப டைத்துப்

நாட்டங்க லந்து பசும்மஞ்ச ளோடு

முட்டக்க ளித்து கணவீர மாலை

செறிந்தொங்கும் ஓங்கல் இடைவாழும் ஊர்கள்,

உறல்நீங்கிக் காரின் வளமோங்க வாழ்க

நறுந்தூபம் காட்டி மணப்பூக்கள் தூவி

குறிஞ்சிப்பண் பாடி இயங்கள்மு ழங்க,

அருவியின் ஒலிதன் னோடும் அரியஇன் னியங்கள் ஆர்ப்ப,

வெருவுற ஆட்டுச் சோரி விரவிய தினைப ரப்ப,

மருமலர் தூவத், தெய்வம் மறுப்புநர் அஞ்ச, வேடர்

குறமகள் பறையைக் கொட்டக் குமரனை வரவந் தித்தார்!

ஆடுவார் கொம்பை ஊதி அருமணி ஒலிக்கச் செய்வார்

பீடுமா புறங்காட் டாத ‘பிணிமுகம்’ வாழ்த்து ஆர்ப்பார்,

நாடுவார் வேண்டி யாங்கு நண்ணுவார்க் காண்டாண் டெங்கும்

கூடுமா றருள்வான் வைகும் குமரனியான் அறிந்த வாறே!

யானவில் இடங்க ளேனும் எந்தமற் றிடங்க ளேனும்

தானெதிர் கண்முன் காணின் தன்முக னமர்ந்து நோக்கி,

மானசம், வாயால் ஏத்தி வாழ்த்துவை! தொழுது கூப்பித்

தேனயத் தாளைச், சென்னி செறிவுற வணங்கு வாயே!

நீள்பெரும் இமயக் கோட்டில் நீலப்பைஞ் சுனையில் அங்கு,

சூழமைம் பூத்த தொன்றாம் சுடுநெருப் பேந்தி உய்ப்ப,

வாள்அருட் கண்ணார் ஆறு வனிதையர் பெற்ற ஆறு

கேழரு முகங்கள் கொண்ட கேள்வனாய்த் தோன்றும்

ஆலமர் அரன்பு தல்வா! அந்தணர் மறைமு தல்வா!

மால்வரை இமவான் பெற்ற மலைமகள் உமையாள் மைந்தா!

நூல்களுட் பொருள்கு ணாளா! நுண்ணிதின் அறிந்தோர் போற்றும்

வேல்உறு தடக்கை சீலா! வெற்றிசேர் துர்க்கை பாலா!

கடம்பஒண் மாலை மார்பா! காளிதன் சீர்க்கு ழந்தாய்!

அடும்பகை கூற்றே! வானோர் அடிதொழும் விற்போர் வீரா!

கொடுஞ்சமர்த் தொழிலின் ஒப்பில் கொற்றவா! வெற்றி மள்ளா

மடப்பிடி, வள்ளி, மாந்தம் மனக்கினி தன்பின் கேள்வா!

ஆண்மையின் சிங்கம் போன்றோய்! அரக்கனாம் கிரௌஞ்சம் கீழ்த்தத்

தோண்மையின் குன்றா வண்மை சூழ்மலைக் குறிஞ்சிக் கோவே!

கேண்மையின் பல்லோர் போற்றும் கீர்த்திநன் மொழியின் ஐயே!

ஏண்மைதொன் மரபில் வந்த இனியபேர் ‘முருகா!’ என்கோ?

விழைவர்க்கு விழைந்த வாறு வேண்டருள் தரும்பே ராளா!

குழைவர்க்குக் குழைந்தவாறு கொடுத்தருள் பொற்பூண் சேயே

மழவர்தம் போர்க்க லந்த மார்பணைத் தளிக்கும் வள்ளால்!

விழுமியர் பல்லோர் ஏத்தும் விழுப்பெயர் ‘வேலா’ என்கோ!

‘‘சூரபன் மன்தன் சார்ந்த தொல்குலம் அறத்த டிந்த

வீரவன் மொய்ம்பின் மல்ல! வீறுபோர்த் தொழிலில் வல்ல!

தீரவிண் தலைவா! என்கோ!’’ எனத்திறம் செப்ப ஒல்லேன்,

சீரளந் துரைக்க, மற்றும் செகத்துமன் னுயிர்கட் கொல்லா!

நன்னய விழாக்க ளத்தில் கூளியர் நலமாய்த் தோன்றி,

‘‘நின்னொடு நிகர்த்தார் இல்லா நிறைபுல வோய்!என் றோதி,

இன்னவன் இரங்கத் தக்க இரவலன் நயந்து வந்தோர்க்

கின்னருள் நல்காய் வேல!’’ என்றருள் வேண்டிக் கொள்வார்!

இவ்வளவில் நல்லனவும் இனியனவும்

அவ்வளவில் தெய்வச்சீர் அமைந்துநெடு

திவ்வியவல் வடிவத்தால் தியங்கச்சம்

செவ்வியபேர் ஒளியடக்கிச் சீரிளமை

‘‘அஞ்சற்க! அளிப்பேற்க! அருள்வேண்டி

நெஞ்சத்தை அறிவேன்!’’என் றுனக்குவந்து

எஞ்சியமண் உலகத்தில் ஏற்றஒழு

விஞ்சியஒண் பரிசிலிடும் விழுமியோன்

நீரின்மேல் கொடிகள் என்ன நிமிர்ந்தபல் பொருள்கொண் டேகும்,

ஆரம்வேர் பெயர்ந்து ருட்டி, அகில்பல சுமந்து, சாய்ந்த

வேரல்புங் கிளைநொ றுங்க, வெறிஇறால் சிதைய, வாழைத்

தாரொடு சாயத், தென்னைத் தலைகுலை உதிரப் பாயும்!

ஆசினிச் சுளைக லக்க, ஆர்மிலா கலர்கொத் துக்க,

மூசுவண் டொடுபு நீந்த, மோட்டுக்கல் புரளப் பேர்த்து,

மாசிலம் புன்னை வாச மலரெலாம் சிதறத், தந்தம்

தேசுடை மணி,பொன் தூசி செறிந்துகங் ஒதுக்கிப் பாயும்!

ஊகமொ டாங்கு ரங்கும் அணைக்கமெய் உதற வாடும்,

தோகையொ ருஞ்சேர் பெட்டை, கோழிகள் துளங்கி ஓட,

மேகமைக் கரடி, பன்றி மிரண்டிவை குகையொ டுங்க,

நாகமும், பிடியும் வாடைக் காற்றினால் நடுங்கப் பாயும்!

செழுமிய கருங்கொம் புள்ள திறல்பசு, காளை கத்த,

கெழுமிய மலையி னூற்றில் கிளம்புநீ ரோடை பாய்ந்து,

விழுமிய அருவி யாகி, விரிந்தநீர் வீழ்ச்சி யாக,

இழுமென இழிந்து பாயும் எழில்பழ முதிர்தண் சோலை!

இப்பரி சாய்ஒளிர் இன்னறுஞ் சோலைக்

கப்பரி சாற்றுப் படுத்தஅ றைந்தேன்!

செப்பரி தாகிய செல்வக்கு மாரன்

ஒப்பரி யோனம் மலைகிழ வோனே!