சந்ததமும் இறைவர் விழி தோற்றினாய்; இவன் இறைவர்-

தாவும் ஒரு மானைப் புணர்ந்தாய்; இவன் குறவர்

நந்து கலை ஈரெட்டு மன்னினாய்; அறுபத்து

நாகம் அணி ஈசர் முடி ஏறினாய்; இங்கு இவனும்

வந்த புலவர்க்கு அமுதம் ஈந்தாய்; இவன் புலவர்

வாலிபம் அறும் குழவி ஆகினாய்; இவன் என்றும்

அந்த வகை தெரிதி நீ, தென்தணிகை வெற்பனோடு

அறிவாளர் சித்தம் உறும் அறுமா முகத்தனுடன்

மேருவினை என்றும் நீ வலமாக வருவை; இவன்

விளம்பும் உபதேச குரு இல் பிழைத்தாய்; இவன்

சாரும் வடிவு அழிதி நீ; இவனும் அழியாது வளர்

சந்ததமும் நீங்காக் களங்கம் உற்றாய்; இவன்

சீரடைய அத்திரி விழித் தாது ஆகி எண்

சிவன் நுதற்கண் தழற்பொறியாய்த் தருப்பையில்

யாரும் உணர் நிற்கு அதிகம் ஆம் தணிகை வெற்பனோடு

அறிவாளர் சித்தம் உறும் அறுமா முகத்தனுடன்

உரோகணி யிடத்து அதிக மோகம் ஆனாய்; இவனும்

உயர் தலை உவாவினில் கலை அழிந்தாய்; இவனும்

சராசர உயிர்க்கு உணவு நல்கினாய்; ஞானியர்

தனி நாளினுக்கு அரசன் ஆகினாய்; இவன் அமரர்

இராவினிடை வானத்து எழுந்து திரிவாய்; இவன்

இழிவு இலாச் சிறுவிதி சபித்திடப்படுவை; இவன்

அராவினுக்கு அஞ்சா மயில் தணிகை வெற்பனோடு

அறிவாளர் சித்தம் உறும் அறுமா முகத்தனுடன்

தக்கன் நெடு சாபம் தவிர்த்திடுவன்; நரைதிரைகள்

சாய்ந்து கிழம் ஆகி நீ சாம் துயரும் நீக்குவன்;

மிக்க குரு இல்லைப் பிழைத்த பழி நீக்கிடுவன்;

வெங்கதிர்க்கு அஞ்சி ஒளி அவியாமல் அருளுவன்;

பக்கம் இருபாலும் முன்பக்கமே போல வளர்

பைங்கூழினுக்கு இறைமை அல்லாமல் உலகு

அக்கதை தெரிந்து தணிகைக்கு இறைவனோடு அமர்ந்து

அறிவாளர் சித்தம் உறும் அறுமா முகத்தனுடன்

புற இருளை நீக்கியிடும் உனது நெஞ்சு அகலாது

பொங்கும் அலைகடல் கண்டு மகிழ் உனக்கு அலையாத

குறை மதியம் ஆம் உனக்கு அருள் ஞான மோன நிலை

கொடிய அரவுக்கு அஞ்சும் உன் தனக்கு உலகம்

மறுகு அமுத உரு ஆகும் உன்தனக்கு அழியாத

வான் எலாம் உலவிடும் உனக்கு அரிய சிற்சுகன

அறுதி பெறு என் சொலை வினாய்த் தணிகை வெற்பனோடு

அறிவாளர் சித்தம் உறும் அறுமா முகத்தனுடன்

சே ஊரும் சிவன் நீர் மேவும் சடை

தேன் ஆர் பைங்கழை பூ ஆர் அம்பு இறை

கா வாழ் இந்திரன் வானோர் நுங்க முன்

கான் ஆரும் பயிர் ஊண் ஆகும்படி

'நீ வா!' என்று இவன் ஓதா முன்பு எதிர்

நீள் காலின் றளையோவாய்; அம்புயம்

மா ஆர் பைங் கழுநீர் வாழும் கிரி

மாதேவன் குகனோடு ஆடும்படி

தாயாய் இன்பு அருள் சேய் வா என்றலும்

தாய்வாய் வந்து அலை மோதா நின்று, இருள்

தேய்வாய் வெங்கய நோயால்; வெங்கதிர்

தீ ஆரும் பணி வாயால் உண்டு இடர்

தூய்து ஆம் நின்குரு மால் ஆம் அங்கனை

சோமா! பெண்பழி போமாறும், கறை

மாயாது ஒண் கழுநீர் வாழும் கிரி

மாதேவன் குகனோடு ஆடும்படி

வேறு ஆகும் சுரர் மாயோன் நண்பு உறு

வீடு ஆர் தம்பதி சேர் மாஒண் கதை

கூறாமுன் வருவாயேல், நன்று அருள்

கூசாது அன்பொடு நீ வா வெம் பணி

சீறா வந்து எதிர் மாய் சூரன் செரு

தேயா நின்றது; வாழ்வு ஈகின்றது;

மாறாது அம் புவியோர் தாழும் கிரி

மாதேவன் குகனோடு ஆடும்படி

வானில் உறுவோர் அந்தணர்கள்

மாயை தரு சூரன் சிரமும்

தான முடி தோயும் கிரியும்

சாடும் அயில் ஏவும் கரம் நீள்

ஊனம் இலரால்; இங்கு வராது

ஓதும் முன் நீ வந்திலையேல்,

ஆனையினம் ஆரும் தணிகை

ஆறுமுகனோடு இங்கு ஒரு நீ

வீடு பெறலாம்; அன்பர் பெறு

வீறு பெறலாம்; எங்கும் உழல்

மாடு பெறலாம்; நொந்து அழியா

வாரி பெறலாம்; வெம் பணியின்

கூடும் அறலாம்; பெண் களவில்

கூனும் அறலாம்; வந்திடு எனக்

ஆடு மயில் சூழ் தென்தணிகை

ஆறுமுகனோடு இங்கு ஒரு நீ