புகழ் பூத்த கார்த்திகை எனும் செவிலிமாதர் தண்

புவியில் வாய்நீர் உமிழ்ந்து, அணி விரலினால் தேய்த்துப்

மகிழ் பூத்த பூதித் திருக்காப்பு அணிந்து, தம்

மணி முலைப் பால் ஊட்டி, மார்பு அணைத்து, உச்சிதனை

அகழ் பூத்த சரவணப் பொய்கை அம் தொட்டில் மலர்

அளியினம் தாலாட்ட, அலை கயிறதாய் வளி

திகழ் பூத்த விளையாடல் பயில் செருத்தணிகை இறை!

சேணாடர் அர்ச்சனை செய் சேனாபதிக் குரிசில்

மேனை எனும் மாதாமகீ தந்த பொற்கட்டி

மென்முலைப் பால் கறந்து ஊட்டியிடு கைத்தாய்

வானம் உறு கார்த்திகைத் தாதியர்கள் செவியில் அணி

வரநதி எனும் செவிலி புனையும் அரைமணி ஆட,

மானம் உறு கோடாய் அணிந்த வயிரக் கடகம்

வண்மை பெறு பாண்டிமாதேவி எனும் நற்றாய்

தேன் ஒழுகு பைங்குவளை மலர் செருத்தணிகை இறை

சேணாடர் அர்ச்சனை செய் சேனாபதிக் குரிசில்

பூமி எனும் நல் மாமி அசுரர் புரி வேதனை

போக்குவல் எனத் திரு உரத்து இரு கை வைத்தல்போல்

மீமிசை உறும் தேவர் படு சிறை எலாம் களைய

மென்மெலக் கந்தரம் எடுத்துஎடுத்து அந்தர-

தோம் இல் தவ மாமுனிவருக்கு இடர் விளைத்த ஒரு

சுந்தரப் பொன்முடி அசைத்து அசைத்துத் தண்டை

தேமருவு கல்லாரம் அலர் செருத்தணிகை இறை

சேணாடர் அர்ச்சனை செய் சேனாபதிக் குரிசில்

பொன்மலைச் சாரலின் உறும் திருச் சரவணப்

பூந்தாமரைச் சேக்கை மலர் மெத்தை ஆக,

மின் மலியும் மீனின் நெருங்கிப் பரந்த வான்

வீறு பைந் தருமலரின் இடைவிடாது ஒழுகு தேன்

துன் மலைகள் ஆம் அலையின் ஒலி முழுவது ஆய், வளைத்

தோலடிப் பறவை ஒலி செஞ்சிலம்பு ஓசையின்

தென் மலய மாமுனிக்கு அருள் செருத்தணிகை இறை

சேணாடர் அர்ச்சனை செய் சேனாபதிக் குரிசில்

வெள்ளி வரையில் குடி விழைந்த பரமன் செவியில்

மென் மலர்க் கைப் பிடித்து, உரம் மேவு சிரமாலை

துள்ளிக் களித்து, அடி சிவப்புற மிதித்துத்

சுடர் பொற் கடுக்கை பொதி வேணியை அவிழ்த்திட,

பிள்ளைமதியைப் பிடித்து அரவின்வாய் வைத்து, அவண்

பெரிது உடல் நடுங்கித் தடித்தொடும் இடித்து மழை

தெள்ளு புனல் ஊறு கற்சுனை மருவு தணிகை இறை

சேணாடர் அர்ச்சனை செய் சேனாபதிக் குரிசில்

மழை நிகர் விழியின் அருட்கடை ஆட,

மார்பில் அணிந்த மதாணியும் ஆட,

தழை கனிவாய் ஒழுகும் புனல் ஆட,

தண்டை சதங்கை புலம்பு பதம் திகழ்

குழை அணியும் பன்னிரு செவி ஆட,

கோது அறு பொன் அரைநாண் அரை ஆட,

அழிவு இல் பதம் தரு தணிகை அமர்ந்தவன்

அமரர் புகழ்ந்திட அசுரரை வென்றவன்

நிறம் திகழ் குஞ்சி புனைந்திடு மலரொடு

நெடுநிலமிசை எழு வரை உறழ் திணிபுய

மறம் திகழ் அவுணர் உரம் தொளைபட விடு

மார்பில் வனைந்திடு நீபம் உறும் களி

சிறந்திடு செங்கழுநீர் இதழ் அங்குலி

செவ் அரையில் திகழ் வட்டுடை ஆட,

அறம் திகழ் அன்பர் தொழும் தணிகைப் பரன்

அமரர் புகழ்ந்திட அசுரரை வென்றவன்

திருமலர் வாய்தொறும் நகைநிலவு ஆட,

தெரிவையர் மதர்விழி இருபுறம் ஆட,

குரு மணி மேகலை புனை வடம் ஆட,

கோது அறு மாதவர் பூசுரர் நெஞ்சு

தரு அயிராணி பொன்மாது எனும் மாமியர்

தாரகை ஆகிய தாயரும் ஆசை

அரி கமலாசனர் பணி தணிகாசலன்

அமரர் புகழ்ந்திட அசுரரை வென்றவன்

உமையொடு பரசிவன், ‘உலகினை வலம் முனம்

ஒரு கனி உதவும்; இது பொழுது அகலுதிர்!’

தமையனொடு இகல் புரிதரு பிணிமுகமிசை

சகம் முழுதையும் ஒரு நொடியினில் வலம்வரு

கமை அறு நிசிசரர் அவிதர அயில் விடு

கடிமலர் முடிபுனை சசிமகள் வடுவகிர்

சிமையமது உயரிய தணிகையில் அறுமுக!

திருமகள் மருமகன் என வரு குருபர!

கஞ்சன் இகழ்ந்து நடந்திட, அங்கு அது

கனல் படு மனமொடும், ‘உலகினை மறைகொடு

விஞ்சிய சங்கிரகம் படு மந்திரம்

விரி பொருள் எது? அது புகலுதி!’ எனலும்,

குஞ்சி உறும் தலை பொந்து படும்படி

குரு விரல் பொதிதர, ஒரு முறை அறைதரு

செஞ்சிலை கொண்டவன் அன்று அருள் சுந்தர!

திணி மல இருள் தவிர் தணிகையில் வரு குக!