அறுபதம் மிதிப்ப, முகை விண்டு தண் தேன் துளி

அரசு இள அனம், சங்கு வயிறு உளைந்து ஈன்ற மணி

உறு சிறை அகத்து வைத்து அடைகிடந்திடு வயல்

ஓங்கு கமுகைத் தீண்ட, வளர் கழுகு தெங்கின் முப்

செறி இலை முடத் தாழை இரவி இரதம் தொட,

திருநந்தி ஆறு புனல் பெருகு கால் ஊர்தொறும்

சிறை தவிர் அமரர் உறு குறை தவிர்த்து அருள் குமர!

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர!

கவான் மலையில் விளையாடு வனசரர் சிறார் விளாங்

கரி மருப்பு அயல் சூழும் மருதம் உறு தண் பலாக்

குவால் உறப் புரியும் நெற்போர்மீது வரையின் ஊர்

கொண்டல் உருவக் களமர் தரு மகார் வான் ஓங்கு

தவாது எடுத்து எறி சங்கு வெள்ளில் அம் கனிகளைச்

தவழும் முழுநிலவு எனத் திகழும் அதிசயம் மருவு

திவாகரன் இவர்ந்துவரு தேர் நாண ஒளிர்மணிச்

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர!

கொந்து ஊர் மலர்த் தடத்து, அரவிந்த மெத்தையில்

குட வயிறு உளைந்து அலறி வாய்விட்டு அரற்ற, நீர்க்

முந்து ஊர் புனற் காலின் ஓடித் தவழ்ந்து, உழவர்

முதுகில் தவழ்ந்து ஏறி, அசலம் நிகர் நெற்போரின்

சந்து ஊரும் மலையருவி நீரினில் எதிர் ஏறி,

தவர் உறு முழைக்குள் தவழ்ந்து, முத்து ஈன்று, வளை

செந்தூர் இருந்து அவுணர் நந்து ஊர் அழித்த குக!

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர

சகத்திரத் தோடு விரி கஞ்சப் பொகுட்டில் உறை

தலைப்பொறி அனைத்தையும் உணர்ந்த சித்திரகுத்தர்

மிகப் பருத்து ஓங்கி வளையும் கருங் கோட்டு, முழை

மேதிக் கடாவைக் கடாவி, முச் சிகை மருவு

வகைப்படும் இருட்டு உருவம் அசனி உரை வாய்ந்து, பிறை-

வாராமுன் என்தனைக் காத்தருள் திருத்தணிகை

செகத்தில் உயிர் யாவையும் அளித்த அம்பிகை மதலை!

சிவஞான சித்திதர! வருஞான சத்திதர!

தாரகன் தேரினை உருட்டி, அரிமாமுகன்

தா இலாச் சூரன் இந்திரஞால இரதம்

வீரர் ஒன் பதின்மர் தேரொடு படைத்தலைவர் தேர்

மேதினி எனும் பரமன் ஏறு தேர் எங்கும்

பேர் எனும் தொகை மருவு பூதவெள்ளத்தின் நடு

பெயர்த்து அலை எறிந்திடு கடல்-தலை நிசாசரர்

தீர அரிது ஆம் சினம் தவிர் செருத்தணிகை இறை!

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர!

மங்குலைத் தீண்டு கொடி மணி மாட முடி தவழும்

மடிமீது சிறு குழவி என உவந்து ஏறலும்,

பங்கய மலர்க் கரத்து ஏந்தி வாய் முத்தாடி,

பாலொடு பழம் கனிந்து உதவி முகமன் சொலி,

அங்கண் அகலும்படி விடுத்திடு விருப்பினால்

அழகிய செருத்தணிகை வரை நினைந்தவர் வினை

செங்கதிர்த் தேர் நாண, அம்புவித் தேர்மீது

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர!

பேய்த்தேரை நீர் எனக் கொண்டு உழலும் இரலையின்,

பிராந்தி உறும் ஒருவனின், சுத்தி நிகழ் இரசிதப்

பூத்தேரின் உறு வாழ்வு மெய் என்று கருதி, யான்

புலனையும் அருந்தி, யான் எனது எனும் அகந்தையால்

நீத்து, ஏர் பெறும் திருவடித் தாமரைப் போதின்

நித்த பரிபூரண சிதாகாச வெளியிலே

தேய்த்தே முடிக்கண் மதி தவழ் தணிகை வெற்பின்மேல்

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர!

காமக் குரோதம் மிகு லோபமொடு மோகமும்

கட்டிப் பிணித்து நிரையத்தில் இடும் ஐம்புலக்

தாம் உற்றிடும் துறவறத்தின் நிலை தவறாது

சருகு அருந்தி, பஞ்ச தழலிடை இருந்து, நல்

தோம் அற்ற சிந்தனைக்கு எட்டாத நின் திருத்

துயர் அற இருத்தி, எனை ஆண்டருள் செருத்தணி

சேமித்த மறை நெறிகள் எங்கணும் விளங்கிட,

சிவஞான சித்திதர! வரு ஞான சத்திதர!

மனத்தொடு மொழி உடல் ஒருப்படும் அடியவர்

மலத்தொடும் இரு வினை அகப்படும் உயிர் அருள்

சினத்தொடு மயல் விழைவு அளித்திடு பொறி புலன்

சிவத்தினை அடைதர, அவத்தைகள் கழிவுறு

தனித்து ஒரு மயில்மிசை இருத்திய கழலொடு

சலிப்பு அற எதிர் வரும் அருத்திகொள் அறுமுக!

உனக்கு உறு வலவனும் மனத்து அதிசயம் உற,

உலப்பு அறு வளம் மலி செருத்தணி மலையவன்

தரைத்தலை முனிவர்கள் உரைத்திடு சுருதிகள்

தமிழ்க்கடல் உறு விதி தினைத்துணை அறிவிலி

விரித்திடு புகழ்பெறு பிளைத்தமிழ் ஒருசத

வெளிற்று உரு உறு கரிமிசைக் குலவிய கழல்

குருப் பொலி இமையவர் அளித்திடும் அமுதொடு

குளிர்ப்புற நுகர்தரு களிப்பொடு மகிழ்பெறு

ஒருத்தரும் நிகர் அறு செருத்தொழில் வல குக!

உலப்பு அறு வளம் மலி செருத்தணி மலையவன்!