நீர் தந்த உததி முதிர் நிலவுலகு புகழ்கின்ற

நீள் சுனையில் முப்போதும் மலர்கின்ற கல்லார

சீர் தந்த பிரணவப் பொருளை இறைவன் திருச்

தேசிகனை, வாசவன் அளித்த பொற்கொடி மருவு

கார் தந்த மேகம் தடித்து இடைவிடாது உற,

கலை நிறையும் வெண் மதியம் ஓர்பால் உற, குலவு

ஏர் கொண்ட பொன் மார்பு இலங்க, ஒரு கைத் திகிரி

ஏந்தி, உலகு ஈரேழும் அனுதினம் அளித்து, உவணம்

திங்கள் அம் குழவி விடு வெண் கதிரும் அரவின் மணி

செம்பொனில் செய்த புரி வெண்பொனில் செய்த புரி

கங்கை தங்கும் செஞ்சடாடவிக் கற்றையைக்

கண்ணுதல் செந்திலதம் ஒப்ப மிளிர் ஐம்முகக்

மங்கலம் பூண அயிராணிதன் கண்டத்து

மன்னும் உயிர் அகரம் முதல் மருவு மங்கலம் ஆக

செங்கை இலைவேல் தொட்டு மலையலை அரக்கர் நிலை

தேவர்-உலகைப் பவனிவந்து, தென் தணிகை அமர்

ஆண் உருவினால் அழிவு இல் அந்தகாசுரனுக்கு

அபயம் என ஓலம் இட, அஞ்சல் என்று, அவர்களொடும்

பூண் அரவம் ஆம் இறைவர் கண்சாடை காட்டலும்

பொருது அழித்து அந்தகனை, இமையவர்தமைக் காத்த

தாணு நுதலின் கண் தழல்-பொறியதாய், கங்கை

சரவணப் பொய்கைதனில் ஆறு மக உருவமாய்,

மாணும் மலர் வாயினில் நுகர்ந்து, மது வார்ந்து ஒழுகு

வண்டு தாலாட்ட, விழி துயில்கூர் திருத்தணிகை

கோது அற்ற மேரு என்ஏட்டிலே

ஆதிப் பொற் பாரதம் தீட்டிய

தாதைப் பொற் கால் தளை பூட்டியே

வேதத்தின் ஆர் தணிகைக்குளே

காய்த்த குலைக்கதிர் வாய்த்த தினைப்புனம்

காட்டில் மிகப் பசி வாட்டுது எனக்கு அருள்

தேய்த்த இடைக் கொடி மாத்திரளைப் பிழி

தேக்கி, வினைத்திடர் நீக்கு செருத்தணி

மாத் தவளத்து உரு ஏய்த்த வனத்து எழில்

மாட்டி, இருக்கு எனும் பாட்டை உரைத்து, உயிர்

தோய்த்த தயிர்க்குடம் போய்த் திருடித் தினி

தூக்கம் மிகுத்தவன் மோட்டு உதரப்புழை

தூயோர் சகரர்க்கு அளற்று நோய்

சோராது அமர, தரைக்கண் வீ

பாயா நனையப் பொருத்தினோன்

பாலாய் அரன் பொற்சடைக்குள் வீழ்

தீ ஆர் விழியில் பொறிக்குள் ஓர்

தேன் ஆர் கமலப் பொகுட்டின்மேல்

மாயா இடரைக் கொடுத்த சூர்

வான் ஆர் தணிகைப் பொருப்பிலே

நேரில் தக்கன் சிரத்தினை வீட்டினான்,

நீழல் அக்கினியைக் கரம் வாட்டினான்,

மேருவிற்கு இறையைப் புறம்பு ஆக்கியே,

வீறு அழித்து, இடர் பற்பல ஆக்கிய

கார் உடுத்த குவட்டு உறு தேக்கினை,

காழ் அகில் சினையை, சுளை வேர்ப்பலாக்

சாரலில் கழைமுத்தினை, பூக்களை,

சாடியிட்டு அருவித்திரள் ஆர்ப்பொடு

விராவு மதமொடு புராரிதனை இகழ்

வினாவு பிரணவம் முனான சதுமறை

கராவின் அறிவு அழி பிதாவின் உயர்தலை

கண்ஆயிரவன் முதல் விணாடர் பலிகொளும்

ஓர் ஆறு சிரமுடன் இராறு புயமுடன்

உலாசன், நொடிவரை செலாமுன், உலகினை

மராவின் மலரொடு குராவின் மலர் நறை

வழாமல் அருள் குகன், கலாரகிரி உறை

கரிய மதன் அம்பு பட்டு, விரகமதின் நொந்து இளைத்து

கவலை உறு துன்பு ஒழித்து, வினை இரு சமம் கிடைத்து,

கமல மலர் உந்தி உற்ற கனலையும் அறிந்து எழுப்பி,

புரை வளி இரண்டு அடக்கி, சுழுமுனையில் நெஞ்சு இருத்தி,

புரியும் மதி-மண்டலத்தின் மருவு பரை இன்பம்உற்ற

புணர் மலம் ஒழிந்து வெற்பின் குகையிடை வதிந்துநித்தம்

தருமலர் புனைந்து, கற்பின் சசிதனை மணந்து, சொர்க்கம்

சலமழை பொழிந்திட, பைந்தழை பயிர் விளைந்து எவர்க்கும்

தவள மத குஞ்சரத்தின் முதுகிடை இவர்ந்து அரக்கர்

இருடியர் கணங்கள் சுற்ற, சுரர் தலை கரங் குவிப்ப,

இருநிதி வளம் கொழிப்ப, மருவலர் புறங்கொடுப்ப,

எழுபுவியின் மன்பதைக்கும் இடர்புரிதரும் பொருப்பின்

வம்பு அவிழும் பரங்குன்றமும் நந்தினை,

பம்பிய குன்றுதொறு ஆடலினும், திருப்

வெம்பிய சூரியர், சந்திரர், மாதவர்,

தம்பியரா உறும் ஒன்பது வீரர்கள்,