தண்ணளி துதைந்த நெஞ்சத் தழலொளி இறைவன் முன்னாள்

எண்ணரு மதலை கந்தன் என்னினிற் பிறனே அல்லன்

நண்ணரு ஞான மூர்த்தி நல்குவன் அனைத்தும் என்றே

விண்ணமு துமைக்குச் சொல்லின் வேலனே முதல்வன் நீயே.

நீயே புவிக்கு நிழல்தரும் தருவாம்

நீயே மயக்கினை நிலைத்திடா தொழிப்போன்

நீயே காலமும் கருமமும் உயிர்ப்பும்

நீயே விநாயகன் நீயே நிமலன்

நீயே உமையவள் நீயே திருமால்

ஆயும் அறிவெலாம் அழகனே நீயே

தாயுந் தந்தையும் தமையனும் தம்பியும்

சேயும் மனைவியும் செல்வமும் நீயே

பாயும் புனலெனப் பரிந்தருள் புரிவோய்

செந்தமிழ்க் கிறைவ அந்தமில் புகழோய்

நொந்தவர்க் குருகிடும் குன்றமர் கடவுள்

வந்தனை இயற்றிட வருமருட் பிழம்பாய்ச்

சிந்தையில் நிறைந்திடுஞ் செம்மைசால் சிறுவ

இடபக் கொடியினை ஏற்றியிவ் வீழத்

தடையலார்த் தொலைத்திடும் அருந்தமிழ்க் காவலர்

திசையெலாம் வளர்த்தநல் லிசையென ஓங்கிய

வசையிலா நல்லூர் வாழிடங் கொண்டோய்

உலகம் உவப்புற அருளி

நிலவுவை என்றன் நெஞ்சினில் நிலைத்தே.

நிலைத்தபெரும் பாரிடையே நீளுந் துயர்கள்

அலைத்துயிரை அல்லற் படுத்தின் - மலைத்தலிலா

துன்றன் பதமலரை உள்ளும் படிசெய்வாய்

குன்றம் எறிந்திட்ட கோ.

கோவென துள்ளமர் குற்றங் களைந்திடு கூவுதற்கே

நாவினி வேவலி தந்திடு வாய்நம வாதனையைப்

போவென வோட்டிடு புன்மைகள் நீக்கிடு பூதலத்திற்

றேவுனை யல்லதொர் தேவிலை எங்களின் தென்னவனே.