ஒலித்திட மறந்ததென் உள்ளத் திசையும்
நலியா நின்றதென் நரம்பறு யாழும்
மழைமுகில் இடியென ஒலிதரு பேரிகை
பழையம தாகிநின் றுடைவினை யுற்றது
மூவரின் பாவொடு முனைப்பறு மணிமொழி
தாவருஞ் சீர்த்தியின் சேக்கிழார் தமிழும்
வாயிடை அமராது வலியிழந் தொழிந்தன
காற்றிடை ஒலியிலைக் கண்ணிடை ஒளியிலை
மாற்றலர் நகைசெய மாண்பெலாம் இழந்து
கூனியுங் குறுகியும் குமைந்துமே நாளெலாம்
வீணினிற் கழிந்தன வேதனை மலிந்தது
ஒல்லையில் உன்னடி எண்ணிடாப் பழியால்
தொல்லைசேர் வல்வினைத் துயருழந் திருந்தேன் அந்நாள்,
கல்லையுங் கனியவைத் தென்னையும் இளக்கிடும்
நல்லையான் தண்ணருள் என்றதாம் உண்மை
உணர்ந்தோர் உணர்த்திட உணர்ந்துன்
துணைமலர்த் தாளிணை சூடுதல் குறித்தேன்.