கண்டார் பயங்கொள்ள அண்டாண்ட வெளியிலே

கடவுட் குழந்தைகால் படலாற் சொலித்தெழும்

வெண்திங்க ளே! உன்னை விளையாட வேண்டிவடி

வீணாக முகிலினுட் காணாம லேஒளிய

அண்டாண்ட மேட்டில்நின்று ஆனந்த நடமாடும்

அகிலாண்ட நாயகிமுன் ஆசையுடன் ஈன்றஓர்

தண்டாயு தம்கையிற் கொண்டமுரு கேசனோடு

தண்ணார் தடங்காவை வெண்ணாவல் நிழலிலே

மானிடம் மயங்கிஉனை மண்என்று தேறாது

மாண்டகதை யாதியபின் வீண்கருவம் ஏன்?உன்னை

நானிலத் துயிர்களே பெருவெற்றி' காண்கின்ற

நாங்கள்அன்று. அன்புடன் ஈங்குஅழைக் கின்றவன்,

சூனியப் பரவெளியின் மேல்நின்றுஓர் அகிலாண்ட

சுத்தமெய்ஞ் ஞானம்எனும் முத்துவேல் ஏந்திவரு

பால்நில வெறிக்கின்ற மேனியுடை யாய்!இவண்

பரிவுடன் அழைக்கின்ற காவைமுரு கேசனொடு

மதியற்ற நாளில்நீ விதியற் றலைந்திடும்

மானுடக் கைக்குட் படாய்'என்று அயர்ப்பினால்

கதியற்ற மனம்இன்று புதியவிஞ் ஞானக்கை

ககனவெளி மீதில்உன் சகசநிலை ஈதுஎனக்

புதியஒளி பெற்றபின், பண்டைவீண் கௌரவப்

பொருளாளர் போல,நீ எட்டிஏ காந்தமாய்ப்

விதியினைச் சிறையிட்ட வேலவன் அழைக்கிறான்.

வெண்ணாவல் நிழலிலே கண்ணான முருகனொடு

கவிராயர் பலர்உனைக் கற்பழித் திட,நீஓர்

காலம்உன் மேனியில் தொழுநோயை வீசிடக்

குவியாத காமவெறி கொண்டுநீ செங்கதிர்க்

கும்பிட்டு நிற்பதனை அம்புவியும் வான்உடுக்

அவியா மயற்சுரத்து அவசமாய் விட்டநீ

ஆத்திரங் கொண்டுஉனைப் போர்த்தும்வெண் முகில்களின்

தவியாய்த் தவிக்கும்நிற்கு இன்னமும் அகந்தைஏன்?

தண்காவை முருகன்உனை அன்போடு அழைக்கிறான்.

பெண்எனக் கொண்ட ஒரு பிரமையாற் பலர்பண்டு

பிஞ்ஞகன் சடையில்முன் அஞ்சிப் புகுந்தஆண்

உண்மையன்று; அன்று உனது வெண்மைநிற உருவுகண்டு,

உயரத்து இருக்கின்ற கற்பாறை தான்’என்று

கண்ணைத் திறந்திட்ட பின்னரும் ஏய்ப்பதேன்?

காய்கதிர வன்வீட்டு வாயிலிற், பிச்சைக்குக்

எண்மையை அறிந்துகதிர் வேலவன் அழைக்கிறான்.

எழிற்காவை வாழ்முருகன் ஏவல்செய்து உய்திபெற