பழனமலி காவிரிப் பைங்கரையில் ஒருபெரும்

பைங்கூழ் வளர்க்கஉட் பொங்கிவரும் ஆவலாற்

உழவருகை யில்,விதைக்கு ஓர்நாழி நெல்அளந்து

உள்ளத்தொடு உதவவே மெள்ளத் தொடர்ந்துவரும்

கிழவிதன் கோயிலிற் கீழ்த்திசையின் வாயலிற்,

கம்புரிக் கன்றின்இரு பங்கயத் தாள்கள்என்

குழவியுரு வாய்வந்த குருமூர்த்தி யாம்எனது

கோவிலில் இருந்துவிளை யாடும்அத னைச்சொலிக்

பேயாய் வலிந்தெம்மை ஓயாது உசுப்பிடப்

பிடர்பிடித்து உந்தலால், இடர்வழியி லேஆசை

நாயாய்த் திரிந்துபன் னாட்களும் கழியவே

நமனாரும் ஆசையொடு தமது ஏவ லாளர்எனை

நோயுருவி லேவந்து வாயிலரு கேசமயம்

நொந்தழியும் இந்தநாள், வந்துனது புகழ்பாடும்

தாயாக உலகெலாம் தாங்கும்அகி லம்மையருள்

தண்ணார் செழுங்கழனி வெண்ணாவ லீசர்தரு

எப்பா லதற்கும் அப்பாலாய்

இயங்கும் ஆற்றற்கு எழுகளமாய்,

தப்பா இசையில்-தனித்துவலத்

தன்னே ரறியாத் தனித்தலைவா!

அப்பா! உனைஇங் கழைக்கின்றேன்.

ஆனைக் காவின் சேயோனை

ஒப்பாது அறிஞர் உலகம்எனும்

உதவற்கு உன்றன் அபயகரம்

நீயே கருணை நிறைந்துஎனையும்

நின்னிற் கிளைத்த நெடியோனில்

நாயேன் கொடுப்ப தாயிடினும்,

நளின மலர்அர்ச் சனைஎல்லாம்

தாயே!-நின்றன் அடிமலர்க

தண்டா யுதனாய்த் தனித்திருக்கும்

சேயான் தனது சீர்புகலச்,

சிற்றம் பலத்தான் இடப்புறத்தே

உற்ற இரும்பைப் பொன் ஆக்கி

உள்ளம் துடிக்க, மெய்சிலிர்த்தே

குற்றம் அதனைக் குணம் ஆக்கிக்,

கொண்டான் சண்டே சுவரன்' எனக்

மற்றை யுலக மானுடத்து

மாண்போடு, அழகுச் சேயோனாய்

உற்றே இருந்த பெருந்தமிழன்

உதவத், தனக்கோர் துணைக்குஅலையும்