திருவெனப் பணிந்து தேசம்ஓவ் வொன்றும்

தெய்வமா சக்தி திகழ்ந்திட, நன்று

பொருளெனும் பெயரிற்புகுந்து, வீண் பேதப்

போக்கிலாது அலறும் மாக்களைத் துரத்திப்,

கருநிற ஆட்டுக் கடாவினை அஞ்சிக்,

கதியென நினையே மதியினுள் வைத்துக்

வரும்அடி யவர்தாம் தொழுகையிற் காக்க

வளர்திருக் காவைமுருகனே! கலியின்

அரியதன் சீர்த்தி அதைவிளக் கிடவே

ஆர்த்தெழுந்து இந்த அகிலமே நடுங்கி

பிரிவினை என்னும் பேருடன் ஆடிப்,

பெருந்துயர் விளைத்து வரும்மறிக் கடாவைப்

பரிவொடுஉன் பாதம் பணிந்துஅழைக் கின்றோம்

பாயும்அவ் ஆட்டால் மாயும்'என்று அலறும்

விரிபுனற் பொன்னி சொரிமலர்க் குவையுள்

விமலைதன் மடியில் அமரும்ஓர் குமரா!

ஆக்கமாம் மகத்தின் அழலிடை, முன்னாள்

அளித்தநா ரதனார் விரும்பிய படியே

காக்குமாறு அமைந்த கடமையை மறந்து,

கண்டுஉளம் கலங்கப் பண்டெழுந்து அலைந்த

ஊக்கமோடு உலக அரசியல் உருவில்

உறுமுகின் றதுகாண்! உளம்குலைந்து உன்னை

தேக்கம்ஏன்? அதைஉன் திருக்கரம் தொட்டுத்

திருவளர் காவை வரும்அருட் கடலே!

மனமெனும் குண்ட மத்தியில் எழுந்து

மானுடச் சித்தம் எனும்கதத் திடைச்,செம்

தனதருந் தாயும் தந்தையும்ஆன

தாக்குதல் கண்டு சகிக்கமாட்டாது

நினதடித் தலத்தை நெருங்கிஉன் எதிரே

நீதிதே வதையின் வேண்டுகோட்கு இணங்கி,

சினம்கெடப் பிடித்துச் செருக்கினை அடக்கிச்

செழும்புனற் காவைச் சேவல்அங் கொடியாய்!

திடம்படும் உலகம் தெளிவுடன் வாழ்க்கைத்

திறம்பி,இன்று “அறிவுத் தெளிவிலார் புரியும்

சடங்குகள்,மூடச் சழக்குகள், மனம்சஞ்

சாடிடப் புகுந்து,எம் சமூகமே குலைந்து

அடம்பிடித்து அடங்காது அலைந்திடும் கொண்டி

அறிவினைத் தடுக்கும் ஆணவத் திமிரை

முடங்கினோம். காவை முத்துவேல் ஐயா!

மூர்க்கமுற் றிலுமே தீர்க்க,மெய்ஞ் ஞான