மானசப் பூம்பொய்கை மத்தியில் அரும்பி,மறை

கானயாழ் இசையிலே தான் அவச மாகியுட்

ஞானமலர் மீதில்அறு நங்கையர் வளர்த்திடவும்

மோனம்விளை யும்காவை யின்நடுவி லேதுயிலும்

கூன்இள மதிதேய்ந்து கொண்டே நகர்ந்திடக்

போனதுஇருள்.போனதே புவிஇன்னல் யாவுமே.

ஆனது.‘இனி யாவுமே ஆனந்தம்! ஆனந்தம்!

கானகச் சேவல்ஒலி காதில்விழ வில்லையோ?

கானி லிருந்துஎழும் தென்இளங்

வானின்ற மாரிஉன் கோயிலின்

மேனின்று எழுந்திடும் பொன்னியும்

தேன்நின்ற பூந்துணர் வஞ்சியர்

சூனியக் காவினிற் பூத்தொளிர்

பூநிறை கூடைய ளாய்உஷை

மாநிலத் தாய்இதைக் கண்டதும்,

ஏன்இன்னும் தாமதம்? காவையின்

குடத்தினில் தேனும் கூடையில் கனியும்

திடத்தினில் சுமந்த கொல்லிஅங் குறவர்

சுடச்சுடப் பொங்கற் சோறும்ஆன் பாலும்

அடக்கிய கலம்பல் லாயிரம் கொண்டே

கடப்பமா மலரும் கூவிளந் தளிரும்

இடத்தினைத் துறவோர் இனம்பல நிரப்ப,

நடத்தினில் வல்ல நங்கையர் பரத

அடத்தினுக்கு இனியும் துயில்வதோ? காவை

கங்கை யாதிநதி மங்கை மார்எழுவர்,

தங்க நீர்க்கலசம் பொங்கும் ஆவலொடு

செங்க திர்க்கடவுள் ஆதி யோர்எழுவர்,

கொங்கு லாவுமலர் கொண்ட கூடைபல

தங்கள் தோளின்மிசைத் தங்கு காவடிகள்

மங்க லப்பொருள்க ளோடு கோவிலின்முன்

எங்கள் காவைவளர் தெய்வ மே!தமிழர்

இங்கு வந்தருள ஏற்ற காலைஇதில்,

மோக முற்றழகு முத்த மிழ்க்கிளிகள்

யூகம் மிக்கஉப நிடத குக்குடமும்

பாகெ னக்குழறும் மாமறைக்குயில்கள்

யாக வேதிகளில் ஆகு திப்பொருள்கள்

போக சுந்தரியள் ஆன தாரணிவி

ஏக நாயக!நீ ஏறு மாமயில்தன்

மேக மாமலையின் மீது கீழ்த்திசையில்

ஆக மாதிபதி யான காவைநகர்