சீதக் கடல்நீர் முழுவதும்ஓர்

சிறிதும் குறையாத் தாகமொடு

போதம் அடையச் செழுந்தமிழைப்

போந்துஅங் கிருக்கும் முதற்குருவே!

நாதன் எடுத்துச் சீராட்ட,

நளிர்குன் றேறி விளையாடும்

காதல் மணக்கத் தான்மலரும்

காவை யதனுள் மேவும்அருட்

கத்திக் குதித்துவெண் முத்துக்கள் ஆயிரம்

காசினிப் பெண்மடியில் வீசிக் களித்திடும்

புத்தழகு காட்டிடப் புத்தொளிசெய் கீட்டிசைப்

பொற்புடைய செம்பொனொளி அற்புதக்கோலமொடு

சித்தம் சிலிர்க்கநீ சேண்வெளியில் எழுகையிற்,

சீர்கொள்அலை வாயிலே தான்கண்ட காட்சியில்

பக்தியால் நக்கீரர் பாட,மென் முறுவல்பூரி

பாவைகுற மகள்நேச! காவைவரு குமரேச!

நிரவலே அறம்' என்று நித்தலும் பேசியும்

நெஞ்சினை மயக்கிவிடும் வஞ்சக முடன்பழைய

சரதமிடு வார்கள்தம் சன்மார்க்க சமதர்ம

சாகச மயக்கிலே மோகமிக ஆகையிற்

கரவென்று உணர்ந்தநீ, கதியற்ற மானுடம்

கவடார்அடி யில்வீழ அபயம்என ஓடுதல்

பரதெய்வ மே!காவை அரன்ஈன்ற செல்வமே!

பாலமுரு கையனே! கோலஉரு செய்யனே!

வாய்க்கினிய பேச்சினால் வாக்காளர் நடுவிலே

வாய்ப்புற் றும்தங்கள் ஏய்ப்புத் திறத்தினால்

பேய்க்குணப் போதையால், பேதுற்ற நாட்டைப்

பித்தக் கிறுக்கினிற் கத்திக் குதித்திடும்

தீய்க்கும் சினத்தொடுஅத் தீயர்மேல் ஏவிடத்

தீயொத் திருக்கும்ஒளி மேயசெவ் வாய்இதழ்

தூயஅற ஒளிகொண்டு சேயென விளங்குவாய்!

சுடரயிற் கையனே! காவைமுரு கையனே!

உரிமையை நினைந்துதம் கடமையை மறந்திடும்

ஒலமிட் டலைகின்ற கோலத்தை நோக்கலின்

புரியாத வகையில்இப் புவியைச் சுரண்டவே

புனைசுருட் டால்உலகர் அனைவரும் கெடல்கண்டு

நரியொப்ப இங்கிவர்தம் நடுவிற் புகுந்துஇனிய

நாடாள முன்வரும் நஞ்சரைக் காண்டலால்

விரிகின்ற உதயத்து வெயிலொத்த இதழ்குவிய

வெண்ணாவ லடியிலுறு தண்ணார் கடம்பனே!