தமக்கென்று ஒருதாய் இல்லாத

தலைவர், திருவாய் மலர்விரிய

அலகை யுருவோடு அவர் அடியை

ஆலங் காட்டுத் தமிழ்த்தாயே!

இளமை கொழிக்கும் வளமுடையான்;

இனிய காவைப் பதியுடையான்;

முதல்விக்கு இனிய புதல்வன் எனும்

மூதாட் டியள்நீ முன்காக்க!

விரைகையிலே, பிறப்பிலிதன் வரலாற் சுட்டி

அறச்சமரிட்டு, அரசனும்நோற்று அடியான் ஆக,

மேதினியே போற்றியநா வரசன் காக்க—

காட்டேரிக் கூட்டம்போல் கவிந்து சுற்றி,

இன்னெழில்வெண் முத்திறைக்கும் இயல்பைக் காணப்

பொருப்பினைவிட்டு, இந்நாவற் பொழிலுள் தங்கும்

எடுத்தளித்த வேல்சுழற்றி எதிர்த்தோர் எல்லாம்

கும்மாளம் போடுகின்ற குமாரத் தேவை!

அமர்ந்து,ஓர் நால்வர்க்கு அறமுறையை

ஆசா ரியன்என்று ஏத்திட,முன்

போதக் குருவைப்; புலவர்குலம்

பூண்ட குருவைப் புரந்தருளப்—

பெரும்போர் புரிந்து, பின்நகரும்

பின்ன லிடைப்பட்டு உழல்மனிதச்

சைவம் அளித்த மெய்கண்ட

சன்னிதி புகுந்து வேண்டுவனே.

புனிதமுறும் ஒருமொழியதைப்

புண்ணோடு நின்றிருந்த

காசினியி லேநிமிர்ந்து,

கண்டார் அளித்த நூற்கு

மாமுனிவர் வந்து காக்க—

மாமரத் தடியை நாடி,

சித்தாந்த சைவம் ஓதும்

சிவபால குருபரனையே!

மூடிமறைக்க, மொய்த்தபழ

மூப்பற் றிருக்கும் மோகத்துப்

பொற்பில், தமிழைப் புதுக்கிஅருள்

போதம் துணையாய்ப் புரந்தருள்க—

நாவற் காட்டில், நாதியிலா

நளின மலர்போல் தாங்கும்அருள்

நெஞ்சக் களத்தில் நிலையாக

நெடிய தமிழ்க்குஓர் தலைவனையே!