மான்மகள் காதலர் மஞ்சுரும்

தேன்மலி காவுயர் செந்தூரர்

கான்மணம் நாறு கடம்பேனும்

யான்மகிழ் கூர இரங்காரே.

காரேய் நிறத்துறுகட் கறுவுடைக் கடுங்கூற்றங் கலந்த காலை

யாரே விலக்குவார் அந்தோ நமரங்காள் அறிதி ரன்றே

நீரே உயப்போமா நின்று வலித்தீரேல்

கூராய் வடிவேற் குமரன் குடநாட்டுச்

சீராய் திருச்செந்தில் சென்று தொழுமினே.

தொழுதிருந்து வெம்பசியால் சோர்ந்திடுவார் கைபார்த்(து)

அழுதலம்ந் தேங்கி அலைவார்-முழுதும்

பெருகுகனை வாரிமணி பெய்திரைக்குஞ் செந்தில்

வருகுகனை வாழ்த்தாத வர்.

வரங்கொண்ட உமைமுலைப்பால்

பரங்கொண்ட களிமயிலு்ம்

சிரங்கொண்ட மறைஇறைஞ்சுஞ்

கரங்கொண்ட வேலுமென்றன்