நாள்வனசம் முகங்கூம்ப, நீள்குளிர்செய் பனிக்காலம்

வேள்மருவு செந்திலினெஞ், கேள்வர்தமை நினையாவே.

மகன்றிலொடும் பெடைசேவல், புகன்றணையும் பனிக்காலம்

குகன்றனது செந்திலினெம், அகன்றவரை நினையாவே.

தொலைபவர்மெய் குனியமதன், சிலைகுனியும் பனிக்காலம்

மலைமகள்சேய் செந்திலினெந், தலைவர்தமை நினையாவே.

நினைவும் ஒன்றே உரையும் ஒன்றே

பனவன் செந்தில் பணியா தொன்றே

வினையில் வீழ்ந்தவர் பால்.

பால்வெள்ளை நீற்றானும் பல்லுயிரும் படைத்தானும்

சூல்வெள்ளை மணிப்பணிலஞ் சுமந்ததிருக் கரத்தானும்

சால்பெள்ள லில்லாத தனிநெடுவேற் படையானும்

சேல்வெள்ளம் பரந்துலவுந் திருச்செந்தி லிடத்தானே.

இடத்தானம் ஆறெழுத் தெண்ணக்கண் ணார்நின் னிணையடிகும்

பிடத்தானம் ஆறும் பிரியா திருக்கப் பெருங்கருணைக்

கடற்றான் எனக்கருள் வாய்செந்தில் வாய்த்தென் கலைமுழுதும்

குடத்தான மாதவற் கோதிய ஞானக் குருபரனே.