கோபம் எழுந்தன மேகம் முழங்கின

சாபம் வளைந்தது தோகை பரந்தன

நீப மணங்கமழ் மார்பினர் செந்திலின்

சோப மலிந்தது ஆவி தளர்ந்தது

துளியாது கண்புனல் சோராது மெய்துதி யாதுசொல்நாக்

களியாது நெஞ்சகம் கைகுவி யாதொருக் காலுமறை

தெளியாத வானவர் சேனா பதியைத்தென் செந்திலின்வாய்

வெளியாய் எதிர்ந்து தொழார்நர கேழினும் வீழ்பவர்க்கே.