இழைக்கும் கூடலும் என்னிரு கண்களின்

உழைக்குங் கூடல மந்துதென் செந்திலாய்

மழைக்கண் அம்பிகை மலர்க்கரங் கோட்டியே

அழைக்க நின்றுசூத் தாடிய மணிச்சிலம்

அடியாரின் உளமுருகன் பறியாத என்புன்சொல்

முடியாத நக்கீரர் முடுகாற்றுப் படையாமோ

தொடியார்பன் னிரண்டுதடந் தோளார்க்குத் திருச்செந்தில்

வடிவாய்வள் ளுகிர்ச்சேவல் வலனுயர்த்த கொடியார்க்கே.

ஆர்க்குங் களிவண் டறையும் பொழிற்றிருச்செந்

தூர்க்கன் புடனீசென் றுள்ளமே-கூர்க்கும்

எழுமையினும் நீபிறப்பில் எய்தாமல் சேயைத்

தொழுமதிலும் வேலுமெனச் சொல்.