சொல்வாய்மை தருங்கடவுட் சுருதிகரு தியபொருளைப்

பல்சான்ற பெருங்கேள்வி பனிமலய முனிவினவ

அம்புயனும் அறியாத அறமுதலாந் தமிழ்மூன்றும்

சம்புவுமன் னுடனுணரத் தருவோய்நீ முருகோனே.

கண்சுருங்க விரித்தபசுங் கலவமயி லெனத்திருமுன்

மண்சுருங்க விரித்தகுண மணியாழி யெழுபரித்தேர்

அந்தினக ரனைத்துக்கும் அணிமணிமா ளிகைப்புரிசைச்

செந்தில்நகர்ச் சினகரத்துத் திருத்தகவீற் றிருந்தனையால்.

ஊனாகி உயிராகி உணர்வாகி உணர்வுதவும்

கோனாகி வினையளவும் குணத்தளவும் தனக்களவாய்

விரவாதி யந்தமிலா வெளியாகத் தெளியாது

பரவாதி யருமுலவாப் பாமறையுந் தாமறைய

வாக்குமன முங்கடந்து மண்ணொடுவிண் ணிடத்தியற்றும்

போக்குவர வொழிந்துவிழிப் புலத்துருவும் அருவமுமாய்

வேதாந்தம் சித்தாந்தம் விளங்கலாந் தந்தெளிந்த

போதாந்த நாதாந்தப் புறத்தினுமப் புறம்போகி

உணர்ந்தாரும் உணராரு முணராமல் உயிர்க்குயிராய்ப்

புணர்ந்தாலும் ஆறாது புலனலமுங் கலவாது

நின்றதனிப் பரம்பொருளாம் நினக்கொருபே ரிலையெனினும்

இன்றுகுக னெனப்பெறுவ திளையோய்நின் விளையாட்டே.

அருமறை முறையிட அறைகழல் பறையிட

ஒருமையின் இருமையும் உதவிய மதியென

வருமுலை வனிதையர் இருவரும் மயிலினம்

பெருகலை கெழுகலி கடலினும் எழுமடி

தாயென்றும் தந்தையென்றும் சகமீன்று தருமுனக்குச்

சேயென்று பின்னுமொரு திருநாமம் வருமாறென்

முந்திலென்றே அடியருள முளரிதொறும் இருந்தாய்க்குச்

செந்திலென்றே உரைக்குமொரு திருப்பதியும் விருப்புளதே

அயிலேற்று வருங்காலம் அல்லால்நீ கொல்லாயோ

மயிலேற்றம் ஏனுனக்கு மற்றேற்றம் பெற்றிலையோ

ஓராறு பனிமதியி னொடுபவள வரையில்நிரைத்(து)

ஈராறு தினகரரும் இடையிடையே உதித்தாங்குக்

கருணைபொழி திருமுகமும் கணமணிக்குண் டலநிரையும்

திருநெடுந்தோள் களும்கமலச் சேவடியும் தூவடிவும்

பாடாது நினையாது பரவாத எனக்குவினை

கூடாத தொண்டரொடுங் கூட்டியுநீ காட்டினையால்.

பிறந்ததும் இறந்ததும் பெரும நின்புகழ்

மறந்ததும் அல்லது வணங்கி லேன்நினைக்

காமமும் வெகுளியும் களிம யக்கமும்

தாமிடை கலந்தெனைத் தலைம யக்கலால்.

உண்பதும் உடுப்பதும் உவந்து தேடினேன்

கண்படை நனவினில் கலங்கி வாடினேன்

உய்திறம் இதுவென உணர்வு போயினேன்

செய்திறம் இதுவெனும் தெரிவில் பேயினேன்.

எவ்வா றெனையுய் யக்கொள்வாய்

எழுதா மறையின் திறத்துள்ளாய்

செவ்வான் அனையான் திருப்பிள்ளாய்

தெரியா தினியுன் செயல்விள்ளாய்.

மெய்யுநீஇ, பொய்யுநீஇ, விண்ணுநீஇ, மண்ணுநீஇ,

ஐயைநீஇ, செய்யைநீஇ, ஆதிநீஇ, சோதிநீஇ.

நீயல தில்லை யாவையும் உலகம்

மற்றவற் றிடையான் அவத்துடற் பொறையொடு

கறங்கெனத் திரியாது பிறங்குசுற வெறியும்

நந்தூர் கடற்றுறைச் செந்தூர் பரவுவன்

காமரு பூந்தொடைக் கடம்பநின்

தாமரை மலரடி தருகமா எனவே.

எனதே குகன்செந்தில் ஏத்துதொழில் அன்னோன்

தனதே எனையாளுந் தன்மை - வினவின்

மறத்திமணா என்புமுதல் வாழ்வையெலாம் நெஞ்சே

குறத்திமணா என்புகழே கொள்.

கொள்ளார் பவப்பிணி கூற்றுக்கஞ் சாரன்பர் கூட்டமல்லால்

நள்ளாற் பிணியின் நலிவு படார்தெய்வம் நாளுமற்றொன்(று)

உள்ளார் முருகன்செந் தூர்பிரி யாதவன் ஒண்கமலக்

கள்ளார் விரைமலர்த் தண்டையந் தாள்தொழக் கற்றவரே.

கற்றாலும் நீடூழி கழித்தாலும்

பெற்றாலும் முருகனடிக் கன்புபெறா

இற்றாலும் கலிநலிய இறந்தாலும்

அற்றாலும் அவனிருக்கும் செந்திலென்றார்

தாமரை பயின்ற நான்முகக் கடவுள்

எழுதா மறைப்பொருள் பழுதாங் குரைப்ப

வீங்குமணிக் கடகம் தாங்குதிணி தடக்கை

முன்வருத் தியவா றின்னமும் வருத்த

விரும்பிய தாலெனத் திரும்பிட நஞ்சேய்

பாயிருள் பருகும் பல்கதிர்க் குழவி

ஞாயிறு சுறவெறி நாண்முரி திரைமுகட்(டு)

எழுவது போல மழைதழை கலாபச்

செறிமயிர்ச் சிறையார் பொறிமயிற் புறத்துச்

சேயொளி மேனி திகழவீங் கெழுந்தனை

தெய்வவான் கரிணியும் மொய்வரை யரிணியும்

தூவலங் கயிலும் சேவலங் கொடியும்

ஆறு முகமும் நீறணி புயங்களும்

பண்டைய மறைபுகழ் தண்டையந் தாள்களும்

கந்தநின் நாமமும் செந்திலம் பதியும்

வணங்கவும் நினைக்கவும் வாழ்த்தவும்

இணங்கலிற் பரவினேன் எனைவிதித் ததற்கே.

அதற்கிதற் கென்றுள் அவம்போக்கி ஆக்கம்

முதற்பொருட்கும் இன்றி முயன்றாம்-நுதற்கணவன்

சந்ததியா னஞ்செய்யான் தானுவந்து செந்தினகர்

வந்ததியா னஞ்செய்யா மல்.