முருகு விரியும் மலர்த்துணரும் முத்து விளையும் எடுத்தெறிந்து,

அருகு வருவார் களைவெருட்டி, அலையச் சலியாது, எந்நேரம்

குருகு முழங்கும் பொழிற்சென்னைக் குகனை, எனது மகள்போல்நீ அலதெனைப்போற்

பெருகும் உனையீன் றுள்ளாளும் பேரில் லவளாய், மலடிருந்து

பேசுகின்ற மாதருக்கு மறவாத வலரே

மாசுபடல் புன்னையிடைக் கலைகையணி வண்டே

கூசுகின்ற நாவாய்மேல் வருந்திருக்கை யினமே

தேசுகொடைக் கந்தர்முற்றும் சேரவிரங் காரே

காரணமெ னச்சொன்ன வாய்மையார்

நாரணன்மு தற்றுன்னு தேவர்தாம்

பூரணப தத்தண்ணல் பாலதா!

ஆரணன்அ ழப்பண்ணு தேசிகா