பொன்னுலவு சென்னிகுள நன்னகர்அண் ணாமலைதன்

புந்தியில் மகிழ்ந்துநித்தம நின்றவன்—முந்தி

வெந்திறல் அரக்கர்களை வென்றவன்—மயில்

போல ஏனலின் மீது லாவுகி ராத மாதுமுன் ஏகி யேஅடி

பூவையே உனதுதஞ்சம் என்றவன்—ஈயும்

மாவையே இனிதுமென்று தின்றவன்.

மின்னுலவு சொன்னமுடி சென்னிஅணி விண்ணவர்தே

வேந்திரனும் சித்தர்களும் துன்னியே—கதி

வேண்டியே அகத்தில்அன்பு மன்னியே—பணி

வேல வன்கிரு பாகரன்குகன் மேவி டும்கழு காச லந்தனில்

விஞ்சிய வளங்களையான் உன்னியே—சொல்ல

ரஞ்சிதமாய்க் கேளடிவிற் பன்னியே.

மூசுவண்டு வாசமுண்டு காவில்மொண்டு தேனைஉண்டு

மோகன் முகாரிராகம் பாடுமே—மைய

லாகவே பெடையுடனே கூடுமே—அகல

மோது வாரிதி நீரை வாரிவிண் மீது லாவிய சீதளாகர

முகில்பெருஞ் சிகரம்முற்றும் மூடுமே—கண்டு

மயிலினம் சிறகைவிரித் தாடுமே.

தேசுகொண்ட பாரதந்த வீரதும்பி ராசிஅண்டர்

தேவதாரு வைக்கரத்தில் பிடிக்குமே—சுற்றும்

மேவிய கிளையைவளைத் தொடிக்குமே—ஒளிர்

சேய சந்திர னோடு ரசுப லாம ரங்களி லேநெ ருங்கிய

தீங்கனி மதுரசத்தை வடிக்குமே—மந்தி

பாங்கில்நின் றதனைஅள்ளிக் குடிக்குமே.

அந்தரம் உருவிவளர்ந் திந்தரன் உலகுகடந்(து)

அப்புறம்போய் நின்றசையும் சந்தனம்—மரம்

தப்பிதமில் லாதுகையால் வந்தனம்—எங்கள்

ஆறுமாமுக நாதனுக்கிடு மாறுபோலவி சால முற்றகொம்(பு)

அத்தனையும் நின்றுதலை சாய்க்குமே—அண்ட

பித்திகை தனிலும்சென்று தேய்க்குமே

கந்தரந் தொறும்கிடந்து கந்தரம் பயந்தொதுங்கக்

கர்ச்சனை புரியும்திறற் சிங்கமே—நெஞ்சில்

அச்சமுறும் விண்ணுறைமா தங்கமே—தடங்

காவி லேசில தாவி லேவளர் மாஇ றால்நடு வேகி ராதர்கள்

கார்முகம்உ வுங்கணைகள் ஏறுமே—அதில்

வார்மதுவால் வாரிஉவர் மாறுமே.

காலவடி வேலைநெடிய வாள்கொடிய நாகம் உமிழ்

காரிபிணை வாரிகணை பானலே—அன்ன

கூர்நயன வேடமின்னார் ஏனலே—காக்குங்

காலை மேலெறி மோது வார்கவ ணோடு மாமணி தேசு வீசவே

கதிரவன் தனதுமுகம் சுழிக்குமே—அவன்

குதிரையும்கண் ணைச்சுருக்கி விழிக்குமே.

ஓலமலி கோலநீல வேலைசூழும் ஞாலமீதில்

உத்தமர்இன் பத்துடனே வானமே—செல்ல

வைத்தபல சித்திரசோ பானமே—என

ஓங்கு கோங்ககில் நாங்கி லாங்கலி பாங்கு நீங்கரு வேங்கை பூங்கழை

ஒன்றொடொன்று வம்புகொண்டு நீளுமே—கோள்கள்

சென்றுசென்று நின்றுநின்று மீளுமே.