பூமி மெச்சிடும் அண் ணாம லைக்கொர்துணை ஆனவன்

மயில் வானவன்

ஒரு கானவன்—தினைப்

புனத்தைக் காக்கும்வள்ளி தனத்தைப் பார்க்கமெள்ளப் போனவன்.

சேம முற்றகழு காச லேசனையே தேடுதே

மனம் வாடுதே

கால்நள் ளாடுதே—இரு

செங்கை தங்கிநின்ற சங்கி னங்கழன் றோடுதே.

தென்ற லானபுலி வந்து கோபமொடு சீறுதே

தடு மாறுதே

இதழ் ஊறுதே—மெத்தத்

தீமையாம் இருளில் காம லாகிரியும் மீறுதே.

குன்ற மானமுலை ரெண்டும் மார்பில்விம்மிக் கொண்டுதே

தேமல் மண்டுதே

வெப்பம் கண்டுதே—மலர்க்

கொம்பு போலமென்ம ருங்கு லானதுந்து வண்டுதே.

உள்ளம் மெல்லமெல்ல லீலை செய்யநினைந் துருகுதே

முத்தம் கருகுதே

கண்ணீர் பெருகுதே—என்றன்

உச்சிக் கேறிக் காமப் பித்தம் கிறுகிறென்று வருகுதே.

வள்ளம் மேவும்பசும் பாலும் தேனும்அரு வருக்குதே

கசந் திருக்குதே

துன்பம் பெருக்குதே—வன்ன

வாரும் தாறுமாறாய்க் கீற வேதனமும் பருக்குதே.

பார மானகொங்கை ஓரம் வேடன்அம்பு பாயுதே

உடல் தேயுதே

மலர் தீயுதே—கொடும்

பாவி யானமதி ஆவி சோரவந்து காயுதே.

மார வேளினாலே கோர மானகாம வாதையே

எனும் தீதையே

தாரகத் தூதையே—சொல்லி

வாட்டம் தீர்குகனைக் கூட்டி வாடிஅடி கோதையே