சந்தவரை வந்தகுக நாதா—பரை

அந்தரிம னோன்மணியாம் மாதா—தந்த

சண்முகச டாட்சரவி நோதா

குழைக் காதா

சூரர் வாதா—வன

சஞ்சாரிவெண் குஞ்சரிச மேதா.

செந்தமிழ்அண் ணாமலையை ஆளாக்—கொண்ட

கந்தஅர விந்தமலர்த் தாளா—கள்க

சிந்திடுக டம்பணியும் தோளா

நெடு நாளா

மற வாளா(ய்)—உனைத்

தேடோர்குயில் பேடுருவம் கேளாய்.

சுந்தரம்மி குந்தகுழல் மேகம்—அவள்

சொந்தநுதல், இந்துவில்ஓர் பாகம்—திருந்

தும்புருவம், வில்லொடுசி நேகம்

தவ யோகம்

வென்றஅ நேகம்—வஞ்சம்

துஞ்சுவிழி, நஞ்சினிலும் வேகம்.

சந்தம்மலி கின்றமுகம், இந்து—வள்ளைத்

தண்டுசெவி என்பதுவே தந்து—கன்னம்

சாணை, நுனி நாசிஇன்ப சுந்து

மதுச் சிந்து

தல்பொ ருந்து—சிறு

சண்முகம்துப் பாம்இதழ்சி வந்து.

செங்குமுத புட்பமதை ஒத்து—மொழித்

தேன்உலவும் வாய்நகையோ முத்து—கண்டம்,

சீதரனார் ஊதும்வர நத்து

சொல், தித் தித்துப்

பாகைக் கைத்து—விடச்

செய்யும்என உன்னலாம்உ ளத்து.

குங்குமவாகு, அங்கசகோ தண்டம்—முன்கைக்

கோ, மகர யாழ்உவமை விண்டம்—கையைக்

கோகனக மோஎனம ருண்டம்,

ஆழி மண்டங்

குலி கண்டம்,—நெருங்

கும்மெளிறு உகிர்கிளியின் துண்டம்.

கட்டுகதிர்ப் பட்டுமணி வம்பு—கிழி

பட்டுவழி விட்டிடஎ ழும்பும்—கின்ற

கட்டழகாம் வட்டமுலை, செம்பு;

யானைக் கொம்பு;

சிவ சம்பு—குடங்

கைக்கும்வளை யாதபொற்சி லம்பு.

மட்டவிழ்ப சுந்துளவ மாலே—செங்கண்

வளருகிற தவிசெனும்ஓர் ஆலே—சிறு

வயிறு மயிர் சிற்றெறும்பு போலே

விரை வாலே

வெள்ளம் மேலே—சுற்றி

வந்தசுழி உந்தி, இடை நூலே.

தரம்அரவ படம்எனஅல்குல் உண்டு—துடை,

தங்கநிறச் செங்கதலித் தண்டு—முழந்

தாட்குவமை கேட்கில்அவை நண்டு

சினை கொண்டு

வளர் பெண்டு—வரால்,

தக்ககணைக் கால்எனும்இ ரண்டு.

பரடுதராசு, உயர்குதிகந் துகமே—அணி

பரவுபுற வடியிணைபுத் தகமே—கடற்

பவளம், மதி தசவிரல்கள் நகமே

அம்போ ருகமே

பத யுகமே—மயில்

பண்ணும்இளஞ் சாயலையா சகமே.

மேனகையோடு ஊர்வசிஇந்ந் ராணி,—செல்வம்

மிக்கதிரு, முக்யகலை வாணி—இந்த

மின்னரசி தன் உருவம் காணின்,

நெஞ்சு நாணி

மலர்ப் பாணி—தலை

மீதுகுவித் தேதொழுவார் பேணி.

சேனையொடு வந்துகருங் காவி—அம்பைச்

செய்யகரும் புச்சிலைவைத் தேவி—சண்டை

செய்யும்ஒரு மன்மதனாம் பாவி

எங்கள் தேவி

உடல் ஆவி—தனைத்

தீர்க்கும்முனம் காத்திடுவாய் மேவி.