செந்தூர் வளர்முருக நாதா—அருணோதயச்

செந்தா மரைநிகரும் பாதா—திகழ

சிந்தையில்அண் ணாமலைசெய் நிந்தையைஎண் ணாதருள்செய்

சித்திர வேற்கரவி நோதா—உனதுவஞ்சச்

செய்கைஇன் னமும்தெரி யாதா.

சந்தோஷ மாகவேபோய் வீடு—வீடுகள்தோறும்

சரசம் கொண் டாடுவதே பாடு—வந்துன்

றன்னுடனே சேர்பிரியக் கன்னியர்கள் பேர்வ்ரியச்

சகஸ்திரம் வேணுமெவெள் ளேடு—தனித்தோரிடம்

தங்கியே மேயுமோவெள் ளாடு.

வேசையர் வாசலிலே சென்று—தம்பலங்களை

வெட்கமில் லாமல்வாங்கி மென்று—தின்று

மெத்தப்பயித் தியம்கொண்டு சுற்றித்திரிந் தேமருண்டு

வீடுதே டிவந்தாயே இன்று—தொடவே மாட்டேன்

வேணும்என் றாலும்போடு கொன்று.

ஆசைகொண்டவருக்கு ரோசம்—கிடையாதென்பார்

அப்படிக் காகிலும்விஸ் வாசம்—வைக்கும்

அந்தவிலைப் பெண்டுகளைச் சொந்தமெனக் கொண்டனையோ

ஆனாலும் உன்னைப்போல மோசம்—போனவர் உண்டோ

ஆரும்செய் வாரேபரி காசம்.

கந்தாசெய் யாதேபல வந்தம்—புதுமலரைக்

கசக்கி அறிவார்களோ கந்தம்—சற்றும்

காதல்இல்லா மல்சினந்த மாதவைலி யப்பிடித்துக்

கலந்தால் வருமோசுகா னந்தம்—உனக்கெனக்குக்

கனவிலும் இல்லைஇனித் தொந்தம்.

எந்தப் பிறப்பினுமே வல்லி—உனைஅல்லாமல்

எவளையும் பாரேன்என்று சொல்லி—ஊரில்

எத்தனைப ரத்தையரை நித்தமும்அ ணைத்தனையோ

இப்படிக் காசிகாஞ்சி தில்லி—கன்யாகுமரி

எங்குபார்த் தாலும்இல்லை சல்லி.

கங்கு கரைஇல்லையே ஜாடை—சொல்லிவைபவர்

கட்டுகி றாயேஎதற்கு ஆடை—மானம்

காக்கவல்ல வாஎன்பாலே சேர்க்கையில்லா தேஅன்பாலே

காத்தாயே வேசைமாதர் மேடை—கைவசமாமோ

கலப்புல்லுத் தின்றாலுமே காடை.

குங்குமம் சந்தனம்எவ் வாது—சுககதம்பம்

குமுகுமென் றேபுயத்தின் மீது—வாசம்

கொட்டுதொழில் நெற்றிசந்தப் பொட்டொடுபு கட்டுகிந்தக்

கோலம் புதிதாய்வந்த தேது—நடந்ததெல்லாம்

கொஞ்சம்சொல் வாய்பண்ணாதே சூது.