புள்ளிக் கலாபமயிற் பாகன்—சக்தி

புதல்வ னானகன யோகன்—மலை

போலத் தான்திரண்ட

கோலப் பன்னிரண்டு வாகன்

நல்வி வேகன்

வள்ளிக் கிசைந்தமுரு கேசன்—அண்ணா

மலைக்கவி ராசன்மகிழ் நேசன்—என்றும்

வாழும் கழுகுமலை

வாவி வளம்சொல்லுவேன் மாதே

கேள்இப் போதே

வெள்ளை நாரைகொத்தும் வேளை—தப்பி

மேற்கொண் டெழுந்துசின வாளை—கதி

மீறிப் பாயும்தொறும்

கீறிச் சாயும்தென்னம் பாளை

யுடன் தாழை

தெள்ளும் பிள்ளையன்னப் பேடும்—இளஞ்

சேவ லானதுவும் ஊடும்—பின்பு

தேம லர்த்தவிசில்

காம முற்றுவந்து கூடும்

உற வாடும்

மின்னிக் குலவிமதி மானும்—வரி

வெள்ளைப் பணிலராசி தானும்—மட

மின்னின் விழிகளென

மன்னும் அரியகெண்டை மீனும்

முத்தம் ஈனும்

வன்னத் தாமரையைக் கண்டு—வாயில்

மதுர ராகம்பாடிக் கொண்டு—மதி

மயங்கிப் பேட்டினுடன்

முயங்கி யேகிடக்கும் வண்டு

கள்ளை உண்டு

அந்த ரத்துமின்போற் கூடி—கொங்கை

யாலே நீந்திவிளை யாடி—செல்லும்

அந்ந லார்நடக்கும்

நன்ன டைக்குருகி அன்னம்

செல்லும் பின்னம்

மந்த மேதிஉள்ள எட்டும்—சினை

வரிவ ரால்எழுந்து முட்டும்—போது

மடிசு ரந்துகன்று

தனைநி னைந்துகண்ட மட்டும்

பாலைக் கொட்டும்