அங்கத் திற்பசப் பாச்சே—அழகு

அவள வும்குடி போச்சே—முந்தி

ஆதிபிர மாஅகுத்த சோதனையி னால்உதித்த தய்யோ

இதும் பொய்யோ.

தங்கக் கிண்ணங்கள் போலே—முன்னும்

தனங்க ளும்சாய்ந்த தாலே—கந்தன்

தன்னைமரு விச்சுகித்த கன்னியர்க ளுக்குள்மெத்தத் தாழ்ந்தேன்

நொந்து வீழ்ந்தேன்.

சாமம் நாலிலும் பிரியான்—என்னைத்

தனிக்க விட்டெங்கும் திரியான்—கர்ப்பந்

தன்னையறிந் தென்னையும்விட் டன்னியராம் கன்னியரைச் சார்ந்தான்

ஆசை தீர்ந்தான்.

காமம் மீறுவதென் றழுவான்—பின்னும்

காலி லேவந்து விழுவான்—அவன்

காசுதனில் ஆசைவைக்கும் வேசையர்கள் மீதினிலேகடந்தான்

அங்கே நடந்தான்.

கோடிச் சேலைக்கோர் வெள்ளை—இளங்

குமரிக் கேஒரு பிள்ளை—என்று

கூறுகின்ற வார்த்தைநெஞ்சில் தேறிஎனக் கானதென்று கொண்டேன்

மனம் விண்டேன்.

வேடிக் கையெல்லாம் விடுத்தேன்—பஞ்சு

மெத்தை யும்தள்ளிப் படுத்தேன்—கோடி

மின்னலொளி போல்இருந்த என்றிறம்எல் லாம்மெலிந்து வெளுத்தேன்

பிஞ்சில் பழுத்தேன்.

சென்னி மாநகர் வாசன்—துதி

செய்அண் ணாமலைத் தாசன்—தர்ம

சிந்தையில்இ ருந்துநித்த ம்வந்ததுய ரம்தவிர்க்கும்சீலன்

உமை பாலன்.

கன்னி மாமதில் சூழும்—திருக்

கழுகு மாமலை வாழும்—மயில்

கந்தன்ஒரு மைந்தநீபி றந்தபோது லைந்ததெண்ணிக் கழித்தான்

மெட்டை அழித்தான்.

அந்த ரப்பிழைப் பாச்சே—நட்

டாத்துக் கோரையாப் போச்சே—இங்கே

ஆறுமுக நாதன்மனை தேடிவரும் வேளைதனி யாச்சே

பெரு மூச்சே.

சந்த னம்பன்னீர் வில்லை—பூசச்

சம்ம தஇப்போ தில்லை—சிவ

சண்முககு மாரவேளுக் கின்னமும்என் மீதில்ஆசை தருமோ

மோகம் வருமோ.

அழுதா லும்துயர் போமோ—இந்த

ஆபத் தும்வர லாமோ—தோழன்

ஆறுமுக வன்புரியும் போகமேநி னைந்துருகு தாவி

அடா பாவி.

பழுதில் லாதகொக் கோகம்—தனில்

பகரும் காமசை யோகம்—அந்த

பக்ஷமுற்ற வேலவனை இக்ஷணத்தி லேபிரித்தாய் பாலா

எம காலா.